[Fiction] Let The Rain Fall 11/?

letitrain

 

อูยองถือแก้วน้ำส้มที่นิชคุณหยิบมาให้ตอนที่บริกรพยายามจะเสิร์ฟไวน์และแชมเปญให้กับเขา แก้วน้ำเย็นเริ่มมีหยดน้ำผุดพรายเมื่อความเย็นจับกับไออุ่นจากร่างกายของเขา เขาค่อยๆจิบมันแก้อาการเก้อเขิน ขณะที่ยืนอยู่ตามลำพัง เขาไม่รู้จักใครสักคน และรู้สึกไม่คุ้นชินกับบรรยากาศงานแบบนี้เลย นิชคุณผละไปรวมกลุ่มคุยกับคนอื่นๆที่ล้วนแต่เป็นทายาทนักธุรกิจ เท่าที่เขารู้มันเป็นงานคอนเสิร์ตการกุศล ที่ครอบครัวของนิชคุณเป็นผู้บริจาคคนสำคัญ และนิชคุณต้องการให้เขามาด้วย ในฐานะคนของหรเวชกุล

“ขอโทษนะ ที่มันน่าเบื่อไปหน่อย” นิชคุณเดินกลับมาหาเขา พร้อมกับถอนหายใจ ทำให้อูยองยิ้มออกมา ก็ดูสิ เมื่อกี้พี่ชายเขาคนนี้ยังยืนพูดคุยด้วยภาพลักษณ์ที่สมเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง แล้วพอเดินกลับมาหาเขาดันทำหน้าอยากจะงอแงใส่เขาซะได้ “ฉันเองก็ไม่ชอบงานแบบนี้เท่าไหร่”

“ไม่เป็นไรครับ” อูยองตอบ คนที่ดูจะเบื่อยิ่งกว่าเขา ก็คงจะเป็นนิชคุณนี่แหละ

“หิวมั้ย”

“ก็นิดหน่อย” อูยองอมยิ้มเล็กๆ รู้ว่าคนที่หิวน่ะ ไม่ใช่เขาหรอก แต่เป็นนิชคุณต่างหากล่ะ

“เรารีบๆเข้าไปข้างในเถอะ งานจบแล้วเราจะได้ออกไปหาอะไรกินกันฉันหิวจะแย่ อาหารที่นี่ไม่ได้ครึ่งกระเพาะเลย” นิชคุณพูดพลางมองอาหารแบบค็อกเทลที่ถูกจัดเป็นคำเล็กๆวางเรียงบนโต๊ะ

อูยองหัวเราะ เขาชอบที่นิชคุณเป็นอย่างนี้ เป็นแค่คุณฮยองที่ผ่อนคลายเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา อูยองก้าวตามนิชคุณ ที่เดินนำเขาเข้าไปในฮอลซึ่งเป็นสถานที่จัดการแสดง มือเล็กของเขาถูกมือใหญ่กุมไว้อย่างหลวมๆให้เดินไปพร้อมกัน มันทำให้เขาสงสัย คุณฮยองจะรู้บ้างมั้ย ว่าทำให้เขาตกหลุมรักได้อีกแล้ว และบางทีเขาอาจจะรักจนไม่รู้จะหยุดรักได้ยังไงอีกแล้วก็ได้

 

พวกเขาได้นั่งเกือบติดเวที เพราะเป็นแขกวีไอพี จากตรงนี้พวกเขาสามารถมองเห็นศิลปินที่ผลัดกันขึ้นมาร้องบนเวทีได้อย่างชัดเจน ศิลปินที่มาร่วมงานล้วนแต่เป็นศิลปินที่กำลังโด่งดังและมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้ นักร้องสาวคนหนึ่งเพิ่งขับร้องจบไป เสียงปรบมือดังขึ้น ขณะที่ดวงไฟหรี่มืดลง อูยองเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย คนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้อย่างง่ายดาย เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรอที่บอกให้เขาถอยห่างไป คนๆนี้ไม่ใช่หรอ ที่บอกให้เขาไม่ให้รัก แต่วันนี้กลับชวนให้เขามาด้วยกัน นั่งอยู่เคียงข้างกัน นี่จางอูยองฝันอยู่รึเปล่านะ เขาควรจะตื่นรึยัง ไม่หรอก ถ้านี่เป็นความฝัน จางอูยองก็ควรจะหลับตาให้สนิท และยืดเวลาแห่งความฝันนี้ออกไปให้นานที่สุด

