[Fiction] Let The Rain Fall 16/?

letitrain

 

การเป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย ทำให้การปิดเทอมของอูยองไม่ได้รู้สึกเหมือนปิดเทอมนัก เขาขอให้นิชคุณสัญญากับเขาว่าจะพาเขาไปเที่ยว แต่กลับกลายเป็นอูยองเสียเอง ที่แทบไม่มีเวลาว่าง เมื่อจบจากสอบปลายภาค ยังไม่ทันที่เขาจะหายใจได้ทั่วท้อง ฤดูกาลของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ใกล้เข้ามา อูยองใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการลงคอร์สเรียนพิเศษ ทั้งวิชาที่เขาสนใจจริงๆ และวิชาที่โดนจินอุนลากให้ไปลงเรียนเป็นเพื่อนกัน เขาแบ่งเวลาอ่านหนังสือวันละสามชั่วโมง และเหลือเวลาพักผ่อนไว้อ้อนพี่คุณเฉพาะช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นสิ่งที่อูยองไม่ค่อยชอบใจนัก แต่เพราะว่าเขาอยากเข้ามหาวิทยาลัยในโซลซึ่งมีการแข่งขันกันสูงลิบ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องห่างจากนิชคุณไปไกล เขาถึงต้องตั้งใจเพื่อที่จะเตรียมตัวสอบเข้าให้ได้

นิชคุณจะเริ่มหัวเราะ เมื่ออูยองเริ่มทำหน้าง้ำหน้างอบ่นถึงการเรียนที่น่าเบื่อหน่าย มันกลายเป็นว่านิชคุณอยู่ติดบ้านมากกว่าอูยองเสียอีก และมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะทำให้แน่ใจว่าทุกวันอาทิตย์เขาจะมีเวลาว่างเพื่อคอยตามใจเด็กงอแงให้หายเหนื่อยและอารมณ์ดีขึ้น เขาเรียนรู้ขึ้นมาทีละนิดว่าการเลี้ยงอูยองนั้นไม่ยากเลย อูยองชอบกินไอศกรีม และขนมหวาน แค่เขาพาไปนั่งกินขนมอร่อยๆ ไม่นานอูยองก็จะยิ้มจนตาปิด อูยองชอบไอศกรีมรสสตรอเบอร์รี่ แต่ก็ชอบกินช็อกโกแลต อูยองชอบกินเค้ก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ชอบรสชาติที่หวานมากนัก โดยไม่รู้ตัว นิชคุณค่อยๆเรียนรู้อูยองมากยิ่งขึ้น ทั้งๆที่เขารู้จักอูยองมาตั้งแต่เด็ก และคิดว่ารู้จักเด็กคนนี้ดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเขาได้ลองมองอูยองในมุมที่ต่างออกไป เขากลับพบอะไรอีกหลายอย่าง ที่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อที่จะค่อยๆศึกษาอูยองไปทีละน้อย

อูยองเป็นเหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งทั่วไป ที่อยากมีเวลาเล่นสนุก แต่ในขณะเดียวกันอูยองก็เป็นคนที่มีความตั้งอกตั้งใจและจริงจังคนหนึ่ง อูยองแบ่งเวลาอย่างเป็นระเบียบ และไม่เคยที่จะแหกกฏของตัวเอง มันทำให้เขาอดชื่นชมอูยองไม่ได้เมื่อพบว่าอูยองเป็นคนที่มีระเบียบวินัยในตัวเองอย่างน่าทึ่ง มันมีบ้างเหมือนกันบางเวลาที่อูยองงอแง แต่เขาก็รู้ว่าอูยองแค่ต้องการกำลังใจ แต่ไม่ได้จะย้อท้ออะไรเลย ถ้าอูยองเหนื่อย อูยองก็แค่พักสักหน่อย ก่อนที่จะเริ่มต้นอย่างมุ่งมั่นใหม่อีกครั้ง

อูยองไม่ใช่เด็กเอาแต่ใจที่จะเอาอะไรก็ต้องได้ แต่อูยองก็มีวิธีที่น่ารักซึ่งทำให้เขาได้ทุกอย่างตามใจ อย่างเช่นเรื่องนี้ อูยองมักจะพูดให้นิชคุณฟังอยู่บ่อยๆถึงเรื่องการไปตั้งแคมป์และก่อกองไฟ เขาฟังเสียงอูยองถอนหายใจมาไม่รู้กี่ครั้ง เมื่อเจ้าตัวพูดขึ้นมาแล้วสุดท้ายต้องบ่นเสียดายที่ไม่มีเวลาว่างพอ เสียงเล็กๆที่เป็นเหมือนมนต์สะกดให้คนได้ฟังคล้อยตามอย่างไม่ยาก

“ใครๆก็ไปแคมป์ปิ้งตอนฤดูร้อนกันไม่ใช่หรอครับ” อูยองหัวเราะคิกคักจนตาหยี เมื่อนิชคุณเอ่ยชวนในที่สุด

มันเป็นสัปดาห์สุดท้ายก่อนที่อูยองจะเปิดเทอม  อูยองเรียนพิเศษจบแล้ว ทำให้เขามีเวลาได้ผ่อนคลาย ก่อนจะกลับไปเรียนเทอมสุดท้ายของชีวิตในวัยมัธยม ถึงแม้จะเป็นช่วงวันธรรมดา แต่นิชคุณก็ยอมลางาน เพื่อที่จะออกมาด้วยกัน มันเป็นเหมือนของรางวัลเล็กๆที่อูยองได้รับจากการตั้งใจเรียนมาตลอด

