[SF] Step you can’t take back

 

Pairing: KhunWoo
Genre: Angst
Rate: PG-15

 

โทรศัพท์ของผมเริ่มส่งเสียงร้องทันทีที่ผมเปิดเครื่อง ผมเพิ่งกลับจากการทำงานที่ประเทศจีน และกำลังยืนรอสัมภาระที่โหลดไว้ใต้ตัวเครื่อง ทำให้ผมพอมีเวลาที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มันถูกปิดไปตั้งแต่ผมขึ้นเครื่องบิน คนส่วนมากมันจะเปลี่ยนเป็นโหมดใช้งานบนเครื่องบิน แต่ยังไงผมก็ต้องการจะพักผ่อนอยู่แล้ว ผมจึงไม่คิดจะหยิบมันมาเล่น ผมไม่ใช่คนติดโทรศัพท์มากนัก และไม่ค่อยมีใครจะติดต่อผมบ่อยๆ ส่วนนึงเพราะคนรอบข้างผมรู้ดีว่าผมบินไปบินมา และทำงานอยู่ตลอดเวลา พวกเขาจึงไม่ค่อยเป็นฝ่ายโทรหาผมเท่าไหร่นัก มันถึงทำให้ผมประหลาดใจ เมื่อทันทีที่ผมกดปุ่มเปิดเครื่อง โทรศัพท์ของผมก็เริ่มสั่น หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าว่า คิมจุนซู

 

จุนซูเป็นชื่อเก่าของมินจุน ผมรู้ว่าเขาเปลี่ยนชื่อนานแล้ว แต่ผมก็เมมเบอร์เขาไว้ตั้งแต่สมัยที่เรายังเป็นเด็กฝึก และผมไม่มีความรู้สึกว่าผมจะต้องเปลี่ยนมัน มันเป็นอารมณ์ขบถเล็กๆที่ผมมักจะมีต่อตัวเอง เป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่ ผมกดรับสาย

 

“นายอยู่ไหน”

 

“เพิ่งถึงเกาหลีเมื่อสิบนาทีที่แล้ว” ผมตอบอย่างขำๆ

 

“แวะมาที่นี่หน่อยได้มั้ย” มินจุนตอบ น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจริงจัง

 

“กว่าฉันจะออกจากสนามบินก็คงเที่ยงคืนกว่า ค่อยเจอพรุ่งนี้เช้าได้มั้ย” ผมมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันยังตั้งเวลาตามที่จีนอยู่ ผมบวกเวลาไปอีกหนึ่งชั่วโมง

 

“อูยองน่ะ..” มินจุนถอนหายใจ “มาดูอูยองหน่อยได้มั้ย”

 

 

 

ผมไม่ได้นอนมาครบยี่สิบชั่วโมงแล้ว และตอนนี้แทนที่ผมจะกลับไปนอนในหอพัก ผมกำลังยืนอยู่หน้าประตูสตูดิโอของมินจุน

 

“ฮยอง ฮยองช่วยผมก่อน” เสียงอูยองโวยวายใส่มินจุน เมื่อผมเปิดประตูเข้าไป เขานั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ด ซึ่งเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ที่วางระเกะระกะไปหมด

 

มินจุนถอนหายใจเมื่อหันมาเห็นผม เขาเดินมาตบหลังผม พลางส่ายศีรษะ

 

“เขาดื่มไปเยอะแค่ไหน”

 

มินจุนชี้กระป๋องเบียร์ที่กลิ้งตามพื้นห้องซึ่งผมนับคร่าวๆได้ประมาณหนึ่งโหล และมีโซจูอีกสองขวด

 

“หมดนี่ คนเดียว?”

 

“มินจุนฮยอง!” อูยองตะโกน ทั้งๆที่ฟุบอยู่กับคีย์บอร์ด นิ้วเขากระแทกลงบนแป้นเป็นคีย์มั่วๆ “ช่วยผมแต่งเพลงหน่อย”

 

“เพลงอะไร” ผมหันไปถามมินจุนด้วยความสับสน

 

“เขาเพิ่งโดนบอกเลิก ฉันเลยชวนเขามาเขียนเพลง ให้ช่วยระบายความเจ็บปวดออกมา แต่ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนี้”

 

มินจุนผละไปหาอูยอง เมื่ออูยองกำลังจะกระแทกนิ้วมือลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

 

“นายเมาแล้วนะ กลับบ้านก่อนเถอะ”

 

