letitrain

[Fiction] Let The Rain Fall 2/?

letitrain

“นี่นายอยู่ไหนเนี่ย” เสียงจากปลายสายตะโกนแข่งกับเสียงโวกเวกที่ดังแว่วออกมา จนอูยองต้องยกโทรศัพท์ออกมาให้ห่างหู

“ฉันอยู่ที่ร้านเบเกอรี่”

“นี่นายต้องเรียนพิเศษไม่ใช่หรอ นายไปทำอะไรอยู่ที่นั่นล่ะ”

“คือว่า… จินอุนอ่า” อูยองหัวเราะแห้งๆ ขณะที่นิ้วมือยกขึ้นเสยผมอย่างเคยชิน “วันนี้ฉันว่าจะโดด”

“อะไรนะ” จินอุนตะโกน “เราจะต้องสอบเข้ามหาลัยกันอยู่แล้ว แต่นายกลับโดดเรียนไปนั่งกินขนมสบายใจอย่างงั้นหรอ..”

“พอดีว่าฉันมีธุระน่ะ แค่นี้นะ” อูยองตัดบท ก่อนที่จินอุนจะเริ่มบ่นยืดยาวกว่าเดิม เพราะว่าเป็นนักเรียนม.ปลาย เขาถึงต้องเรียนพิเศษแทบทุกวันแม้ในช่วงปิดเทอมอย่างนี้ แต่วันนี้เขามีอย่างอื่นที่สำคัญกว่านี่นา ขอโทษด้วยนะจินอุนอ่า เขาเป็นเพื่อนกับจินอุนตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย เรียนด้วยกัน และลงเรียนพิเศษด้วยกันแทบจะทุกวิชา เห็นหน้ากันแทบจะทุกวัน แต่กับนิชคุณ เขาไม่ได้เจอนิชคุณมาตั้งห้าปีแล้วนะ ร่างเล็กย่อตัวลงหน้าตู้เค้ก ก่อนจะยิ้มออกมา

“เอาอันนี้ชิ้นนึงนะครับ แล้วก็..”

อูยองเลือกเค้กวานิลลาซึ่งถูกแต่งด้วยสตรอเบอร์รี่สดที่นิชคุณชอบ แล้วก็เค้กอีกชิ้นที่ดูน่ากิน เขาถือถุงใส่เค้กอย่างระมัดระวัง ขณะเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย บ้านของนิชคุณอยู่ถัดจากบ้านเขาไปสองซอย เป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีประตูเลื่อนทำจากไม้สีน้ำตาลแดง รอบบ้านปลูกไม้เลื้อยสีเขียวสดที่รวมตัวกับกำแพงอิฐเป็นรั้วบ้านที่ร่มรื่น

“อูยอง” แม่ของนิชคุณทักทายเขา

“สวัสดีครับ” ไม่ต้องรอให้เด็กหนุ่มต้องพูดอะไร แม่ของนิชคุณก็เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

“มาหาพี่เขาล่ะสิ”

อูยองยิ้มอย่างสดใส แก้มกลมเรื่อสีจางๆน่ารัก

“นิชคุณออกไปข้างนอกน่ะ เข้ามานั่งรอข้างในก่อนนะ”

“ลูกคนนี้นี่ ไม่รับสายแม่ได้ยังไงนะ” อูยองได้ยินเสียงหญิงสูงวัยบ่นกับโทรศัพท์ก่อนที่ทางจะวางมันกลับลงไปตามเดิม อูยองที่มารอนิชคุณอยู่ได้สักพัก อาสาเข้ามาช่วยงานในครัว เมื่อแม่ของนิชคุณเริ่มเตรียมอาหารเย็น เขาได้รับมอบหมายให้เคี่ยวน้ำซุปในหม้อ ระหว่างที่แม่ของนิชคุณออกไปโทรตามลูกชายให้กลับมากินข้าวบ้าน

“เป็นยังไงบ้าง” เธอกลับเข้ามา และยิ้มให้อูยองอย่างอ่อนโยน บางครั้งเธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธออยากให้อูยองเป็นลูกของเธอจริงๆ อูยองเป็นเด็กน่ารัก และไม่ได้คอยหนีเธอเหมือนนิชคุณ นิชคุณน่ะเป็นคนที่ถ้าเธอพูดอย่างเขาก็จะทำอีกอย่าง เขาเป็นคนดื้อรั้นและรักในอิสระของตัวเอง เธอเข้าใจและไม่เคยบังคับลูก แต่บางครั้งเธออยากใช้เวลาอยู่กับลูกชายของตัวเองบ้าง อูยองทำให้เธอรู้สึกถึงช่วงเวลานั้น