จุดกางเต๊นท์อยู่ลึกจากลานจอดรถเข้ามาค่อนข้างเยอะ มันทำให้พวกเขาต้องแบกของและเดินเท้าเข้ามา อากาศในฤดูร้อนทำให้เหงื่อซึมชื้น แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงจุดกางเต๊นท์ที่ริมทะเลสาบซึ่งโอบล้อมด้วยภูเขาปกคลุมด้วยต้นไม้สีเขียวขจี บรรยากาศร่มรื่นที่เงียบสงบก็ทำให้เขาหายเหนื่อยได้ในทันที

“ชอบมั้ย” นิชคุณขยี้เส้นผมของคนตัวเล็กที่เบิกตาโตขณะมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น

“ชอบครับ… แต่ชอบคนมาด้วยมากกว่า” อูยองยิ้มหวานก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างซุกซน นิชคุณได้แต่มองตามพลางส่ายศีรษะไปมา เขาคิดว่าเขาควรจะเริ่มเคยชินได้แล้ว แต่เขาก็ยังตั้งรับไม่ทันกับเด็กคนนี้จริงๆ

ถึงแม้ว่าอูยองจะแสดงออกความรู้สึกของตัวเองอย่างซื่อตรง แต่อูยองก็ไม่ได้เร่งรัดเขาเลย มันถึงไม่มีความอึดอัดอะไรในความสัมพันธ์ อูยองให้เวลากับเขา และไม่เคยเลยที่จะก้าวก่ายในความรู้สึก อูยองรู้ว่าตัวเองจะเข้ามาได้แค่ไหน เพราะเป็นอย่างนั้น มันถึงทำให้เขายิ่งอยากที่จะเปิดรับอูยองเข้ามาให้มากขึ้น เขาไม่อยากให้อูยองเข้ามาแทนที่ใครเพียงเพราะว่าหัวใจของเขาเจ็บปวด เขาอยากที่จะรัก เมื่อเขาพร้อมที่จะรักใครได้อีกครั้ง เขาเองก็พยายามที่จะให้เกียรติความรู้สึกของอูยองเช่นกัน

เมื่อพวกเขากางเต๊นท์และเก็บของเสร็จมันก็เป็นเวลาเย็นแล้ว นิชคุณจุดเตาไฟ ขณะที่อูยองเตรียมของสดที่ซื้อมา อูยองตื่นเต้นกับการมาเที่ยวครั้งนี้มาก พวกเขาตื่นกันตั้งแต่เช้า เพื่อที่จะไปซื้ออาหารสดในตลาดมาเตรียมทำปิ้งย่างกัน พวกเขาช่วยกันหมักเนื้อและทำกิมจิ ช่วยกันแพ๊คใส่กล่องเก็บไว้ในถังเก็บความเย็นที่ท้ายรถ ก่อนที่จะต้องช่วยกันแบกของจากลานจอดรถเข้ามาที่จุดกางเต๊นท์ซึ่งเป็นระยะทางเกือบหนึ่งกิโลเมตรได้ มันเหนื่อย แต่ถ้าให้พูดจริงๆ นิชคุณไม่ได้ทำอะไรอย่างนี้มานานแล้ว อาจจะตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ว่าได้ มันเลยทำให้เขารู้สึกสนุกได้ไม่ยาก โดยเฉพาะเมื่อได้รับพลังจากคนที่มาด้วยกัน อูยองเป็นเด็กที่พลังงานเหลือล้นจริงๆ ความซุกซนที่ทำให้อูยองวิ่งไปวิ่งมาได้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆสนุกสนานไปด้วย

“อูยอง มาเร็ว” นิชคุณตะโกนเรียก อูยองที่ไปนั่งเล่นอยู่ริมน้ำ ขณะที่รอให้อาหารบนเตาสุก

“ครับ” เสียงสดใสขานรับ

“เนื้อสุกแล้ว มากินเร็ว”

อูยองลุกขึ้นยืน สะบัดมือที่เปียกน้ำ ก่อนจะเช็ดกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนจนเป็นรอยชื้นน้ำ คนตัวเล็กรีบวิ่งกลับมาด้วยดวงตาที่สดใส จนนิชคุณอดยิ้มตามไม่ได้

