letitrain

[Fiction] Let The Rain Fall 6/?

letitrain

เสียงฝนเม็ดโตตกกระทบเครื่องเล่นเป็นเสียงโลหะดังก้อง สวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยเครื่องเล่นเด็กสีสดใสในยามกลางวัน เมื่อพระอาทิตย์ลับหายจึงหม่นเศร้าด้วยสายฝนที่อาบไล้  ดินที่ฝ่าเท้าเปียกแฉะ ขณะที่ร่างเล็กนั่งอยู่บนชิงช้าอย่างนิ่งเงียบ ไหล่บางสั่นสะอื้นเบาๆ ศีรษะก้มมองต่ำ น้ำหยดลงจากผมหน้าม้าที่เปียกลู่ เขาไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่นานแค่ไหน ทำไมฝนถึงไม่หยุดตกเสียที ทำไมน้ำตาถึงไม่หยุดไหลเสียที เขานั่งนิ่งเฉยต่อสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเพราะไม่รู้จะไปที่ไหนอีกแล้ว ผ่านม่านน้ำตาที่พร่าเบลอ รองเท้าหนังคู่หนึ่งก้าวเข้ามา ฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกายหายไปใต้ร่มสีแดงที่ถูกยื่นมาเหนือศีรษะ

“ทำไมมานั่งอยู่อย่างนี้”

“คุณฮยอง” อูยองเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า เรียวแขนโผกอดร่างสูงในทันที

“ผมทำมันหาย ผมหามันไม่เจอ” อูยองปล่อยโฮออกมา เขาตามหามันทุกที่แล้ว แต่เจ้าแมวที่วิ่งหายไป ก็ไม่ปรากฏตัวอยู่ที่ไหนเลย ฝนที่ตกอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อนยิ่งทำให้เขาเป็นห่วง และไม่กล้าทอดทิ้งมันไว้ข้างนอกบ้านเพียงลำพัง

“ผมขอโทษ” อูยองสะอื้นกับอกเสื้อของนิชคุณ ร่างเล็กที่ตื่นกลัวยึดร่างคนพี่ไว้แน่น หวังให้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจที่ตื่นขวัญ ถ้านิชคุณอยู่ตรงนี้มันคงไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย ถ้านิชคุณอยู่กับเขา คงไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย

“กลับบ้านเถอะ” นิชคุณคลายอ้อมแขนของอูยองออก “พรุ่งนี้ค่อยหาต่อ”

ไออุ่นที่ผละออกไปในทันที ดูเหมือนจะทิ้งช่องว่างให้ลมเย็นวูบใหญ่เข้ามาแทนที่ นิชคุณทิ้งร่มไว้ให้เขา ก่อนที่จะหันกลับและเดินออกไปก่อน น้ำเสียงนิ่งเฉยเย็นเฉียบยิ่งกว่าสายฝนที่ไหลอาบร่างกาย

คุณฮยอง โกรธอย่างงั้นหรอ

อูยองมองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไป รู้สึกจุกในอกจนเหมือนหายใจไม่ออก

โกรธหรอ

เพราะนิชคุณก็รักลูกเป็ดมากนี่นา แต่เขากลับทำมันหายไป ทั้งๆที่นิชคุณบอกให้เขาดูแลมัน

“ผมขอโทษ” อูยองพึมพำด้วยเสียงสั่นเทา “ผมจะหาลูกเป็ดให้เจอนะครับ”

“ฉันบอกให้กลับบ้านได้แล้ว” อูยองสะดุ้ง เมื่อนิชคุณตะโกนกลับมา เขากำด้ามร่มไว้แน่นจนนิ้วมือซีดขาว ริมฝีปากเม้มแน่น ขณะที่ขาไม่สามารถก้าวไปไหนได้

“จะร้องไห้ จะพูดว่าขอโทษไปทำไม นายยืนตากฝนอยู่อย่างนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นรึไง” ร่างสูงก้าวฉับเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือขาวคว้าแขนของอูยองให้เดินตาม “ทำไมไม่กลับบ้าน ทำไมไม่โทรบอกใคร”

น้ำเสียงดุของนิชคุณ ทำให้อูยองตัวชาไปหมด นิชคุณไม่เคยดุเขา ไม่เคยโมโหใส่เขาเลยสักครั้งเดียว

.