เสียงเปียโนบรรเลงทำนองที่คุ้นหู ทำให้อูยองหันกลับไปมองบนเวทีที่ค่อยๆสว่างขึ้น เขาจดจำทำนองของมันได้ดี เพราะตั้งแต่วันนั้น ที่เขาเห็นนิชคุณซื้ออัลบั้มกลับไป เขาเองก็หยิบอัลบั้มนี้มาฟังเป็นประจำ เพราะมันเป็นเพลงที่นิชคุณชอบไม่ใช่หรอ แสงสปอตไลท์สว่างขึ้นจับใบหน้าของคนที่นั่งหลังเปียโนให้เขาเห็นอย่างชัดเจน

“จุนโฮนี่..” อูยองเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่นั่งอยู่หลังเปียโนหลังใหญ่สีขาวนวล

นิชคุณปรบมือต้อนรับศิลปินที่ปรากฎตัวขึ้นบนเวที ไปพร้อมๆกับคนอื่นในฮอลล์

“เพลงๆนี้ เป็นเพลงพิเศษสำหรับผม” จุนโฮเอ่ย ขณะบรรเลงเปียโน “เป็นเพลงที่ผมอยากมอบให้แก่คนที่ผมรักที่สุด”

นิชคุณกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขาจดจำเพลงนี้ได้ดี จดจำได้ในทุกๆท่วงทำนองของมัน

 

“ลองฟังดูสิ” นิ้วมือขาว ใส่หูฟังให้เขา ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งบนตัก และเผชิญหน้ากับเขา จุนโฮฮัมเพลงเบาๆตามทำนองที่จับได้จากเสียงที่ลอดออกมาจากหูฟัง

“เป็นยังไง เป็นยังไงบ้าง” จุนโฮถามอย่างกระตือรือร้น

“น่ารัก” นิชคุณยิ้ม

“หมายถึงเพลงสิ ไม่ใช่ฉัน”

“ฉันก็หมายถึงเพลงไง อย่าหลงตัวเองคิดว่าฉันชมนายสิ”

จุนโฮส่งเสียงในลำคอ ดึงหูฟังข้างซ้ายหลุดออกมา นิชคุณเบี่ยงหลบทันก่อนที่จุนโฮจะสามารถดึงอีกข้างหนึ่งได้ ร่างเล็กทำหน้าแง่งอนยิ่งดูน่ารัก จนนิชคุณอดไม่ได้ที่จะรวบตัวมากอด กลิ่นกายหอมอ่อนๆยั่วยวนให้จูบลงบนลำคอขาวเนียน เขาดูดดึงเบาๆจนเป็นรอยแต้มสีกุหลาบ

“นิชคุณ..” กลีบปากสีแดงร้องครางออกมา ยิ่งฟังดูเย้ายวน ให้ทำมากกว่านี้ไปอีก

“เสียงของนายเพราะที่สุดเลยรู้มั้ย” แก้มเนียนคลอเคลียฝ่ามือหนา เมื่อนิชคุณใส่หูฟังอีกข้างให้ นิชคุณโน้มใบหน้าของคนบนตักลงเพื่อจูบริมฝีปากสีแดงฉ่ำ เคล้าคลึงเข้าไปในโพรงปากร้อนผะผ่าว เรียวลิ้นของพวกเขาโรมรันในขณะที่เสียงหวานของจุนโฮขับกล่อมผ่านบทเพลงในหูฟัง นิชคุณสอดมือเข้าไปในเสื้อของจุนโฮ เล้าโลมผิวกายนุ่มลื่นบนลำตัวเพรียวบาง ลมหายใจกระเส่าขาดห้วงเมื่อเขาผละออก

“ฉันแต่งเพลงนี้ให้นายนะ” จุนโฮกระซิบเสียงแตกพร่า “มันเป็นเพลงของนาย นิชคุณ”

“ทำให้ฉันนึกถึงนายทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้สิ” นิชคุณเอ่ยยั่วยวน มือหนาเลื่อนลงต่ำ จากแผ่นหลังไล้ตามสะโพกที่ผายออก ก่อนจะสอดเข้าไปในกางเกงบ็อกเซอร์ สัมผัสแก้มก้นกลมกลึง

คนบนตักกัดริมฝีปากล่าง ราวกับกำลังสกัดกลั้นอารมณ์วาบหวิวที่พลุ่งพล่านของตัวเอง เขาก้มลงเพื่อจูบนิชคุณ ปากอิ่มดูดดึงกลีบปากของนิชคุณราวเด็กเอาแต่ใจเพื่อขอทางเข้าไปภายใน จุนโฮรุกเร้าอย่างร้อนแรง ในขณะที่นิชคุณลูบไล้บนเรือนร่างโค้งเว้าอย่างหลงใหล ดวงตาของนิชคุณแทบพร่าเบลอ เมื่อเสียงร้องในหูฟังเป็นเสียงจุนโฮขึ้นเสียงร้องสูงที่ชวนให้หัวใจสั่น

มันช่วยไม่ได้ที่เสียงของจุนโฮจะรุนเร้าอารมณ์ของเขา เขาอยากได้ยินมันอีก เสียงร้องครางสูงอย่างนั้น นิ้วมือเรียวยาวยกสะโพกของจุนโฮขึ้น ก่อนจะสอดสัมผัสเหนือปากทางรัก

“อ๊า” จุนโฮถอนริมฝีปากออกแล้วร้องครางออกมาด้วยความตกใจ เมื่อนิชคุณเข้าไปในกายโดยไม่คาดคิด นิชคุณหลับตาอย่างพึงใจ ขณะที่เสียงหวานครางฮือเมื่อนิ้วเรียวเคลื่อนลึกเข้าไปภายใน นิชคุณแทบไม่ได้ฟังเสียงเพลงแล้ว เพราะเสียงของคนบนร่างตอนนี้มันน่ายวนเย้าเสียยิ่งกว่า ร่างที่บิดเร้าไปมาบอกให้นิชคุณรู้ว่าจุนโฮกำลังจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ

จุนโฮกรีดร้องไม่เป็นภาษา เมื่อนิชคุณหยุดและถอนนิ้วมือออก ดวงตาฉ่ำมีน้ำตาคลอหน่วย มองสบตาของเขาอย่างเว้าวอน นิชคุณปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลื่อนกางเกงของร่างบนตักให้หลุดต่ำ ผิวกายอ่อนนุ่มให้สัมผัสอุ่นวาบหวาม เมื่อแนบชิดบนเรือนร่าง ร่างบางสะดุ้งเกร็งเมื่อสวมรับกับแก่นกายที่ร้อนผ่าว ภาพของจุนโฮที่หลับตาพริ้มพร้อมกัดริมฝีปากเบาๆขณะขยับกายขึ้นลงอย่างช้าๆ ทำให้ดวงตาของนิชคุณพร่าเบลอ

“ฉันรักนายนะ” เสียงกระเส่าแหบพร่า มอบรักเคล้าคลอไปกับท่วงทำนองของบทเพลงรักที่จุนโฮมอบให้แก่นิชคุณ

 

เสียงแค่นหัวเราะเบาๆของนิชคุณเรียกสายตาของอูยองให้มองตอบกลับมาอย่างสับสน ชายหนุ่มจดจ้องใบหน้าที่ไร้เดียงสานั้น เขาใช้นิ้วมือเกลี่ยพวงแก้มนิ่มอย่างเบามือ เป็นเวลาเนิ่นนานสำหรับอูยองที่สัมผัสที่เหมือนกระแสไฟไล้บนพวงแก้ม อูยองหลับตาลง เมื่อนิชคุณเคลื่อนเข้าใกล้จนต่างฝ่ายต่างก็สามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกคน

“ขอโทษนะ” นิชคุณพูด ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากเรียวบาง ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่มือหนาที่ลูบไล้บนพวงแก้มทำให้ร่างบางผ่อนคลายลงอย่างช้าๆ เขาดูดดึงริมฝีปากฉ่ำหวานทีละนิด จนเรียวปากบางเผยอออก ขยับตอบรสสัมผัสที่เขามอบให้อย่างแผ่วเบา จางอูยองยังเด็ก ยังเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาเหลือเกิน ราวกลีบดอกไม้ที่เพิ่งแรกแย้ม บอบบาง จนน่าหวาดกลัวจะเป็นรอยช้ำได้ง่ายๆ ถ้าเขากดจูบแรงกว่านี้สักหน่อย เรียวปากที่สั่นเทาคงบวมช้ำ นิชคุณเลื่อนไล้ริมฝีปากบนกลีบปากสีกุหลาบอย่างอ่อนโยน เพราะดอกไม้ดอกนี้ยังเยาว์วัยนัก

ดวงตาฉ่ำปรือขึ้นจ้องมองเขา เมื่อนิชคุณถอนริมฝีปากออก เรียวปากฉ่ำเผยอออกเล็กน้อย ขณะที่ร่างเล็กหายใจหอบ พวงแก้มแดงก่ำสบสายตาของเขานิ่งงัน ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้กระทั่งเสียงบรรเลงเปียโนของคนบนเวทีที่อยู่ใกล้พอจะมองเห็นได้ทุกอย่างก็เงียบงันไปด้วยเช่นกัน นิชคุณเหยียดยิ้มบนริมฝีปาก เมื่อได้ยินเสียงของความเงียบดังขึ้นมาในฉับพลัน ท่ามกลางช่วงเวลาที่นิ่งสนิทนั้น มีเพียงรอยยิ้มของเขาที่เคลื่อนไหว ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงขบเม้มบนกลีบปากสีแดงระเรื่อ รสสนิมอ่อนๆ ทำให้เขารู้สึกตัวว่าเผลอทำให้กุหลาบดอกน้อยบอบช้ำไปเสียแล้ว แต่กลิ่นคาวที่คละคลุ้งในโพรงปากกลับทำให้ดอกไม้ดอกนี้ยิ่งหอมหวาน

ถ้ามันเป็นอย่างนี้…นายจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่ฉันต้องเจ็บปวดมั้ย อีจุนโฮ?’

 

หัวใจของอูยองยังคงเต้นแรงจนแทบจะหลุดตลอดทางกลับบ้าน เขารวบรวมความกล้าหลายต่อหลายครั้ง เพื่อจะหันไปมองคนที่ขับรถอย่างนิ่งสงบ พวกเขาเพิ่งจูบกัน ความคิดที่วิ่งวนไปวนมาอยู่ในหัวของเขากำลังจะทำให้เขาแทบบ้า นิชคุณจูบเขาทำไม นิชคุณชอบเขางั้นหรอ อูยองหันไปมองนิชคุณอีกครั้ง นิชคุณที่ไม่ได้มีทีท่าจะสนใจอะไรมากไปกว่าถนนข้างหน้า ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้นไปอีก

อูยองกัดริมฝีปากเมื่อรถหยุดลงที่หน้าบ้าน กลีบปากของเขายังคงแดงก่ำจากแรงเคล้นคลึงที่ชวนวาบหวาม มันเป็นจูบแรกของเขา จากรักแรกของเขา เพราะว่าเป็นจูบแรก เพราะว่าเป็นนิชคุณ มันถึงเป็นเรื่องสำคัญ ที่เขาไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

“พี่คุณ..” อูยองค่อยๆพูดออกมา เรียบเรียงไม่เป็นประโยค “จูบ..”

เขาได้ยินเสียงนิชคุณถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

“เข้าบ้านเถอะ ดึกแล้ว”

“มันหมายถึงอะไรครับ” อูยองแตะที่ริมฝีปาก รสสัมผัสร้อนผ่าวยังคงอยู่ เขาต้องการคำตอบ

นิชคุณสบตาเขา สายตาที่จ้องมองกันปะปนทั้งความอ่อนโยน ความเสียใจ และความรู้สึกผิด ชั่วขณะหนึ่งอูยองรู้สึกได้ว่านิชคุณเสียใจที่จูบเขา และหัวใจของเขาก็กระตุกวูบไปเพราะความคิดนั้น

“ฉันบอกนายแล้วว่าอย่ารักฉัน”