“ผมไม่แน่ใจว่าผมทำมันถูกรึป่าว”

เขาเคี่ยวจนน้ำเดือด และคอยเติมส่วนผสมและเครื่องปรุงลงไปตามที่แม่ของนิชคุณบอก แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่หัดทำเขาจึงไม่แน่ใจอะไรเท่าไหร่นัก

มือขาวที่เริ่มมีริ้วรอยแห่งประสบการณ์ยื่นมารับทัพพีจากอูยอง เธอคนน้ำซุปในหม้ออย่างพอใจ อูยองทำได้ดี

“หอมเชียว” แม่ของนิชคุณว่า ก่อนจะตักขึ้นชิม

“อื้ม รสชาติอย่างนี้นิชคุณชอบนักล่ะ”

ไม่รู้ทำไมเมื่อได้ฟังอย่างนั้น อูยองถึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ แก้มเป็นสีแดงจะบอกว่าเพราะจากไอร้อนของหม้อซุปก็ไม่ถูกนัก ความคิดก็พาคิดไปถึงว่านิชคุณกินอาหารที่เขาเป็นคนทำ แล้วจะชอบมั้ยนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากให้นิชคุณกลับมาเร็วๆ

ไม่นาน อาหารก็ถูกจัดเรียงเต็มโต๊ะอาหาร อูยองมองที่นาฬิกาบนผนัง นี่ก็หกโมงแล้วสินะ เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งเปิดโปรแกรมสนทนาเอาไว้ ข้อความจากเขาที่ส่งไปตั้งแต่มาถึงตอนบ่ายสอง ยังคงไม่ถูกเปิดอ่านจากใครอีกคน ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่ชุดโซฟารับแขก

หายไปไหนของเขากันนะ?

แม่ของนิชคุณก็โทรหาหลายครั้ง เพราะเธอมีธุระต้องออกไปข้างนอก แต่นิชคุณกลับไม่รับสาย ติดต่อไม่ได้เลยสักทาง

“อูยอง ทานข้าวก่อนมั้ยลูก” แม่ของนิชคุณนั่งลงข้างๆร่างเล็ก เธอแต่งตัวใหม่แล้วเพื่อออกงานสังคม บ้านของนิชคุณเป็นเจ้าของธุรกิจและค่อนข้างมีฐานะ พ่อเป็นประธานบริษัท ในขณะที่ผู้เป็นแม่ถึงจะทำหน้าที่หลักเป็นแม่บ้าน แต่เธอก็เข้าไปช่วยงานในบริษัทเป็นบางครั้ง ในวันนี้หญิงสูงวัยดูสวยสง่าและภูมิฐาน พร้อมสำหรับออกงานเป็นหน้าเป็นตาในแวดวงธุรกิจ

ในขณะที่ครอบครัวของอูยองมีฐานะปานกลาง แต่อาจเป็นเพราะว่าอูยองรู้จักกับนิชคุณตั้งแต่ยังเด็กเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องฐานะที่แตกต่างกัน เขารู้แค่ว่าบ้านนิชคุณนั้นหลังใหญ่ และตกแต่งอย่างสวยงามจนเหมือนแบบบ้านในนิตยสาร แม่ของนิชคุณ รวมทั้งตัวของนิชคุณเอง ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด จนถึงตอนนี้ อูยองโตขึ้นพอจะเข้าใจถึงลักษณะที่แตกต่างของฐานะทางสังคม แต่อูยองก็คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้จนสามารถมองข้ามความแตกต่างไปได้หมดแล้ว

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะรอทานพร้อมพี่คุณ”

เธอจับบ่าของอูยองอย่างเอ็นดู “แม่ออกไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกป้าแม่บ้านเขาแล้วกัน”