.

.

“นิคคุณฮยอง” เสียงตะโกนอย่างสดใส เรียกให้เขาหันเข้าไปมองในสวนสาธารณะซึ่งเป็นทางผ่านระหว่างบ้านกับโรงเรียน เด็กชายตัวเล็กวิ่งจากชิงช้าที่ยังคงแกว่งไกวมาหาเขาอย่างกระตือรือร้น

“นี่นายมาทำอะไรตรงนี้”

“ผมมารอฮยองไง” ไม่ทันให้นิชคุณได้ถามอะไรต่อ คนตัวเล็กก็รีบพูดต่ออย่างรวดเร็ว “วันนี้ผมไปเล่นกับทาโร่ได้มั้ยครับ”

“อะไรนะ?”

“นะ นะครับ ผมมานั่งรอฮยองตั้งนานนะ” อูยองจับแขนนิชคุณไว้และเขย่าเบาๆ เพราะอูยองเรียนอยู่ม.ต้นจึงได้เลิกเรียนก่อนนิชคุณหนึ่งชั่วโมง

“ให้ผมไปบ้านฮยองนะ” ดวงตาใสแป๋วออดอ้อน จนนิชคุณไม่รู้จะขัดได้ยังไง

“ไปสิ”

เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้าง จนดวงตาหายมิดไปกับพวงแก้ม

“ถ้าอยากเล่นกับลูกเป็ด ฉันบอกแม่บ้านที่บ้านให้มั้ย เวลานายไปที่บ้านจะได้เข้าไปเล่นกับมันได้เลย จะได้ไม่ต้องมานั่งรอฉันด้วย” นิชคุณเอ่ยถาม เด็กที่เดินนำเขาอยู่ข้างหน้า อูยองชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมา

“ผมไม่กล้าเข้าไปนี่นา” แก้มยุ้ยพองออกขณะที่เจ้าตัวพูด

“ผมรอฮยองดีกว่า แล้วค่อยเดินไปพร้อมกัน”  อูยองตัดสินใจเสร็จสรรพ ก่อนจะหันมาหานิชคุณ “ผมไปหามันทุกวันได้มั้ยครับ ผมรอกลับบ้านกับฮยองทุกวันได้รึป่าว”

 

หลังจากนั้นเมื่อนิชคุณเลิกเรียน เขาจะเจออูยองนั่งแกว่งชิงช้ารอเขาอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งนี้ทุกวัน เด็กชายตัวเล็กที่เดินตามเขากลับบ้าน พวงแก้มยุ้ยที่ยิ้มอย่างสดใสขณะที่วิ่งมาหาเขาอย่างร่าเริงเสมอ ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนิชคุณที่จะตามหาอูยอง เมื่อแม่ของอูยองโทรมาตามหาอูยองกับเขา นิชคุณเพิ่งกลับจากเจอจุนโฮ นั่งอยู่ในร้านเหล้าเหมือนที่เขาทำเป็นประจำในช่วงนี้ เหล้าสีอำพันที่ยังไม่ทันได้เข้าปาก เขาก็ได้รับสายที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงร้อนใจ อูยองที่ออกจากคลีนิคของเจบอมมาแล้ว ยังกลับไม่ถึงบ้าน ทั้งๆที่ฝนกำลังตกหนัก และเวลาก็เริ่มมืดค่ำ

นิชคุณจอดรถที่หน้าบ้านของอูยอง ร่างเล็กที่เปียกปอนนั่งเงียบมาตลอดทาง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆดังเร้นออกมาจากริมฝีปากที่เจ้าตัวขบแน่นจนเป็นรอยช้ำแดง

“อาบน้ำสระผม แล้วเป่าให้แห้ง ทำร่างกายให้อบอุ่นล่ะ ถ้ารู้สึกไม่สบายก็กินยาซะ”

อูยองพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวลงจากรถไป

.