แสงอาทิตย์ลับหายไปจากขอบฟ้า ในขณะที่แสงไฟจากเตาถ่านส่องสว่างลอดมาจากตะแกรงปิ้งย่าง นิชคุณเป็นคนปิ้งอาหารบนเตาไฟ ก่อนจะคีบใส่จานให้อูยองเป็นคนตัด ถึงอูยองจะโตขึ้นยังไง อูยองก็ยังคงเป็นเด็กในสายตาของเขา นิชคุณอดกลัวอันตรายไม่ได้ เขาถึงไม่ค่อยอยากให้อูยองเข้าใกล้เปลวไฟ พอนิชคุณวุ่นอยู่กับการพลิกเนื้อกลับไปกลับมาไม่ให้ไหม้เกินไป อูยองถึงได้คอยมายืนอยู่ใกล้ๆ เพื่อเป็นคนป้อนชิ้นเนื้อที่ตัวเองตัดแบ่งอย่างพอดีคำ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีแค่พวกเขาที่มาเที่ยวที่นี่ แต่จุดกางเต๊นท์แต่ละหลังถูกจัดให้อยู่ห่างกันพอสมควร บรรยากาศที่นี่ถึงค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว มีเพียงเสียงดังแว่วไกลๆ ถึงกลุ่มคนอื่นๆ ที่ออกมาพักผ่อนในช่วงฤดูร้อนนี้ด้วยเช่นกัน นิชคุณนั่งลงบนเก้าอี้พับตัวเล็กที่ริมน้ำ เขาเปิดกระป๋องเบียร์ที่พกมาด้วย เขาไม่ได้ดื่มนานแล้ว ความทรงจำที่เขาเคยดื่มเพื่อให้เมามายไม่ได้สติดูจะห่างไกลออกไปแล้ว แต่วันนี้ที่เขารู้สึกอยากดื่มเพราะอยากผ่อนคลายไปกับบรรยากาศรอบๆมากกว่า ชายหนุ่มกำลังทอดสายตามองสายน้ำที่เคลื่อนไหว ภายใต้แสงสลัวที่สั่นไหวจากกองไฟที่จุดไว้ ตอนที่เสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมานั่งข้างๆ

“เสร็จแล้วหรอ” นิชคุณเอ่ยถาม อูยองอาสาเป็นคนไปล้างจาน และเก็บกวาดเศษอาหาร เพราะในเมื่อนิชคุณเป็นคนขับรถแล้วยังต้องยืนทำอาหารให้เขาอีก อูยองถึงอยากให้นิชคุณได้พักบ้าง

“ครับ… เอ๊?” อูยองที่หันไปตอบ เอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นนิชคุณยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม

“เอาบ้างมั้ย” นิชคุณหัวเราะ ก่อนจะยื่นเครื่องดื่มในมือออกไป

“ไหนบอกว่าเด็กอายุสิบเจ็ดดื่มไม่ได้ไงครับ”

“คราวนี้นายอยู่กับฉันนี่ ไม่เป็นไรหรอก”

อูยองอมยิ้ม ก่อนที่จะรับกระป๋องเย็นๆนั้นมา

นิชคุณเปิดกระป๋องใหม่ให้ตัวเอง เขายื่นออกไปเล็กน้อยเพื่อชวนให้อูยองชนแก้วกับเขาก่อนที่จะดื่มไปพร้อมกัน เขาสังเกตว่าอูยองจิบไปไม่กี่ครั้งเท่านั้น ก่อนที่แก้มใสๆนั้นจะกลายเป็นสีชมพูอ่อน

“ท้องฟ้าสวยจัง” ดวงตาฉ่ำหวานเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ใสจนเห็นดวงดาวได้ชัดเจน แม้ในช่วงหัวค่ำอย่างนี้

“คุณฮยอง คุณฮยองดูสิครับ ดาวเต็มไปหมดเลย” นิ้วมือเล็กๆเอื้อมขึ้นไปพยามยามหยิบจับดาวบนฟ้า ขณะที่รอยยิ้มระบายบนเรียวปาก

“ถ้าฟ้ามืดกว่านี้อีกสักหน่อย เราอาจจะได้เห็นทางช้างเผือกด้วยนะ”

“ทางช้างเผือกหรอครับ” อูยองเบิกตาโต ก่อนที่กำปั้นเล็กๆจะทุบต้นแขนของนิชคุณเบาๆ “อย่ามาหลอกกันน่า”

“ไม่ได้หลอกนะ เห็นได้จริงๆ” นิชคุณหัวเราะเมื่อคนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยใส่

“ไม่ได้โกหกแน่นะครับ” อูยองหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

“ถ้าเขาปิดไฟทั้งหมด” นิชคุณชี้ไปที่ไฟทางเดินที่ถูกเปิดอยู่รอบๆลานกางเต๊นท์ของเขา ก่อนจะชี้ขึ้นไปบนฟ้า “ถ้ามืดกว่านี้อีกหน่อย”

“พี่คุณณณ” นิชคุณแปลกใจเล็กน้อย เมื่อจู่ๆอูยองก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นน้ำเสียงอ้อนอย่างน่ารัก “ปิดไฟสิครับ ไปบอกให้เขาปิดไฟเร็ว”

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ผมอยากเห็น อยากเห็นดาวเยอะๆ อยากเห็นดาวสว่างเต็มท้องฟ้าเลย”

อูยองที่เริ่มจะเมานิดๆแบบนี้น่ารักชะมัด

นิชคุณยิ้มก่อนจะย้ำกับตัวเองในใจ ว่าเขาคงปล่อยให้อูยองไปดื่มกับคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว

“อ๊ะ!” ร่างเล็กสะดุ้งจนกระป๋องเบียร์ที่ถืออยู่หลุดมือ เมื่อได้ยินเสียงพลุถูกจุดขึ้น นัยตาสีเข้มหันกลับไปมองบนท้องฟ้าที่สว่างขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนจะเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น

“คุณฮยอง ดูสิครับ ดูสิครับ เขาจุดพลุด้วย”