“ครับ” อูยองตอบรับ

อูยองสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่ม เครื่องเรือนที่เป็นเงาดำตะคุ่มบอกได้ว่าเวลาล่วงเลยมาจนดึกมากแล้ว เขาคงจะเผลอหลับไป อูยองลุกขึ้นนั่ง เขายังคงอยู่ในห้องรับแขกของบ้านนิชคุณ แสงสว่างที่วาบเป็นพักๆ และเงาของกิ่งไม้ที่สั่นไหว บอกให้รู้ว่าข้างนอกมีพายุหนัก เขาใช้เวลาสักพักเพื่อจะตระหนักว่าไม่มีทางที่เสียงฟ้าร้องจะส่งเสียงดังได้ขนาดนั้นทั้งๆที่เขาอยู่ในตัวบ้าน หากไม่ใช่เพราะมันเป็นจังหวะที่ประตูด้านหน้าถูกเปิดออก เสียงลมหวีดหวิวดังลอดเข้ามาพร้อมกลิ่นชื้นของไอฝน เสียงกุกกักดังขึ้นที่หน้าประตูเพราะใครบางคนเพิ่งกลับมาถึง

“นิชคุณ” ร่างบางกระซิบเสียงเบา ก้าวอย่างระมัดระวังขณะที่ดวงตาปรับให้คุ้นชินในความมืด

ไฟที่หน้าประตูเปิดขึ้นอย่างอัตโนมัติเมื่อมีผู้มาเยือน ทำให้อูยองมองเห็นร่างสูงที่เปียกปอนกำลังใช้ความพยายามอย่างเกินความจำเป็นเพื่อจะถอดรองเท้าของตัวเองออก เขาส่งเสียงสบถอย่างที่อูยองไม่เคยได้ยินมาก่อน

“คุณฮยอง” อูยองเอ่ยเรียกให้คนตัวโตหันมามองด้วยนัยตาแดงก่ำ “เกิดอะไรขึ้น?..”

ยังไม่ทันที่อูยองจะถามได้จบประโยคนิชคุณก็ทำท่าจะล้มลง ร่างบางจึงต้องรีบปรี่ไปพยุงไว้ น้ำหนักของร่างหนาโถมทับ จนอูยองเซถอย กลิ่นแอลกอฮอลล์รินรดจากลมหายใจที่ถอนหายใจหนักๆอยู่ข้างพวงแก้ม อูยองพยุงให้นิชคุณนั่งลงตรงขั้นบันไดและช่วยถอดรองเท้าที่เปรอะเปื้อนออก นิชคุณดูจะเมาจนไม่ได้สติเสียแล้ว

อูยองหันมองตัวบ้านที่เกือบจะมืดสนิท จะไปปลุกใครมาช่วยตอนนี้ก็ไม่กล้า อีกทั้งเขาเองก็ไม่ใช่เจ้าของบ้าน จะไปเรียกสั่งใครก็ใช่จะเหมาะนัก มุ่ยปากมองหน้าคนตัวโต ก่อนจะถอนหายใจ โอบแขนนิชคุณรอบบ่าของตัวเอง ก่อนที่เรียวแขนจะสอดเข้าพยุงรอบลำตัว เขาค่อยๆพานิชคุณให้ลุกยืน ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีเพียงแค่สองขาของเขานี่แหละ ที่กำลังรับน้ำหนักของคนสองคน

ถึงแม้จะทุลักทุเลไปบ้าง แต่อูยองก็ประคองร่างสูงขึ้นมาบนห้องได้สำเร็จ ร่างเล็กมองคนที่หลับอย่างไม่ได้สติบนเตียง ได้แต่ย่นจมูกใส่ เพราะเสื้อผ้าที่เปียกฝนและกลิ่นเหล้าที่ลอยหึ่ง ขืนปล่อยไว้อย่างนี้นิชคุณคงได้เป็นหวัดตายแน่ๆ

“คุณฮยอง” อูยองโน้มตัวลงข้างเตียงเพื่อจะเรียกคนพี่ พยายามปลุกให้ได้สติขึ้นมาบ้าง เปลือกตาที่ปิดสนิทแน่นจนเกิดรอยขมวดที่หัวคิ้ว คิดอะไรของเขาอยู่นะ เพิ่งเรียนจบและกลับมาบ้านแท้ๆ ทำไมถึงดูเป็นทุกข์ไปเสียได้

“เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยนะครับ มันเปียกหมดแล้ว” อูยองยิ้มอย่างอ่อนใจ เพราะรู้ว่าพูดไปนิชคุณคงไม่รับรู้อะไรแล้ว

อูยองลุกไปก่อนจะกลับมานั่งข้างเตียงพร้อมผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เขาซับใบหน้าของนิชคุณอย่างเบามือ ปลายนิ้วเรียวถือวิสาสะแกะกระดุมเสื้อของนิชคุณออกเช็ดไล้ลงมาที่แผ่นอกขาวและกล้ามท้องที่ได้รูปสวย พาให้แก้มขาวเปลี่ยนสีได้ง่ายๆ อูยองได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกำลังเต้นตึกตักในขณะที่เขาถอดเสื้อของนิชคุณออก เราแค่เช็ดตัว แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออกให้ ทำไมต้องตื่นเต้นอะไรด้วยล่ะ อูยองดุตัวเอง ก่อนจะตั้งสติเพื่อให้ตัวเองรีบทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขาเช็ดตัวให้นิชคุณเสร็จแล้ว เปลี่ยนเสื้อตัวเก่าออกให้และสวมเสื้อยืดตัวใหม่เข้าไปแทน แต่กางเกงของนิชคุณยังเปียกอยู่ และมันก็ค่อนข้างเลอะเทอะจากดินโคลนที่นิชคุณคงเดินย่ำมา

แค่ถอดออกเฉยๆก็พอ

อูยองตัดสินใจ ก่อนจะโน้มไปเหนือร่างของนิชคุณ นิ้วมือแตะที่ขอบกางเกงของร่างสูงก่อนจะรีบปลดตะขอออก ร่างที่ขยับตัวโดยฉับพลันทำให้อูยองสะดุ้งจนแทบเกือบลืมหายใจ เขาผละถอยมานั่งหอบหายใจที่ข้างเตียง มือขาวยกขึ้นกุมหน้าอกในตำแหน่งหัวใจของตัวเองเพราะมันเต้นแรงจนจะหลุดออกมาได้อยู่แล้ว เขาชะเง้อขึ้นมองคนบนเตียงที่ขยับเปลี่ยนท่าแต่ยังคงหลับตานิ่ง แล้วจึงได้ถอนหายใจออกมา อูยองค่อยๆกระตุกขากางเกงออก โชคดีที่นิชคุณใส่กางเกงค่อนข้างหลวม เพราะแค่คิดว่าหากเขาต้องไปช่วยรูดซิปกางเกงลงอีกเขาก็จะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว อูยองดึงกางเกงทางปลายขาจนมันค่อยๆหลุดออกมา เขาปล่อยบ็อกเซอร์ไว้อย่างเดิมโดยไม่แตะต้องมัน มือเรียวบิดผ้าขนหนูและใช้มันเช็ดท่อนขา และเท้าของนิชคุณอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างกายท่อนล่างของนิชคุณไปเสีย

อูยองใช้เวลาสักพักรอให้หัวใจกลับมาเต้นในจังหวะที่ปกติ และเหงื่อเลิกซึมออกมาจากไรผม คุกเข่าลงข้างเตียงของคนตัวโต ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่านิชคุณไม่ได้นอนคิ้วขมวดอีกแล้ว อันที่จริงนิชคุณกำลังนอนหลับอย่างสงบทีเดียว ลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆดูผ่อนคลายขึ้น

“ฮยองไปที่ไหนมาหรอครับ” อูยองกระซิบ รู้ว่าตัวเองคงจะไม่ได้คำตอบจากคนที่หลับใหลอยู่อย่างนี้

เขาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของนิชคุณอย่างเบามือ นิ้วมืออ่อยอิ่งอยู่เหนือแก้มขวาของนิชคุณก่อนที่เขาจะสัมผัสผิวขาวที่อบอุ่น ราวกับความร้อนนั้นมันไหลส่งต่อมาพวงแก้มเขาถึงได้ร้อนผ่าวอย่างนี้ ริมฝีปากขยับกลายเป็นรอยยิ้มหวาน ขณะนิ้วมือลากเป็นเส้นรอบกรอบหน้าคม เขาเองก็ไม่เข้าใจนักหรอก ทำไมชื่อของนิชคุณถึงจะต้องคอยปรากฏขึ้นมาในความคิด ทำไมถึงได้คิดถึงอยู่ตลอด ยิ่งเมื่อนิชคุณกลับมาเขายิ่งรู้สึกได้ถึงความคิดถึงมากมายที่ท่วมท้นไปหมด เขารู้เพียงอยากเจอ อยากได้อยู่ใกล้ๆ ราวกับว่ามีมนต์สะกดให้เขาเคลื่อนเข้าไปหา