.

.

มินจุนถอนหายใจ เมื่อเห็นอูยองนั่งเหม่อ ใบหน้าที่เคยสดใส ดูหม่นเศร้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เป็นอะไรรึป่าวครับ บอกพี่ได้นะ” ด้วยความเป็นห่วงจึงได้เอ่ยถามออกไป แต่เขากลับได้สายตาเศร้าๆของอูยองมองกลับมาแทน อูยองฟุบลงกับโต๊ะ ริมฝีปากบางเบะลงจนคล้ายจะร้องไห้

“เรื่องทาโร่หรอ ไม่ต้องห่วงนะ นี่พี่กับแทคยอนก็ช่วยหากันอีกแรง เราต้องเจอมันแน่ๆ”

“พี่เขาโกรธผม”

“เอ๊…” มินจุนร้องอย่างแปลกใจ “ใครหรอ”

อูยองเงยหน้าขึ้น ทิ้งลมหายใจยาว “ทำไมมันถึงได้ปวดอย่างนี้ครับ”

นิ้วมือขาวกำอกเสื้อของตัวเอง

“อะไรอย่างนั้นหรอ” มินจุนกระพริบตามองดูอูยองที่นิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดด้วยความเป็นกังวล

“ทำไม แค่คิดว่าพี่เขาโกรธผม ผมก็ทนแทบไม่ได้แล้วครับ มันคอยแต่จะปวดขึ้นมาอยู่เรื่อย” อูยองมองหน้ามินจุนด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอหน่วย “มันเหมือนว่าผมจะทนต่อไปอีกไม่ได้สักวัน”

“เขาต้องเป็นคนที่นายแคร์มากๆใช่มั้ย”

อูยองพยักหน้า พร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะจากหางตา อูยองถึงแม้จะดูเป็นเด็ก แต่มินจุนไม่เคยเห็นอูยองร้องไห้สักครั้ง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม อูยองเข้มแข็งมากกว่าภาพลักษณ์ของเขาที่คนอื่นมองเห็น แต่ในวันนี้อูยองกลับดูเปราะบางจนไม่เหมือนอูยองที่เขาเคยรู้จัก

“ผมไม่อยากให้เขาโกรธ ผมไม่อยากให้เขาเย็นชากับผมแบบนี้” น้ำเสียงตะคอก แผ่นหลังที่เดินหันหลังให้กัน ทำให้อูยองเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง

มินจุนหันไปมองหน้าแทคยอนซึ่งตามเขามาเหมือนเคย แทคยอนส่ายศีรษะกลับอย่างไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน

“ผมตกหลุมรักเขาแล้วจริงๆใช่มั้ยครับ” อูยองช้อนดวงตาแดงก่ำขนตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำใส ขึ้นมองหน้าพี่ๆสองคนสลับไปมา มือยังคงขยุ้มอกเสื้อหวังให้ความเจ็บปวดลดลงไปบ้าง ก่อนจะฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง

.

.

.

แทคยอนมอนมินจุนที่นั่งถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวัน หลังจากออกไปหาอูยองเมื่อเช้า มินจุนก็กลับมานั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในห้องพักที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน

“อูยองมีคนที่ชอบอยู่แล้วงั้นหรอ” มินจุนพูดขึ้นในที่สุด ด้วยดวงตาที่ล่องลอยออกนอกหน้าต่าง

“ฉันจะทำยังไงดี” มินจุนหันมามองหน้าแทคยอน ด้วยสีหน้าที่ใกล้จะร้องไห้เต็มที “ฉันมันไม่ดีตรงไหนหรอ ทำไมฉันเป็นพี่ชายคนนั้นของอูยองไม่ได้หรอ”