“ผมขอโทษครับ ผมรักไปแล้ว” อูยองกัดริมฝีปากของตัวเอง เขาไม่สามารถโกหกความรู้สึกของตัวเองได้ เขารักนิชคุณไปแล้ว และยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน ทั้งๆที่เคยคิดว่าจะหยุดรัก แต่มันไม่มีสักวันที่เขาหยุดคิดถึงนิชคุณได้เลย

นิชคุณยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดที่อูยองเคยเห็น นิชคุณดึงตัวเขาไปกอดไว้อีกครั้ง เหมือนวันที่กอดเขาบนชิงช้าสวรรค์ อ้อมกอดของคนเป็นพี่ที่พยายามจะปลอดประโลมหัวใจของเขา

“ถึงแม้ว่าฉันจะทำนายต้องเจ็บปวดน่ะหรอ”

“เพราะการเลิกรัก มันทำให้ผมเจ็บปวดมากกว่า” อูยองยิ้ม เขาหลับตาลงในอ้อมกอดของนิชคุณ สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่กำลังกล่อมจิตใจของเขาให้สงบ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้นิชคุณ ตั้งแต่วันที่เขาเป็นเด็ก ตั้งแต่วันที่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไร แต่การอยู่ใกล้ๆนิชคุณ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น และผ่อนคลายได้เสมอ ถ้ามีนิชคุณอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวอะไรอีก ถ้ามีนิชคุณอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวที่จะเจ็บปวด

“นายชอบฉันมากเลยหรอ”

อูยองอมยิ้ม เขาพูดออกไปได้ใช่มั้ย เขาบอกรักนิชคุณได้แล้วจริงๆใช่มั้ย

“มากๆเลยครับ”

“ไม่ว่ายังไงก็จะยังรักฉันงั้นหรอ”

อูยองสบตาของนิชคุณ เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะพูดมันออกไป

“ครับ ไม่ว่ายังไงก็จะรัก”

อูยองไม่เห็นว่าภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทของนิชคุณกำลังร้อนผ่าว ลำคอของนิชคุณขมปร่า นิ้วมือของเขาสั่นเทา เพราะเขากำลังบดขยี้ดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานด้วยมือของเขาเอง

“งั้นก็เอาสิ” นิชคุณลูบศีรษะของอูยอง เสียงทุ้มต่ำกระซิบอย่างแผ่วเบา “อยู่ข้างๆฉัน เป็นคนรักของฉัน… และเจ็บปวดไปด้วยกัน”

 

 

 

 

Note: ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยนะ

นี่เพิ่งจบช่วงอินโทร ยังเหลือเรื่องอีกยาววววเลย 5555555

ปล. เขียนฟิคมาตั้งแต่ยุคโบราณ เห็นเดี๋ยวนี้เขามีแฮชเท็กกันด้วยอะ คิดแท็กให้เรื่องนี้หน่อยสิ อยากมีบ้างอะค่ะ ><”

 

 

12 comments

  1. ไม่มีคำไหนจะให้อิพี่….

    นอกจากคำด่า!!

    ร้องไห้ ร้องไห้ไปแล้ว ฮือออออออออออออ
    ทำไมพี่คุณใจร้ายแบบนี้ จิตใจพี่ทำด้วยอะไร
    จะรักจุนโฮ จะทำอะไรมันก็เรื่องของพี่
    ไม่เห็นจะต้องเอาน้องมาเป็นเครื่องมือ
    เห็นความรักของน้องเป็นอะไร?
    แน่ใจเหรอว่ารู้สึกผิด
    ถ้ารู้สึกผิดจริงๆ คงไม่กล้าทำแบบนี้กับน้อง
    ใจร้ายยยย ใจร้ายมากเกินไป
    ไม่สิ โหดร้ายมากกว่าาา
    ถ้าคิดว่าจะรักน้องไม่ได้ตอนนี้ก็อย่าให้ความหวังสิ
    รู้ทั้งรู้ว่าน้องจะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ยังดึงดันจะให้ได้มาแต่ความต้องการของตัวเองงั้นหรอ

    เห็นแก่ตัว!!!