ท้องฟ้าที่มืดสนิท สว่างและเต็มไปด้วยสีสันที่แต่งแต้มจนเต็มฟ้า

นิชคุณจ้องมองแสงสว่างที่กำลังเปล่งกระกายระยิบระยับในดวงตาของร่างเล็ก ดวงตาที่มืดสนิทเหมือนผืนฟ้ายามราตรีกำลังสุกสว่างด้วยกลุ่มดาวนับร้อยนับพันที่เปล่งประกายอยู่ภายใน ก่อนที่มือหนาจะประคองใบหน้าให้ละจากท้องฟ้าที่สว่างไสว สีสันสะท้อนเป็นประกายในดวงตากลมที่มองสบตาของเขาอย่างประหลาดใจ เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ก่อนที่เขาจะโน้มลงจูบกลีบปากสีแดงเรื่อ

อูยองแทบจะลืมหายใจไปแล้ว เมื่อเรียวปากถูกควบคุมด้วยริมฝีปากอิ่ม นิชคุณจูบเขาอย่างดูดดื่ม และลุ่มลึก ถึงแม้ว่าอูยองหลับตาลงแล้ว เขาก็ยังคงเห็นดอกไม้ไฟเบ่งบานอยู่เต็มฟ้าสุกสว่างในความมืด หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับพลุไฟนับร้อยถูกจุดขึ้นพร้อมกันอยู่ภายใน นิชคุณจูบเขาอย่างนุ่มนวล แต่กลับชวนให้รุ่มร้อน ริมฝีปากอิ่มบดเบียดบนเรียวปากบางจนลมหายใจขาดห้วง นิชคุณขบเม้มริมฝีปากบางราวกับเป็นเยลลี่รสหวานนุ่มที่ชายหนุ่มปรารถนาจะกลืนกิน ริมฝีปากอิ่มหยักเม้มกลีบปากล่างที่อ่อนนุ่มเบาๆ ก่อนจะผลัดไปหยอกล้อกับกระจับปากเล็กๆที่น่ารัก

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เมื่อร่างหนาที่โน้มตัวมาจูบอย่างแนบแน่น ทำให้ขาเก้าอี้พับล้มลง อูยองที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะทรงตัวอยู่แล้วจึงถูกโถมทับให้ล้มลงด้วยกัน ฝ่ามือหนาประคองศีรษะและเอวบางไว้เมื่อพวกเขาล้มลงกับพื้นหญ้าที่เย็นชื้น อูยองที่ล้มลงอย่างกระทันหันร่างกายจึงชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งเพื่อผดุงตัวโดยอัตโนมัติ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเรียวขาแทรกเข้ามาเสียดสีบริเวณต้นขาในทันที อูยองที่เผลอสะดุ้งเฮือกถูกฉวยโอกาสสอดเรียวลิ้นเข้าไปช่วงชิมรสหวานในโพรงปาก สติของอูยองแตกกระเจิง เมื่อริมฝีปากถูกครอบครองด้วยคนบนร่างโดยสมบูรณ์

อูยองไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เขารู้สึกราวกับกระแสไฟอุ่นๆกำลังลามเลียบนเรือนร่าง ในขณะที่ถูกทาบทับด้วยร่างหนา เส้นขนลุกชัน เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่บดเบียดลงมาอย่างแนบแน่น หัวเข่าที่เสียดสีอยู่ตรงหว่างขาชวนให้ลมหายใจของเขาติดขัด

“อื้อ” เด็กหนุ่มร้องครางไม่เป็นภาษาเมื่อนิชคุณถอนริมฝีปากออก

อูยองกระพริบตาที่พร่าเบลอด้วยหยาดน้ำ ขณะที่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว เมื่อสบสายตาที่เป็นประกายระริกของนิชคุณ เขารู้จักนิชคุณมานาน พอที่จะรู้ว่านิชคุณกำลังแกล้งเขา และก็ดูจะสนุกกับมันซะด้วย

อูยองกำลังโตเป็นหนุ่ม นิชคุณแค่กระตุ้นอะไรนิดหน่อย ร่างกายของอูยองก็ตอบสนองไปเสียหมด มันช่วยไม่ได้ที่จะทำให้นิชคุณรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งรุนเร้าอารมณ์ของเด็กชายให้ตื่นเตลิด นิชคุณเสียเปรียบโดนอูยองลวมลามมาก็เยอะ จางอูยองที่ชอบแอบจุ๊บเขาทุกที พอโดนจูบเข้าจริงๆ กลับอ่อนระทวยไร้แรงสู้ ถึงแม้จะมองค้อนเขาอยู่ก็เถอะ นิชคุณอมยิ้มที่มุมปาก ไม่สนใจมือเล็กๆที่พยายามผลักเขาออกอย่างอ่อนแรง เขาประกบริมฝีปากลงบนคนตัวเล็กอีกครั้ง

นิชคุณเม้มเล็มบนเรียวปาก เพื่อขอทางเข้าไปภายใน ไม่นานอูยองก็ยอมให้เขาอีกครั้ง โพรงปากอุ่นๆเปิดรับให้เขาเข้าไปเล้าโลมภายใน ก่อนจะขยับจูบตอบเขาราวกับลูกนกที่หิวกระหายเมื่อเขาป้อนจูบรสหวานให้ ความรู้สึกที่ว่าอูยองเป็นของเขาเพียงคนเดียว และไม่เคยมอบจูบนี้ให้ใครมาก่อน ทำให้นิชคุณพึงพอใจได้อย่างประหลาด