“แต่เรายังแต่งเพลงไม่จบเลยนะครับ” อูยองตอบอย่างดื้อรั้น “ผมคิดเนื้อเพลงได้”

 

อูยองหัวเราะ

 

“ถ้าฉันเป็นนิชคุณ เธอคงไม่ทิ้งฉันไป” เขาหัวเราะพลางร้องออกมาเป็นเพลง “ดีมั้ยครับ อย่างนี้ดีมั้ย”

 

มินจุนหันมามองผมอย่างจนปัญญา เขาส่งสายตาที่เป็นการขอความช่วยเหลือมาให้

 

“อูยอง” ผมเรียกอูยอง

 

“อ๊ะ นิชคุณ” อูยองหันมา เขาหัวเราะ ใบหน้ากลมของเขาเป็นสีแดง และมอมแมมไปด้วยคราบน้ำตา

 

“ดูหน้าเขาสิ” อูยองชี้มาที่ผม และหันไปหามินจุน “ถ้าผมหน้าตาอย่างเขา คงไม่มีวันอกหักเลยใช่มั้ยครับ นิชคุณที่มีความสุขสมหวังในความรักเสมอ แต่เพราะผมไม่ใช่เขา ผมถึงต้องเจ็บปวด”

 

“อูยอง พอเถอะ” ผมจับแขนของเขา และพยายามพยุงตัวเขาให้ยืนขึ้น ขณะที่ผมกำลังประเมินว่าผมควรจะพาเขากลับบ้านยังไง ด้วยท่ายืนโงนเงนที่หากผมไม่ได้จับอยู่ก็คงล้มลงกองกับพื้น อูยองก็พยายามดิ้นออกตามคาด

 

“ไม่ ไม่ๆ ผมต้องแต่งเพลงก่อน ผมต้องแต่งเพลงให้จบ” อูยองสะบัดแขนออก แรงสะบัดทำให้เขาเซ ผมรวบตัวเขาไว้ทันก่อนที่เขาจะล้มลง ใบหน้าที่เปียกชื้นซบลงที่อกของผม อาจจะเป็นเพราะความตกใจ มือของอูยองถึงยึดเสื้อผมเอาไว้แน่น

 

“อูยอง” ผมเรียกเขาอย่างอ่อนโยน เมื่อรู้สึกว่าร่างเล็กในอ้อมแขนกำลังสะอึกสะอื้นอย่างแผ่วเบา

 

“เราจะอยู่โดยไม่มีความรักได้ยังไงครับ ผมจะอยู่ได้ยังไง”

 

“กลับบ้านเถอะนะ นายเหนื่อยแล้วล่ะ”

 

อูยองเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตากลมเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตามองสบตาของผมอย่างอ้อนวอน ก่อนที่ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเขาจะเคลื่อนมาประกบจูบผม นิ้วมือซีดขาวเลื่อนจากอกเสื้อขึ้นมาโน้มลำคอของผมลง ในขณะที่กลีบปากชุ่มฉ่ำขยับเลียดไล้บนริมฝีปากของผม กลิ่นแอลกอฮอล์ในลมหายใจของเขา พาให้ผมรู้สึกมึนเมาไปด้วย รสจูบของเขาอ่อนหวาน และนุ่มละมุน ทำให้ผมอยากจะค่อยๆจิบชิมรสหวานนั้นอย่างไม่เร่งเร้า เขาขบเม้มที่กลีบปากล่างของผมเว้าวอนให้ผมช่วงชิงลมหายใจที่แผ่วเบาขาดห้วงของเขาเสีย แต่ผมจูบเขาตอบไม่ได้…ไม่ได้อีกแล้ว

 

เรื่องราวที่เราสองคนสนิทกัน และอูยองมักจะเชื่อฟังผมเป็นสิ่งที่คนอื่นๆรู้อยู่แล้ว เป็นสาเหตุให้มินจุนโทรหาผมเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เรื่องที่เราเคยคบกันนั้นเป็นความลับที่ไม่เคยบอกใคร ผมกับอูยองเราเคยคบกันในฐานะที่เกินเลยจากเพื่อนร่วมงาน จากพี่น้องในวง แต่เป็นในฐานะคนรัก ถึงแม้ว่าเราจะสนิทกันมานาน แต่มันกลับเป็นเพียงช่วงสั้นๆที่เราคบกัน ก่อนที่อูยองจะบอกกับผมว่าความสัมพันธ์ภายในวงมันทำให้เขาอึดอัด และเป็นเขาเองที่ขอให้เราเลิกกัน ผมประคองใบหน้าของอูยองไว้ เช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มกลม เราไม่เคยบอกใครถึงความสัมพันธ์ของเรา เพราะมันไม่จำเป็น เราเลิกกันนานแล้ว มันจบลงอย่างรวดเร็ว จนดูจะไม่มีความจำเป็นจะต้องบอกเล่าให้คนอื่นรู้ ผมไม่รู้ว่าอูยองเล่าให้มินจุนฟังแค่ไหน ผมไม่รู้ว่ามันจะทำให้เขาประหลาดใจหรือไม่ที่เห็นเราจูบกัน แต่ผมไม่อยากให้มันยุ่งยากไปมากกว่านี้ ในขณะที่อูยองเมา ผมก็ควรจะเป็นคนที่มีสติ และหยุดมันก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปอีก

 

“นายเมาแล้ว”

 

อูยองหลับตาลง และพยักหน้า

 

 

 

 

ผมหากุญแจห้องของอูยองเจอในกระเป๋าตังค์ของตัวเอง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้คบกันอย่างเปิดเผย แต่พ่อแม่ของอูยองก็รู้ว่าเราสนิทกัน แม่ของอูยองฝากให้ผมดูแลเขาเมื่ออูยองตัดสินใจจะย้ายออกจากหอมาอยู่คนเดียว และบอกให้อูยองให้กุญแจห้องกับผมเอาไว้ เผื่อว่าผมจะแวะเข้ามาหา หลังจากเลิกกัน ผมเคยคิดจะคืนกุญแจให้เขาหลายครั้ง แต่ผมกลับเก็บมันไว้ ผมบอกตัวเองว่าเผื่อฉุกเฉินล่ะ เผื่ออูยองต้องการผม เผื่อ.. อย่างวันนี้ไง วันที่เขาเมา และผมต้องพาเขากลับบ้าน ผมเปิดประตูเข้าไป และพยุงอูยองเข้ามานั่งในห้องนอน

 

ผมนั่งลงกับพื้นเพื่อถอดรองเท้าให้เขา ตอนที่ผมรู้สึกว่าเขากำลังมองผมอยู่

 

“ฮยองกลับจากจีนแล้วหรอครับ” อูยองพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ นับเป็นสัญญาณที่ดี ที่เขาดูเหมือนมีสติขึ้นมาพอจะนึกตารางงานของผมได้บ้าง

 

“ฉันเพิ่งลงจากเครื่องเลยล่ะ ตอนที่มินจุนโทรมา” ผมยิ้มให้เขา

 

“แล้วฮยองก็มาหาผมเลยหรอครับ”

 

“ใช่ นายทำให้ฉันวุ่นวายมากนะ” ผมหัวเราะ

 

“ทำไมครับ”

 

ผมเงยขึ้นไปสบตาของเขา เปลือกตาของเขาบวมไปหมด ในขณะที่ดวงตาแดงจากการร้องไห้

 

“เพราะมินจุนโทรมา..”

 

อูยองส่ายศีรษะ

 

“ทำไมต้องคอยดูแลผม ทำไมต้องดีกับผม” อูยองกัดริมฝีปากที่สั่นเทา

 

“เพราะฉัน…” ผมมองไปที่ร่างเล็กที่กำลังรอคอยคำตอบ สายตาของเขากำลังคาดหวังบางสิ่ง

 

เพราะว่าอูยองเป็นคนที่ผมอยากจะทะนุถนอม เพราะว่าเป็นอูยอง ที่ผมเป็นห่วงอยู่เสมอ มันเป็นความรู้สึกนี้ตั้งแต่ต้นแล้วไม่ใช่หรอที่ดึงดูดผมไปหาเขา ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าผมมีส่วนที่จะต้องรับผิดชอบในความสุขของเขา เป็นความรับผิดชอบที่ผมเต็มใจจะแบกรับ และดูแลมันให้ดี ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะใด เพราะว่าผมไม่สามารถหาคำมาอธิบายความรู้สึกเหล่านี้ได้ ผมจึงไม่สามารถตอบเขาได้

 

“นอนพักเถอะ” ผมลุกขึ้นยืน ตัดสินใจว่าผมควรปล่อยให้เขาได้พักผ่อน

 

แต่อูยองกลับรั้งผมไว้

 

“ผมไม่อยากนอน ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”

 