แทคยอนได้แต่นั่งตบบ่าของเพื่อนรักเบาๆ ขณะที่มินจุนพร่ำฟูมฟาย

“นายอาจจะต้องตัดใจ…”

สายตาเรียวหันขวับมาหาแทคยอนตั้งแต่ยังไม่ทันจะพูดจบ

“ไม่ได้ เราจะยอมแพ้ได้ยังไง” มินจุนตวาดใส่แทคยอน “ฉันจะต้องตามหาทาโร่ให้เจอ”

“นายหาเจอแล้วไงต่อ อูยองก็จะรู้สึกขอบคุณนาย?”

ยังไม่ทันที่มินจุนจะได้ฉีกยิ้มอย่างมีความหวัง แทคยอนก็พูดต่อ

“แล้วอูยองก็เอาแมวไปคืนพี่ชายคนนั้น แล้วพวกเขาก็คืนดีกัน”

“อ้ากกก ไม่รู้ละ นายจะให้ฉันอยู่เฉยๆหรอไง อย่างน้อยฉันก็อยากให้อูยองมีความสุขนะ มันเจ็บปวดนะที่เห็นอูยองเป็นอย่างนี้” มินจุนพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหันมาตวัดสายตาใส่แทคยอน “นายเองก็เถอะ นายก็ชอบอูยองเหมือนกันไม่ใช่หรอไง ไม่คิดจะทำอะไรบ้างเลยหรอ”

“ก็คิดอยู่…”

มินจุนกลืนน้ำลายในลำคออย่างยากลำบาก เมื่อจู่ๆปลายคางก็ถูกจับไว้ด้วยนิ้วมือที่แข็งแกร่ง แทคยอนเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนน่ากระอักกระอ่วน ดวงตาคมสบสายตาเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปิดเปลือกตาลง ในขณะที่ดวงตาของเขาเบิ่งกว้างเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากอิ่มหยักที่เม้มลงบนเรียวปากอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าหนักแน่น ความรู้สึกร้อนวูบแล่นริ้วไปที่ปลายนิ้วจนรู้สึกอ่อนแรง นิ้วมือเรียวได้แต่ปล่อยทิ้งบนบ่าหนาแทนที่จะผลักไสออกไป แทคยอนกำลังจูบเขา

มินจุนเม้มกลีบปากลง เมื่อแทคยอนถอนสัมผัสอุ่นนั้นออกไป ดวงตาของแทคยอนมองสบตาของมินจุนอย่างลึกซึ้ง ด้วยใบหน้าที่อยู่ห่างเพียงไม่ถึงคืบ

“ฉันรักนาย”

“อะไรนะ” มินจุนตะโกนด้วยความตกใจ ก่อนจะผงะถอยหลังมาอย่างตื่นตระหนก

“นาย!” แทคยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้ม เรียกสติที่ตื่นเตลิดของมินจุนให้หันกลับมา ก่อนจะพูดต่อ “ควรจะต้องทำอย่างนี้กับอูยอง ถ้านายเจออูยองครั้งหน้า ก็บอกเขาไปซะว่านายคิดยังไงกับเขา”

“อ่อออ…” มินจุนกระพริบตา เขาพยักหน้าอย่างช้าๆ

“ฉันควร.. อ่า อย่างงี้สินะ” มินจุนใช้ลิ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเงยขึ้นมองแทคยอน และยิ้มให้อย่างสดใส

“ขอบใจนะแทคยอน”

แทคยอนยักไหล่ ร่างสูงลุกขึ้นยืนไปหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ “ไปหาไอ้แมวตัวนั้นกัน”

.

.

.