หัวใจของเขากำลังรับความสุขให้กลับเข้ามา โดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าของอูยองกลายเป็นสีแดงจัด เมื่อนิชคุณผละออก เสียงพลุเงียบลงไปแล้ว และท้องฟ้าก็กลับมามืดสนิท อูยองไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนพี่อีกด้วยซ้ำ เมื่อนิชคุณช่วยเขาให้ลุกขึ้นยืน อูยองก้มหน้างุด ขณะที่ปัดเศษดินและเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า ร่างกายของเขาร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าอายจนใบหน้าร้อนฉ่า ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่น

“ร..ระ..ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

รีบพูดก่อนจะรีบมุดหนีเข้าไปในเต๊นท์ เสียงหัวเราะเบาๆที่ดังไล่หลังมายิ่งชวนให้น่าเขินอาย หัวใจของเขายิ่งเต้นแรงราวกับว่ามีคนรัวกลองอยู่ข้างใน เพราะเขารู้ว่าอีกไม่นานเจ้าของเสียงหัวเราะก็คงตามเข้ามาอยู่ดีน่ะสิ

อูยองนอนตัวแข็งทื่อ เมื่อนิชคุณล้มตัวลงนอนข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ ความรู้สึกแปลกๆมวนอยู่ในช่องท้อง จนเม็ดเหงื่อไหลซึมที่ไรผม ก็คิดว่าเมื่อก่อนก็นอนเตียงเดียวกันอยู่บ่อยๆ ถึงไม่ได้คิดอะไรถ้าจะออกมาเที่ยวด้วยกัน แต่พอมาวันนี้ ความคิดที่เตลิดเตลิงทำเอาอูยองไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าหายใจ บางทีก็อยากจะแทรกตัวหนีหายไปได้ซะเดี๋ยวนี้

“อูยองอ่า” นิชคุณเอ่ยอย่างเย้าแหย่ เมื่อเห็นอูยองนอนหลับตาปี๋

“หลับแล้วหรอ” ร่างสูงแกล้งโน้มลงไปมองหน้าอูยองใกล้ๆ จนแก้มกลมรู้สึกถึงลมหายใจที่รินรดอยู่บนพวงแก้ม ยังไม่ทันที่ปลายจมูกจะแตะลงบนผิวแก้มนิ่มๆ อูยองก็พลิกตัวหันหลังให้ซะแล้ว

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้”

นิชคุณถอนหายใจอย่างขบขัน ก่อนจะเอนลงนอนบนที่นอนฝั่งตัวเอง เขาหันไปมองแผ่นหลังที่นอนนิ่งไม่ยอมขยับตัว แล้วยิ่งแปลกใจในตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อกี้ถึงได้จูบอูยอง ทำลงไปโดยไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เขาแค่รู้สึกว่าอยากจูบริมฝีปากเล็กๆที่เป็นสีแดงเรื่อนั้น อยากรู้ว่ามันจะนุ่มนวล และรสชาติอ่อนหวานสักแค่ไหน ร่างกายของอูยองที่ตอบสนองเป็นอย่างดียิ่งทำให้เขาไม่อยากหยุด มันใช้เวลาสักพักกว่าที่ร่างเล็กที่นอนตัวเกร็งจะเริ่มผ่อนคลาย และมันก็ใช้เวลาสักพักสำหรับเขาเหมือนกัน ที่จะหยุดนึกถึงความอ่อนหวานของริมฝีปากนุ่มๆคู่นั้น

 

“คุณฮยอง” เขาได้ยินเสียงเรียกเบาๆ ของอูยองขึ้นในกลางดึก “นอนแล้วหรอครับ”

นิชคุณไม่ได้ตอบอะไร ตอนที่ได้ยินร่างเล็กเคลื่อนไหว ก่อนที่ตัวอุ่นๆจะเขยิบมานอนเบียดอยู่ที่แผ่นหลัง เมื่อคิดว่าเขาหลับไปแล้ว มือคู่เล็กเอื้อมไปโอบกอดเอวของนิชคุณไว้ พวงแก้มนิ่มแนบพิงกับแผ่นหลังของคนโตกว่า

นิชคุณลูบบนหลังมือคู่เล็กที่โอบเอวอย่างแผ่นเบา

“ยังไม่หลับหรอครับ”

“หลับแล้ว” นิชคุณตอบด้วยรอยยิ้มทั้งๆที่หลับตา

“หลับแล้วจะตอบกันได้ยังไงล่ะครับ”

นิชคุณหัวเราะ พลางดึงมือของอูยองมากุมไว้

“ใครจะหลับลง เด็กแถวนี้ยิ่งชอบคิดลึกอยู่ด้วย”

มืออีกข้างที่ไม่ถูกเกาะกุมไว้ ฟาดบนแผ่นหลังของคนพี่

“ฮยองนั่นแหละที่คิดลึก”

“ดูสิ อยู่ดีๆก็มานอนเบียดกัน จะทำอะไรฉันรึเปล่าก็ไม่รู้”