คนบนเตียงเงยขึ้นมองสบตาของผมอย่างอ้อนวอน ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ ผมบอกตัวเองว่าเขาเมาแล้ว เขากำลังเสียใจ และเขากำลังอ่อนแอ ผมคงจะใจอ่อน และยอมอยู่เป็นเพื่อนเขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะขอให้ผมอยู่ด้วย อูยองเป็นเด็กขี้เหงา ถึงแม้เจ้าตัวเองจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่นัก แต่ในวันที่เขาเสียใจ หรือมีเรื่องไม่สบายใจ อูยองจะขอให้ผมอยู่ด้วยเสมอ และผมก็เต็มใจที่จะอยู่ตรงนั้นเพื่อเขา หากไม่ใช่เพราะประโยคถัดไปที่เขาพูดออกมา

 

“เรากลับมาคบกันได้มั้ยครับ”

 

มันไม่ใช่ว่าผมไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเขา เราต่างคนต่างก็รู้ว่าถึงแม้จะเลิกกันแล้ว แต่เรายังคงมีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอ นั่นถึงทำให้ผมตกใจที่เขาพูดมันออกมาตรงๆ นิ้วมือเล็กขยุ้มผ้าปูสีขาว ขณะที่เขาปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด นิ้วมือของผมชาแปลบ ผมรู้สึกหมดเรี่ยวแรง เมื่อสบแววตาที่วิงวอนของเขา

 

“เราคบกันแล้วไม่ต้องเลิกกันอีกแล้วได้มั้ยครับ”

 

อูยองจ้องมองผม สายตาของเขาแสดงออกอย่างซื่อตรงราวกับว่าเขาไม่ต้องการจะซ่อนความรู้สึกนี้ไว้อีกแล้ว นั่นทำให้ผมรู้สึกตัวว่าผมโง่เง่าเพียงใดที่คิดว่าผมจะสามารถดูแลเขาได้เสมอไม่ว่าในฐานะใด ถึงแม้ว่าผมจะอยากดึงตัวเขามากอดไว้มากแค่ไหน ผมสาบานว่าผมไม่อยากทนเห็นเขาร้องไห้ สาบานว่าผมอยากเป็นคนปลอบโยนเขา โอบกอดเขา จนกว่าเขาจะหายเจ็บปวด ผมยังอยากจะอยู่ตรงนั้นเพื่อเขา ยืนอยู่เคียงข้างเขา ในวันที่เขาทุกข์ใจ แต่เพราะว่าผมไม่สามารถกลับไปในฐานะที่เขาต้องการได้ สิ่งที่อูยองต้องการ ไม่ใช่แค่ตัวผม แต่คือความรักจากผม

 

“แค่คืนเดียว แค่คืนนี้คืนเดียวก็ได้” น้ำตาที่เอ่อคลอไหลลงจากหางตา เมื่อเราถอนสายตาออกจากกัน

 

ผมสูดลมหายใจ โพรงจมูกของผมแสบร้อน และดวงตาก็ร้อนผ่าว

 

“เจอกันพรุ่งนี้นะ” ผมรวบรวมเรี่ยงแรงเพื่อที่จะหันหลังและเดินจากมา

 

ผมยังคงได้ยินเสียงอูยองร้องไห้จากหลังบานประตูที่ปิดลง พลังที่ผมรวบรวมไว้ได้หมดสิ้นลง ผมไม่มีแรงพอจะพยุงตัวต่อไปได้อีก ผมนั่งลงที่หน้าห้องของเขา ดวงตาที่แสบร้อนของผมกำลังหลั่งน้ำตาให้ไหลริน ผมกัดหลังมือตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้องไม่ให้เขาได้ยิน หัวใจของผมบีบรัดอย่างเจ็บปวด ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมกลับมาคิดทบทวนว่าเราสองคนทำอะไรผิดตรงไหน ทำไมเราต้องเลิกกัน ทำไมเราถึงกลับมาหากันไม่ได้ ผมไม่เคยโทษอูยองที่บอกเลิกผม เพราะผมรู้ดีว่าอูยองไม่ได้หยุดรักผม แต่เพราะผมไม่หนักแน่นพอที่จะทำให้เขาเชื่อในความรักของเรา เพราะผมไม่เข็มแข็งพอที่ดึงรั้งเขาไว้ ในขณะที่เขาสับสนผมกลับปล่อยมือเขาไปอย่างง่ายดาย ทั้งๆที่บางทีหากผมจับมือเขาให้แน่นกว่าเดิม เราอาจจะไม่ต้องเลิกกันเลยก็ได้ อูยองไม่ได้คบใคร จนกระทั่งผมเริ่มเปิดใจคบกับคนอื่น ผมควรจะรู้ว่าผมเป็นคนทำให้เขาเจ็บปวด ผมควรจะรู้ว่าผมเป็นคนทำให้เขาหัวใจสลาย ไม่ใช่คนที่บอกเลิกเขา อูยองไม่ได้อกหัก ไม่ได้ผิดหวังในความรักที่จบลง แต่เพราะเขายังคงต้องการความรักของผม เพราะเขาไม่เคยมีใครมาแทนที่ผมได้ ในขณะที่ผมกลับมีใครอีกคนมาแทนที่เขา