เมี๊ยว

เสียงดังกุกกักที่หน้าต่างทำให้นิชคุณหันออกไปมอง เจ้าก้อนขนสีเทาที่ถึงแม้จะดูมอมแมมไปบ้าง แต่นิชคุณก็จำผิดไปไม่ได้หรอก นั่นคือเจ้าลูกเป็ดแน่ล่ะ มันนั่งจ้องมองเขาผ่านบานหน้าต่าง พวงหางแกว่งไปมา ขณะส่งเสียงร้องเหมียวที่ฟังดูคล้ายการออกคำสั่งให้นิชคุณรีบเปิดประตูบ้านเพื่อออกไปหา

“มานี่มา.. แกหายไปไหนมาฮึ?” นิชคุณย่อตัวลง พยายามเรียกให้เจ้าเหมียวเดินมาหา

“เมี๊ยว” มันร้องตอบ แต่กลับไม่ยอมขยับไปไหน “เมี๊ยววว” เสียงร้องฟังดูคล้ายจะโวยวาย ขณะที่มันยืนขึ้นและยกพวงหางขึ้นแกว่งไปมา

“เข้าบ้านสิ” นิชคุณเอ่ยเสียงอ่อน นี่เขาถูกแมวโกรธอยู่หรอไงนะ

“นี่..” นิชคุณมองจ้องไปในดวงตากลมของเจ้าแมวสีเทา ก่อนจะถอนหายใจ “ไปหาอูยองมั้ยล่ะ อยากไปหาอูยองใช่มั้ย”

“เมี๊ยว” ลูกเป็ดร้องตอบเสียงหวาน เมื่อนิชคุณก้าวเข้าไปหา ตัวกลมฟูซึ่งเต็มไปด้วยเส้นขนอ่อนนุ่มสีเทาถูศีรษะของตัวเองเข้ากับขาของนิชคุณแทนคำตอบตกลง

ภาพของนิชคุณที่นั่งเล่นกับทาโร่อยู่ในห้องนอนของเขา ทำให้ใบหน้าของอูยองร้อนผ่าว เขายืนอยู่หน้าประตู ไม่แน่ใจว่าควรก้าวเข้าไปหรือไม่ ในเมื่อเขาไม่อยากให้รอยยิ้มของนิชคุณที่กำลังเล่นกับเจ้าแมวสีเทาอย่างสดใสนั้นหายไป ไม่อยากให้มันกลายเป็นใบหน้าเย็นชาเหมือนในวันนั้น

“อ้าว อูยอง กลับมาแล้วหรอ” นิชคุณเป็นฝ่ายหันมาทักเขาก่อน “ดูสิ ฉันเจอใคร เดินกลับไปที่บ้านเอง”

“ทาโร่” อูยองเอ่ยทักเจ้าเหมียวที่กระโดดลงจากตักนิชคุณแล้ววิ่งมาหาเขาในทันที อูยองอุ้มมันขึ้น ได้ยินเสียงมันร้องครางในลำคออย่างพออกพอใจ

“มันคงอยากอยู่กับนายจริงๆสินะ” นิชคุณยิ้มออกมา เมื่อเห็นท่าทีของเจ้าลูกเป็ดที่อ้อนอูยอง

“หายไปไหนมา นายคงตกใจมากสินะ” อูยองลูบเส้นขนนุ่มที่ลำตัวอย่างปลอบประโลม “ฉันขอโทษนะ”

“นายรู้มั้ย ฉันเรียกมันเข้าบ้านมันก็ไม่ยอมเข้า จะให้พามาหานายให้ได้” นิชคุณหัวเราะขำอย่างเอ็นดู

อูยองมองนิชคุณอย่างประหลาดใจ นิชคุณกำลังยิ้มให้เขาหรอ กำลังหัวเราะอย่างนั้นหรอ

“ฮยอง.. ไม่โกรธผมหรอครับ”

“เอ๊..” นิชคุณมองตอบกลับมา

“ก็วันนั้น… ฮยองเหมือนโกรธผมมากๆเลย” อูยองเอ่ยเสียงแผ่วเบา เมื่อนึกถึงขึ้นมา นิ้วมือก็เหมือนจะชาแปลบขึ้นมาอีกแล้ว