“ก็ปล่อยสิครับ จะไปนอนไกลๆเลย” อูยองพยายามจะยื้อมือตัวเองออกจากมือหนา แต่ก็ไม่สำเร็จ

“อากาศเย็นแล้ว” นิชคุณพูด พวกเขานอนอยู่ในเต๊นท์ ถึงแม้จะเป็นหน้าร้อน แต่เมื่อตกดึกพื้นดินที่อุ้มน้ำก็เริ่มเย็นขึ้น น้ำค้างที่ปกคลุมอย่างเบาบาง ก็เพียงพอให้อากาศเย็นชื้น

“นอนด้วยกันนี่แหละ” ไม่เพียงแต่จะไม่ปล่อยมือ นิชคุณกลับจับมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม

อูยองยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าแนบพิงไออุ่นจากคนตัวโต กลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็นกลิ่นประจำตัวของนิชคุณทำให้เขาผ่อนคลาย เปลือกตาของเขาเริ่มคล้อยหลับ และในที่สุดอูยองก็ผล็อยหลับไป

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา นิชคุณคลายอ้อมแขนของเขาออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกออกไปรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาในกลางดึก เสียงกระซิบกระซาบดังอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“นายอยู่ที่ไหน…

ไม่

กลับบ้านไปก่อน

ฉันจะเข้าไปหาพรุ่งนี้ โอเคมั้ย

โทรหาชานซอง

นายอยู่ที่ไหน

ใจเย็นๆก่อน

บอกฉันมา นายอยู่ที่ไหน

จุนโฮ…”

อูยองได้ยินเสียงนิชคุณสบถ ร่างสูงกลับเข้ามาในเต๊นท์ เพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถออกไป และคืนนั้นนิชคุณก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีกเลย

อูยองจ้องมองแสงสว่างของยามเช้าค่อยๆลอดผ่านรอยแยกของเต๊นท์ผ้าใบเข้ามาแทนที่ความมืด เขาจ้องมองอย่างคาดหวังว่ามันจะถูกเปิดออก และจะมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้น ในขณะที่เขากำลังพิจารณาแสงที่ฟุ้งกระจายเป็นรุ้งสี โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นเพราะข้อความที่ถูกส่งเข้ามา

“อูยอง ฉันออกมาทำธุระ รออยู่ที่นั่นก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปรับ”

อูยองอ่านทวนข้อความนั้นไปมา ราวกับว่ามันถูกเขียนด้วยภาษาที่เขาไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่อาจทำความเข้าใจกับมันได้เลย เขาไม่ได้รับโทรศัพท์ตอนที่มันส่งเสียงขึ้นมาครั้งแรก ไม่ได้รับเมื่อมันดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง เมื่อความมืดของราตรีจางหายไปหมดแล้ว และเสียงนกเซ็งแซ่เป็นสัญญาณต้อนรับของเช้าวันใหม่ อูยองลุกขึ้น และเก็บข้าวของของเขาใส่ลงในกระเป๋าเป้ เขากดปิดโทรศัพท์เมื่อมีสายเรียกเข้าเข้ามาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

Note:

กำลังคิออยู่ว่าจะอัพตอนนี้เลยดีมั้ย
หรือควรเก็บตอนนี้ไว้อัพเดือนหน้าดี จะได้สบายใจไปอีกเดือน ไม่กดดันว่าจะอัพได้เดือนละตอนรึป่าว 55

อยากแต่งซีนที่ทั้งสองคนไปแคมปิ้งดูดอกไม้ไฟกันนานแล้ว ตั้งแต่ได้อ่านแฟนแอคตอนนู้นนน
ว่าแล้วก็อยากเห็นคุณด้งออกไปเที่ยวด้วยกันอีก u.u

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะคะ แล้วจะมาต่อให้จบเร็วๆนะ อดทนไปกับความปวดใจไปด้วยกัน 55555
สารภาพว่าบางทีก็อยากจะเลิกเขียน กลัวจะไม่มีคนอ่าน กลัวคนอ่านจะทนไม่ไหว ถ้าอูยองจะต้องเจ็บปวดไปเรื่อยๆ
บางทีเขียนเองก็สงสารเอง
แต่ยังยืนยันนะ ว่ารักแบบเด็กๆของอูยอง เป็นความรักที่เข็มแข็งมากนะ🙂

ปล.คอมเม้นไม่ติด ไม่โชว์สักที เมนชั่นมาบอกได้นะ @HoneyLimes เดี๋ยวดูให้ค่ะ หรือจะทวีตติดแฮชแท้ก #Rainfallkw แทนก็ได้นะ

10 comments

  1. ถ้าอยากให้อัพเลยนี่จะดุกันไหมคะ😂 เหมือนใจจะขาดเหมือนเป็นอูยองเอง มันแบบบีบใจปวดใจมาก ในขณะที่เค้าทำเหมือนว่าเราสำคัญ แต่เค้าก็ทิ้งเราได้เสมอโดยไม่ต้องคิดเพื่อใครอีกคนที่เค้ารักจริงๆ อูยองคงบอกว่าทำแย่ๆใส่กันคงจะดีมากกว่าทำเหมือนเค้าสำคัญแบบนี้ โอ้ยยย พิมไปก้อบีบใจไป อัพเถอะค่ะ จะกี่เดือนมาอัพก้อจะรอค่ะ รอติดตามนะคะ^^