    เราอ่านแล้วขึ้นมากกก อุทานคำนี้ออกมา หลังจากอ่านไปอ้าปากค้างไป
    จี๊ดมากกกกกกกกก
    อยากจะเข้าไปตะบันหน้าอิพี่แล้วรวบน้องยองมากอดปลอบ
    จะพาหนีๆ ไปจากอิพี่เลย

    ไม่โอเคๆๆ กับการเล่นกับความรู้สึกของน้องแบบนี้ น้องที่เดียงสาไม่รู้เรื่องอะไร
    เผลอคิดอะไรไปตั้งมากมายอย่างคนไม่รู้อะไร มันสมควรมั้ยต้องมาถูกคนใจร้ายทำแบบนี้
    ฮือออออออออออ พี่คุณ โป้งงงงงงงงงงงงงงง!!!!

    ณ นาว อยากให้มีใครสักคนมาอยู่เคียงข้างอูยองจัง สงสารอูยองมากกก
    จะรู้ตัวมั้ยว่าถูกเอาเปรียบเพราะคนเห็นแก่ตัวที่ตัวเองรักเทิดทูนแบบนี้

    เฮ้อออออออออออออ

    ขอบคุณที่มาต่อนะคะ
    ปวดตับกันไปปปป เมื่อไหร่น้องจะมีความสุขสักทีน้าาา อิพี่มัวแต่หลงอยู่กับรักเก่าแบบนี้
    เฮ้ออออ นอกจากน้องจะตัดใจไม่ได้ อิพี่ยังมาทำให้น้องมันจมลงในวังวนตัวเองอีกกก

    รอตอนต่อไปอย่างไม่อดใจท้อค่าาาาา สู้ๆๆๆ อยากคิดแท็กให้แต่ไม่รู้เช่นกัน 5555
    #LetrainKW / #LetRainKW ???

    ปล.ฉากความหลังอิพี่นั้นมัน โอ้ยยยยยยยยยยย สงสารน้องยองไปอีก คงไม่รู้สินะว่าตัวเองต้องเสียจูบแรกให้คนเห็นแก่ตัวที่คิดถึงแต่จะเอาคืนคนอื่นขณะจูบตัวเอง อิพี่จะรู้มั้ยเนี่ยว่าสิ่งที่ตัวเองคิดว่าทำประชดไปเนี่ย มันสำคัญกะหัวจิตหัวใจคนน้องมากนะ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย จะบ้าาาา

  2. โง๊ย พี่คุณลืมอดีตที่เจ็บปวดไปเถอะ แร้วเริ่มต้นใหม่กะน้อง น้องรักพี่มากเรยนะ อย่าทำให้คนน้องเสียใจ เจ็บปวดใจเรย TT TT

  3. โอยยยยย ในทึ่สุดคุณด้งก็กลับมา เย้ๆๆๆๆๆ
    พี่คุณใจร้ายมากๆเเลยนะ เอาพี่ด้งมาแก้แค้นจุนโฮเหรอ งื้อออออ ระวังนะจะรู้ตัวว่ารักพี่ด้งเมื่อสายไป พี่ด้งน่ารักที่สุด ขอบคุณไรท์ที่กลับมาเขียนต่อนะ สู้ๆ รอไม่อดใจท้อ

  4. หลงเข้ามาค่ะ ยอมรับเลยว่าพึ่งอ่านตอน11ตอนเดียวเลยยังไม่ค่อยรู้เรื่องรามสักเท่าไหร่แต่มันสนุกมากจนคิดว่าจะกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกอีกหรือถ้าไม่มีเวลาอ่านจริงๆ เปิดพรีเล่มก้อจะดีมากเลยนะค่าเหมาะสำหรับคนไม่ค่อยมีเวลาอย่างนี่TT แต่เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก รอติดตามนะค่า~~

  5. ร้ายกาจเกินไป ร้ายกาจเกินไปแล้วพี่คุณ ทำไมถึงเล่นกับหัวใจของอูยองแบบนี้
    ไม่รักกันแต่ก็ไม่น่าใช้เป็นเครื่องมือไม่ใช่หรอ
    ถ้าอูยองรู้ความจริงคงเจ็บปวดหลายเท่า อค่แอบรักก็เจ็บมากแล้ว แต่นี้พอรักได้ก็เพราะจะใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นแฟนเก่า
    ใจพี่ทำด้วยอะไรนิชคุณ
    เคยได้ยินไหม ที่แก้วแตกแล้วไม่สามารถประสานได้เหมือนเดิม มันจะมีรอยร้าว หรือเศษแก้วที่หายไป พี่คงจะไม่ทำให้แก้วที่ชื่อว่าอูยองอตกใช่ไหม T^T
    สงสารบุคคลที่สาม