นิชคุณนิ่งไป ก่อนจะยิ้มให้คนเป็นน้อง “ฉันทำให้นายคิดอย่างนั้นหรอ”

มือหนาขยี้กลุ่มผมบนศีรษะของอูยอง “วันนั้นฉันคงอารมณ์เสียเรื่องอื่นมาน่ะ แต่ฉันไม่ได้โกรธนายหรอกน่า”

“จริงๆนะครับ” ดวงตากลมมองตอบด้วยความดีใจ

“ฉันจะโกรธนายได้ยังไง ฉันเองต่างหากที่ควรจะถูกโกรธ ฉันปล่อยให้นายกลับบ้านเอง ทั้งๆที่ฝนตกอย่างนั้น”

“แต่ฮยองติดธุระนี่ครับ ผมไม่โกรธฮยองหรอก” อูยองยิ้มอย่างสดใส

“ขอโทษนะ ที่ทำให้นายเข้าใจผิด” นิชคุณยิ้มตอบ ไม่ทันได้สังเกตพวงแก้มที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูเรื่อของคนตัวเล็ก ที่แกล้งก้มลงเล่นกับเจ้าทาโร่

“เมี๊ยว” เสียงจากเจ้าตัวเล็กที่ร้องเรียกความสนใจ ทำให้อูยองอยากจะดุมันเข้าให้ นิชคุณหัวเราะ ก่อนจะลูบหัวกลมมนของลูกเป็ด

“ฉันก็ต้องขอโทษนายด้วยนะลูกเป็ด ที่ไม่ได้พานายกลับบ้าน ทำให้นายต้องหลงทาง” ทาโร่กระพริบตา ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนว่ามันยอมรับคำขอโทษของนิชคุณในที่สุด

“เพื่อเป็นการไถ่โทษ” นิชคุณนั่งลงบนเตียง ในขณะที่เจ้าของห้องก้มลงเพื่อปล่อยทาโร่ลงจากอ้อมกอด “ไปกินข้าวกันมั้ย”

อูยองที่เงยหน้าขึ้นมา เขากระพริบตาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“อะไรนะครับ”

“ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ตั้งแต่กลับเกาหลีมา ฉันก็ยังไม่ค่อยได้ไปไหนเท่าไหร่ นายมีร้านอะไรแนะนำบ้างมั้ย เด็กวัยรุ่นเดี๋ยวนี้เขาชอบไปไหนกันนะ”

“ฮยองพูดเหมือนว่าฮยองแก่แล้วเลย” อูยองหัวเราะ

“บางอย่างก็ทำให้ฉันรู้สึกแก่ลงจริงๆนะ” นิชคุณถอนหายใจ ก่อนจะเอนตัวลงบนเตียงของอูยอง น่าแปลกที่เขารู้สึกง่วงนอน ทั้งๆที่โดยปกติแล้วถ้าไม่เมาจนไม่ได้สติ หรือเหนื่อยจนไม่มีเรี่ยวแรง เขานอนหลับไม่ลงเลยด้วยซ้ำ

“วันนี้ผมมีการบ้านเยอะท่วมตัวเลยล่ะครับ” เสียงร้องงอแง ทำให้นิชคุณเหลือบตาขึ้นมองน้องชายตัวเล็กของเขาที่กำลังตัดสินใจระหว่างจะออกไปตามคำชวนของเขา กับการบ้านกองพะเนินของตัวเอง

นิชคุณหัวเราะ “ไว้วันหลังก็ได้ เอาเป็นว่าฉันติดข้าวนายมื้อนึงนะ”

“วันอาทิตย์นะครับ” อูยองนั่งลงข้างๆเขา ก้มมองด้วยดวงตากลมใส

นิชคุณจ้องตอบ แกล้งทำเสียงดุ “ห้ามเลื่อนนัดนะ”