  2. ขอแบ่งช่วงกรีดร้องเป็นสองช่วงนะคะ 555555
    อ้ากกกกกกกกกกกกก จิกหัวทึ้งหัวกันไป เขินมาก อิพี่ทำไมชอบแกล้งน้องอย่างงี้ รู้มั้ยมันถูกใจเราแค่ไหน ><
    ดีใจที่ช่วงที่ผ่านมาพี่คุณพยายามใส่ใจอูยองมากขึ้น ให้เวลากับน้องและให้เกียรติความรู้สึกน้อง
    ชอบความรู้สึกของพี่คุณที่ค่อยๆ เติบโตก่อตัวขึ้นมาทีละนิดละหน่อย
    เห็นความรัก ความจริงใจ ความน่ารักของน้องมากขึ้นบ้างแล้ว
    อูยองเองก็น่ารักน่าหยิกมาก ออดอ้อนพี่เค้าตลอด นี่จะจะพุ่งไปฟัด งื้อๆๆๆ
    แล้วอะไรพอโดนขโมยจูบคืนบ้างถึงกับอ่อนระทวยเลย
    ฮ่าๆๆ เด็กน้อยยังไงก็เป็นเด็กน้อยละน้าา ยิ่งตอนเมานิดๆ แล้วน่ารักมาก สามขวบห้าขวบของนี่
    ชอบความเข้มแข็ง อดทน มุ่งมั่นของอูยองไม่แพ้ความน่ารักเลย
    อยากเรียนโซลเพราะไม่อยากห่างพี่คุณ ก็ขยันมากๆ เด็กดีของม๊า
    พี่คุณก็พาไปเที่ยวแล้ว แฮปปี้แล้ว กำลังจะดีแล้ว ตื่นเช้ามาควรจะสดใสเจอหน้ากันสิ นี่อะไรรรรรรรรรรรรรร

    มาค่ะ มากรีดร้องช่วงที่สองกัน
    อ้ากกกกกกกกกกก อิพี่ๆๆๆๆ กำลังจะฟินสุดๆ แล้วเหมือนขับๆ รถอยู่แล้วจู่ๆ ก้หักเลี้ยวลงเหวซะงั้น ไปไม่ถึงความฟินที่นี่เล็งไว้ กรี้ดดดดดด /ยิงบาซูก้ารัวๆๆๆ
    สงสารอูยองกำลังรู้สึกดีแท้ๆ อยู่ๆ ก็ถูกฉุดความรู้สึกแย่ขึ้นมาแทน
    พี่คุณมาทิ้งกันไปดื้อๆ ได้ไง ไม่บอกน้องสักคำ มาบอกเอาตอนที่ออกไปแล้วนี่นะ
    ก็เข้าใจว่าทางนั้นก็สำคัญแต่คนที่อยู่ด้วยไม่สำคัญหรือไง มาทิ้งกันดื้อๆ อย่างนี้
    สุดท้ายก็เป็นแบบนี้ทุกที จะมีสักทริปมั้ยที่น้องจะมีความสุขจนกลับบ้านน่ะ
    ไม่อยากว่าจุนโฮเลย แต่แบบ เหยยย เหมาะเจาะไปมั้ยยยย ทุกทีเลยๆ = =
    อย่าบอกนะว่าคราวนี้หนีชานมา
    อย่ามารั้งพี่คุณกลับไปนะะะ กลัวๆๆๆ อิพี่ก็ใจยังไม่เด็ดขาดพออยู่ด้วย โฮ็ดูท่าจิตใจอ่อนแอ
    อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่จะเกิดเรื่องทรมานใจน้องยองไม่ได้นะ ฮืออออ /รวบกอดน้องยอง

    มาต่อไวๆ นะคะ ดีใจมากๆ ทุกครั้งที่มาต่อ
    ค้างคาคาราคาซังมากๆ ตอนนี้ ปวดจิตปวดใจ
    ถามครั้งที่ร้อยแปดสิบเก้า..ฮึก..น้องต้องทนไปถึงเมื่อไหร่ TT^TT
    สู้ๆ นะคะ รักกกกกกก

  3. เราเป็นหนึ่งคนที่เข้ามาดูทุกวัน ยังไม่อัพก็อ่านตอนเดิม พาร์ทที่ชอบรอไปก่อน รุ่งขึ้นมาดูอีกยังไม่อัพ เราก็ทำแบบเดิมซ้ำๆ 555 เพราะฉะนั้นมาอัพเต๊อะ จุยจะขาดดด