อูยองเป็นคนบอกเลิก แต่เป็นผมเองไม่ใช่หรอ ที่เป็นคนยุติความสัมพันธ์ของเรา

เสียงร้องไห้จากหลังบานประตูกำลังทรมาณผมจนแทบบ้า ผมอยากปลอบเขา ผมอยากกอดเขา แต่ผมไม่สามารถเดินกลับเข้าไปได้อีกแล้ว ไม่ได้อีกแล้ว

 

End.

 

 

 

 

จบ.

สั้นๆนะครับ พอดีคิดซีนสั้นๆขึ้นได้ตอนอูยองบอกว่านางเลิกกับแฟน
อยากเลิกกับแฟนนักหรอ ก็โอเค น้องเลิกกับแฟนพี่ก็จิ้นได้
อะไรพี่ก็จิ้นได้ พี่เป็นคุณอูชิปเปอร์แข็งแกร่ง 5555555555

 

11 comments

  1. ฮรืออสงสารทั้งสองคนเลยมาม่ามั้กๆ ยังนักกันอยู่แท้ๆแต่กลัวทั้งฝ่ายเลย._.

  2. สกรีมมมมมมมมมม อ่านแล้วจิกหัวนิดๆ
    อารมณ์สมจริงมาเต็มเลย
    อูยองช่างน่าสงสาร อ่านตรงประโยคที่นชคบอกว่ามีใครอีกคนมาแทนที่อูยองล่ะแบบ าสหกสาหด้ด้าหดัเ
    สตั้นไปสิบวิ ฮ่าาาาาา ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านค่าา :))

  3. ขอบคุณมากๆ ค่ะ ที่แต่งเรื่องซึ้ง และเศร้ามากมาให้อ่าน แต่อยากให้ยาวกว่านี้หน่อยค่ะ แต่ถึงจะจบแบบเศร้าๆ แต่ก็รู้สึกดีที่ทั้งสองคนยังรักกันอยู่ แต่งมาให้อ่านอีกนะคะ ชอบตั้งแต่ได้อ่านเรื่อง 3 minutes restore แล้วค่ะ ไร้ทเตอร์แต่งได้แบบน่ารัก และกวนๆ ดีค่ะ ชอบมาก ^^

  4. กรี๊ดดด เค้าดีใจมากเลยที่ไรท์แต่งฟิคอีกแล้ว เค้าเฝ้ารอไรท์แต่งฟิคมาตลอด เรื่องนี้อ่านแล้วแบบให้อารมณ์สมจริงมากเลย ฮือๆ เราเองก็แอบคิดแบบนี้ ฮาๆๆ จริงๆ เค้าเองก็เป็นคุนอูชิปเปอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีเหมือนกัน ไม่ว่ายังไง ถ้าคุณอูไม่สิ้น เราก็จะจิ้นต่อปาย~

  5. อ่านไปเจ็บไป ฮือๆ ใจนึ่งก็สงสารนางแต่อีกใจก็เจ็บปวดมาก นางคบใครฮอตไม่รู้เลย เลิกก็ไม่รู้… น่าสงสารจริงๆนะ ㅠ-ㅠ

  6. โอ๊ะ.. !!.. แบบจริงม๊ากกกกก.. ใช่สุดๆ.. สงสารน้องมากๆอ่าาา.. คุนนี่ใจร้ายยยยย.. ฟาดๆๆๆๆ
    ส่วนตัวแล้วเคยคิดนะว่านิสัยงอแงง่องแง้งอย่างน้องนี่ไม่มีผญ.ที่ไหนทนได้หรอก=*= เอาจริงๆเลย
    แล้วที่น้องมาบอกว่ามีแฟนนี่.. คิดเลยว่าน้องเหมาไปเองฝ่ายเดียวแน่ผญ.คงไม่คิดกะน้องแบบนั้นด้วยหรอก-.-”
    โทษคนพี่ที่เลี้ยงดูแลน้องมาแบบนั้น=.= หลบเกิบแม่ยกป๋า..555..
    นี่ก่ะจะคุนวูชิปเปอร์ตลอดไป ถึงจะออกมาบอกมีผญ.ก็ไม่สะเทือนอ่ะจ้า..555.. ก็เค้ารักของเค้าอ่ะนะ..^++^