“ไม่เลื่อนครับ” อูยองส่ายหัวรัวจนเส้นผมกระเซิงไปหมด นิชคุณเกลี่ยผมม้าที่ไม่เป็นทรงของอูยองลงพร้อมกลั้นหัวเราะอย่างนึกเอ็นดู “ไปทำการบ้านไป”

“อ่า ครับ” อูยองลุกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะหันกลับมามองร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกไป

“ของีบหน่อย” นิชคุณพึมพำ โดยไม่ลืมตา

อูยองนั่งลงที่โต๊ะหนังสือ หยิบการบ้านขึ้นมากางบนโต๊ะ ก่อนจะหันกลับไปมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง ได้แต่แอบต่อว่าอยู่ในใจ เล่นมานอนในห้องเขาอย่างนี้ แล้วเขาจะมีสมาธิทำการบ้านอยู่ได้ยังไงกันเล่า

5 comments

  1. อึดอัดอีกแล้ว ๆ เมื่อไหร่นะ นชค ถึงจะรู้ตัวซะที! ส่วนอูยองก็เรียกว่าร้าก รัก ช่างน่าสงสารซะจริงอูด้งของพี่..
    ตะคอกใส่แล้วยังมาทำไม่รู้เรื่อง อยากจะยุให้อูยองโกรธนชคบ้าง…ถึงตอนนั้นจะซ้ำนิชคุณให้..ฮึ
    ป.ล. ชอบค่ะ ชอบดราม่าแบบนี้ (อ้าว..) มาต่อตอนหน้าไว ๆ นะคะ เข้ามาดูทุกวันเลยนะ ขอบคุณค่ะ

  2. อยากอ่านตอนต่อไป เมื่อไหร่จะมาต่อน้อออออออ..

  3. คนที่เรารักไม่ได้รักเรา แต่คนที่รักเราเราก็ไม่รัก วุ่นวายดีแท้
    เดี๋ยวนะแทค แกทำอะไร? ตั้งใจทำใช่มั๊ย? รักจริงๆแต่ไม่กล้าพูดตรงๆใช่มั๊ย?
    พี่คิมเจ๋งอ่ะ อยาากเห็นคนที่เรารักมีความสุขแม้ว่าเขาจะมีกับคนอื่นก็ตาม
    เฮ้อ น้องยองเอ๊ย การแอบรักมันมีความสุขแต่มันก็เจ็บและมันก็เหนื่อยมากนะ

  4. งุ้ยย อ่านแล้ว สงสารน้องยองจัง แต่ความใจดีของพี่คุณก็ทำให้น้องตกหลุมรักเรยน่ะสิ แล้วจะรู้ตัวมั่งมั้ยว่าทำให้น้องรักเข้าไปแร้วว
    แทคคิม เอ่ออ ..จิงๆที่พี่แทคตามพี่คิมนี่ เพราะอยากให้พี่คิมรู้ตัวบ้างชะมะ ว่าพี่แทคน่ะรักพี่คิม ไม่ได้ต่างจากที่พี่คิมคิดว่าตัวเองรักน้องยอง ต้องทำแบบนั้ชะมะ จูบอย่างนุ่มนวล และจริงใจ จิงๆ แล่ว พี่แทคอยากบอกพี่คิมชะมะ ตอบบ? ….รอลุ้นคู่นี้ด้วย

  5. ขำมินจุน นี่โดนจูบแล้วยังนิ่งได้อยู่อีกเหรอ นี่คิดจริงๆเหรอว่าถ้าพี่แทคทำยังงี้แล้วเค้าจะชอบอูยองอยู่ อิบร้าาา อิอินโนเซนต์
    อูยองนี่หลงพี่คุณอย่างจัง ทุกลมหายใจคิดภึงแต่นิชคุณ อูยองต้องเจ็บมากแน่ๆ ถ้านิชคุณยังเป็นแบบนี้อยู่
    พี่คุณก็ยังคงคิดถึงแต่อีจุนโฮ วันๆกินเหล้า ดื่มเพื่อลืม น้องจะมีโอกาสมั้ยเนี่ยยยยย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s