    ชอบอูยองเรียกพี่คุณว่าคุณฮยองแบบอ้อนๆ จิ้นแล้วฟิน แค่นี้ก็ฟินได้ 555
    พี่คุณดีนะคะที่เปิดใจให้อูยองขนาดนี้ แล้วก็ดูมีทีท่าว่าจะเริ่มชอบน้องแล้วจริงๆ หรือจะเป็นเพราะแอลกอฮอลล์เลยทำให้อยากจูบน้องขึ้นมา? แต่แค่ฤทธิ์เหล้ามันไม่ใช่เหตุผลเดียวหรอก จิตใต้สำนึกมันต้องรู้สึกดีลึกๆอยู่แล้วถึงจะจูบแบบเสน่หากันได้ ฟินมากบอกเลย 555 ชอบอ๊ะ เราอยากให้เค้าไปเที่ยวกันอีกมนชีวิตจริง แอร๊ยยยย
    เชื่อว่าพี่คุณรู้สึกชอบจุนโฮน้อยลงบ้างแล้ว และอ่อนไหวกับอูยองมากขึ้นเยอะแต่เพราะยังเป็นห่วงนุ้งโฮอยู่ก็เลยต้องทิ้งน้องยองไว้แบบนั้น เกิดอะไรขึ้นกับจุนโฮอ่า ไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายใช่มั้ย อยากให้จุนโฮสุขสมหวังเหมือนกัน เราควรจะทำยังไงดี
    สงสารอูยองตอนจบ เก็บกระเป๋าคนเดียว ฮือออออ พี่คุณรีบกลับมาที ได้โปรด

    ไรท์เตอร์ขา เก๊าอยากอ่านต่อแบ้วววว งือออ

  4. ชอบทุกเรื่องที่ไรท์เเต่งเลยค่ะ น่ารักมากกกๆน้องด้งน่าสงสารมากๆ สู้ต่อไปนะลูกเอ้ยย

  5. ไร้ท์จะแต่งให้ม่าเท่าไหนก็ได้ จะบีบจะเจ็บแค่ไหนก็ได้
    เค้ายอมมม แต่อย่าหยุดอย่าหายไปนะค้าาาาา

    ปล.นี่รีบเม้นก่อน ยังมะได้อ่านเบย

  6. สุดท้ายยยย จากความหวาน ความสดใส ความน่ารัก ก็เรียกน้ำตาจากคนอ่านได้
    อูยองอ่าาา ทำไมชีวิตถึงได้เป็นแบบนี้ รักคนที่มีเจ้าของหัวใจมันก็เจ็บปวดแบบนี้ ฮืออออ T^T
    ขนาดอยู่ด้วยกัน แต่จุนโฮที่รักของพี่คุณโทรมายังรีบไปหาขนาดนี้โดยไม่ห่วงว่าอูยองจะเป็นอะไรเลยยย
    ห่างกับพี่คุณหน่อยไหม แม้จะมีความสุข แต่ความสุขแบบนี้มันดีจริงๆแล้วหรอ โอ้ยยยยย T^T ฮือ สงสารอูยอง

    //จะติดตามต่อไปฮะ ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ขอบคุณไรท์เตอร์มากกกกกก

  7. กำลังฟินกับฉากหวานๆ น่ารักมุ้งมิ้ง แต่ทำไมคนพี่ถึงทำกับน้องอย่างนี้ ไม่คิดถึงใจน้องเรย สงสารอูยองอ่า T_T

  8. โห้ยยยย!! สงสารลูกมากๆค่าาาา.. ทิ้งคนใจโลเลไปเถอะลูกเอ้ยยยย..
    ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ถึงต้องมาเกิดซ้ำๆอีกนะ.. ตัดใจทิ้งอิพี่ไปเถอะค่ะลูก..
    เดินหน้าหาเอาใหม่เถอะเนอะ… ไปปาตี้ออกจะบ่อยนี่พักเนี่ย..555.. เริ่มมั่วแล้ว..-_-‘
    นี่ก็ชอบแฟนแอคที่เค้าไปกินปิ้งย่างดูดอกไม้ไฟแล้วเปิดห้องพักด้วยกันหนึ่งคืน.. อร๊ายๆๆๆ
    ได้อ่านแล้วฟินจริงๆค่ะ😊

  9. เกลียดนิชคุณ!!! เกลียดจุนโฮด้วย!!!!! ฮ่วยยยย… สงสารน้องยองที่สุด T_T เรื่องนี้ทำให้เกลียดทั้งน้องคุณ น้องโฮมาก คือโลเล แล้วก็ทำให้คนที่รักตัวเองปัจจุบันเจ็บปวด ถ้าเลิกชอบกันไม่ได้จริงๆ ก็กลับไปคบกันให้มันรู้แล้วรู้แรดไปเลย!! หวังว่าคราวนี้น้องยองจะตีตัวห่างจากพี่ไปเลย ให้ได้คิดถึงกันบ้าง ไปเรียนนอกหรืออะไรก็ว่าไป ได้ใจน้องไปแล้วไม่ดูแลรักษาอย่างงี้นี่ไม่ไหวนะ ขอให้เหตุการณ์นี้ทำให้น้องคุณคิดได้ว่าจริงๆ แล้วเริ่มรักด้ง แล้วไปพาด้งกลับมา ขอบคุณที่มาอัพเดทฟิตเรื่องนี้นะคะ จะรอตอนต่อไปค่าหวังว่าจะจบแบบคุณด้งแฮปปี้เอ็นดิ้งด้วยกันนะคะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณค่า ^^

  10. อูยองเข้มแข็งไว้นะลูก ถ้าคุณฮยองกลับมารับ ก็ไม่ต้องไปสนใจ เมินไปเลย หมั่นอิพี่มาก กี่ครั้งแล้วที่ทิ้งน้อง ㅜㅜ เราจะผ่านความปวดใจนี้ไปด้วยกันค่ะไรท์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s