  7. ตรบๆๆๆๆพี่คุณ(เดี๋ยวนะนี่เอ็งเมนพี่คุณแน่รึ)5555555 ใจร้ายพี่คุณใจร้ายมาก หน่วงอะไรท์ ฮืออออออ สุดท้ายก็หวังว่ากาลเวลาคงจะช่วยเยียวยารักษาสภาพจิตใจของทั้งสองคน เพื่อที่จะกลับเป็นพี่น้องที่รักกันอย่างบริสุทธิ์ใจอีกครั้ง ^^v

  8. อ่านไป จุกไป น้ำตาไหลพราก บีบใจสุดๆ ไม่ไหวละคะ จิคราย อ่านเรื่องนี้เสดบอกได้เลยว่า ไม่อยากทำอะไรต่อเลยคะ ใจมันหวิวไปเลย สงสารทั้งด้งทั้งพี่คุณเลยคะ ความรักหนอความรัก ทั้งๆ ที่รู้ว่ารักกัน ทั้งๆ ที่ยังรัก แต่เป็นแบบนี้มันดีแล้ว? คือแบบพี่ด้งนี่ก็สงสาร แต่พี่คุณมันก็น่าสงสาร ตรงที่ว่ารู้ทั้งรู้อะ แต่ก็ยังเลือกี่จะทำ เพราะไม่หนักแน่นพอ เพราะไม่ชัดเจน….. โอ้ยพี่ขา สงสารอิลูกมันบ้าง ด้งมันก็รักอรกมากจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วนั่น เมาทีจูบต่อหน้าพี่คิมนี่คือแบบ…พี่คุณยิ่งบอกว่าทำไม่ได้อีกแล้ว… น้ำตาเล็ด พอมาปึงยกสองน้ำตาแตกตรงที่ด้งขอห้กลับมาเหมือนเดิมไม่ต้องมีการเลิกรา แค่คืนนี้คืนเดียว… พี่คุณก็หันกลับออกไป … ไปนั่งร้องไห้หน้าห้อง ต่างคนต่าง…. โอ้ยยยย ฮืออออออ น้ำตาพรั่กๆ พรากเลยคะ โคตรจะจุก เป็นอะไรที่แบบ ฟหกด่าสว

    ขอบคุณไรท์มากนะคะ คือแบบ ปวดใจเลย พี่คุณทำแบบนี้ทำมายยยยยยย ฮือออออ จะมีภาคต่อไหมคะ?? แอบเชียร์ ไรท์สู้ๆ คะ

  9. สั้นๆ แต่เศร้ามากเลยค่า T_T น้องคุณมีแฟนแล้วสินะ เหอๆ เรื่องนี้ดูน้องยองน่าสงสารมาก แบบยังรักอยู่เสมอ ยังต้องการความรักจากน้องคุณตลอด น้องคุณก็รู้ แต่ก็กลับไปรักไม่ได้แล้ว นี่มัน angst มากๆๆๆๆๆ อิอิ แอบขำคอมเม้นท์ว่าเราเป็น คุณอูชิปเปอร์แข็งแกร่ง :p อิอิ ท่าจะจริง จนน้องประกาศมีแฟนเป็นตัวเป็นตน จนน้องยองล่ำกว่าน้องคุณ จนฟิคคุณยองเริ่มไม่มีคนเขียน พี่ก็ยังรั๊ก รัก คู่นี้อยู่เหมือนกันค่ะ ^^ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ

  10. ขอยื่ยใบสมัคเข้าชมรมคุณอูชิปเปอร์แข็งแกร่งด้วยอีกคนนะค่ะ จิ้นมาตั้งแต่เค้าเลิฟกันยันคนพี่หนีไปมีคนอื่นจนกระทั่งเค้าเลิกกันแล้วอะค่ะ55555555 เราชอบเรื่องนี้ดูเจ็บปวดดรามางานน้ำตาสุดๆค่ะ ไม่รู้จะสงสารใครดี งือออออออ/ร้องไห้แป๊ป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s