  6. โกรธนิชคุณค่ะโกรธมากจริงๆ

    พี่คุณจะรู้บ้างมั้ยว่าการกระทำของตัวเองมันเห็นแก่ตัวขนาดไหน เห็นว่าอูยองรักแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ ใช้ความรักที่น้องมีให้เพื่อแก้แค้นแฟนเก่ามันใช่หรอ อูยองต้องเจ็บเพราะพี่คุณมาเท่าไหร่แล้วถ้าอูยองรู้ความจริงจะเป็นยังไง ไม่รักน้องก็อย่าให้ความหวังน้องเลย มัวแต่จมอยู่กับอดีตอยากเจ็บปวดก็เชิญเจ็บไปคนเดียวอย่าเอาน้องมาเกี่ยวเลย

    อ่านตอนนี้แล้วอินมากสงสารอูยองที่สุดยิ่งรักยิ่งเจ็บ ถ้าให้เลิกรักมันก็โคตรรรรเจ็บ อูยองงี่มามะให้แม่กอดหน่อย

  7. อ่านเรื่องนี้จบถึงตอนนี้แล้วโกรธเกลียดน้องคุณมากเลยค่ะ มาให้ความหวังน้องยองทำไม T_T พี่ชอบมากเลยที่ถึงเวลาจะใจแข็ง น้องก็ทำได้ ไม่อ่อนแอ เด็ดเดี่ยวมากๆ อิพี่นี่สิ ไปตามน้องให้กลับมาในชีวิตใหม่ทำไม ความรักครั้งแรกมันก็ใสซื่อและแรงกล้าขนาดไหนก็รู้อยู่ แล้วทีนี้ก็มาบอกให้น้องเจ็บไปด้วยกัน ฮือออ.. ใจร้ายมากเลยค่า อยากให้น้องหนีไปไกลๆ เลย จะได้รู้สึกซักทีว่าทำตัวแย่แค่ไหนกับน้อง จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคที่มีคุณอูมาให้อ่านกันค่ะ🙂

  8. เริ่มจะเจ็บปวดไปกับน้องแล้ว แต่คนพี่ก็ใช่ว่าจะไม่เป็น กำลังเข้มข้นขึ้นแล้วคะ มาแต่งต่อเรื่อยๆให้จบภายในปีนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้นะน้องเรียม

  9. ทำไมพี่คุณเป็นคนแบบเน้ ฮือออออออออออออออออ เค้าสงสารเด็กน้อยที่สุดเลย
    โดนใช้เป็นเครื่องมือ อูยองอ่า ถึงเจ็บปวดแต่ก็ยังรักใช่มั๊ยลูก น้ำตาไหลพราก สงสารเด็กน้อยมากๆเลย

  10. ไอ่ฟายยยยยยยย ไม่โอเคกับพี่คุณเลย น้ำตาไหลตอนที่เค้าจูบกัน ทำไปเพื่ออะไร นี่ใช้อูยองเป็นเครื่องมือนี่ ทำไมทำแบบนี้ ตบหัวแล้วลูบหลัง แล้วก็ตบหัวแล้วลูบหลังอีก ไอ้บ้า ใจร้ายที่สุด ทำไมเป็นคนแบบนี้
    สงสารอูยองอ่ะ ฮือๆๆๆ ถ้าบอกให้เธอเลิกเธอก็ทำไม่ได้สินะ ก็มันจะทำได้ไงล่ะ คนพี่เล่นจับมือ จูบ กอด ไอ่ทำไมทำน้องแบบเน้
    ไม่คิดว่าตัวเองจะอ่านคุณนูนอได้ ทำใจนานเหมือนกัน 555 ไรท์เตอร์เก่งมากค่ะ แถมทำเราโมโหเมนมาก บอกเลย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s