“ผมคิดถึงฮยองนะครับ” ปลายจมูกเรียวขโมยหอมแก้มคนที่อยู่ในห้วงนิทรา

“อูยอง” อูยองตื่นขึ้นเพราะแรงเขย่าที่ต้นแขน เขาขยับ และอาการตึงที่กล้ามเนื้อหลังก็ฟ้องให้เขารู้ตัวว่าเขาได้นั่งฟุบหลับไปทั้งคืน

“ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้”

อูยองขยี้ตาที่ยิ่งบวมเป็นพิเศษในตอนเช้า เป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย ถ้านอนดึกแล้วล่ะก็ตาจะลืมแทบไม่ขึ้น

“นาย..เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันหรอ” นิชคุณพูดพลางเลิกผ้าห่มขึ้นมองร่างกายที่สวมเพียงเสื้อยืด และกางเกงบ็อกเซอร์ เขาจำไม่ได้ว่าเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า จำไม่ได้ว่าอูยองเข้ามาในห้องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ และเกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาออกจากบาร์ เขาหรี่ตาที่ยังไม่ค่อยจะสู้แสงนัก เพราะอาการปวดหัวดูจะพุ่งโจมตีเขาได้ทุกเมื่อ มองไปทางอูยองเพื่อรอคำตอบ แต่อูยองกลับก้มหลบสายตา พวงแก้มยุ้ยๆยิ่งดูเป็นลูกกลมเมื่อเจ้าตัวก้มหน้าลง แถมยังเป็นสีแดงราวลูกมะเขือเทศ

“ฉัน… ไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั้ย”

“ไม่ใช่นะครับ” อูยองรีบเงยหน้าขึ้นแย้งทันที นี่นิชคุณคิดอะไรไปไหนแล้ว

“เมื่อวานผมมาหาฮยอง แล้วคงเผลอหลับไป ตื่นมาก็เจอว่าฮยองเมากลับมา แล้วฝนก็ตกหนัก ฮยองก็เปียกไปหมดเลย ผมก็เลย..”

อูยองกลืนน้ำลาย ทำไมนิชคุณต้องจ้องหน้าเขาอย่างนั้นด้วยล่ะ ทำไมถึงมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่… เดาไม่ถูกเลยว่าคิดอะไรอยู่

“ผมก็เลย..” เสียงของเขาแผ่วหายไปในลำคอ ไม่ใช่เพราะเขินอายเกินกว่าจะพูดต่อหรอก แต่เพราะความรู้สึกว่าคนฟังไม่ได้สนใจฟังอีกแล้ว เขาถึงหยุดลง เขามองหน้านิชคุณตอบด้วยความสับสน ทั้งๆที่สายตาต่างก็สบมองกัน แต่อูยองกลับรู้สึกว่าความคิดของนิชคุณไม่ได้อยู่ที่เขาเลย เป็นเวลาสักพักก่อนที่มือใหญ่ที่อบอุ่นนั้นจะยื่นมาขยี้ศีรษะของเขาไปมา

“ขอบใจนะ”

และรอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆระบายตอบกลับไปเหมือนทุกครั้ง

2 comments

  1. อุ๊ยย ลุ้นค่ะ เด็กน้อยที่เฝ้าคอยห่วงหาคนพี่ มันเป็นยังงี้สิน๊ะ รักและคิดถึงพี่ตั้งแต่แรก แล้วจาเป็นงัยต่อน๊ะ เด็กน้อยจางอูยอง

  2. เราไม่รู้ว่าคอมเม้นมันทำไมไม่ขึ้นง่า เก๊าพยายามแล้วนะ ขอให้ครั้งนี้ด้วยเต๊อะ
    อูยองชอบพี่คุณจริงๆ ไม่งั้นจะอยากทำอาหารรสชาดที่นิชคุณชอบ จะเขินอายตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วยังนั่งมองหน้าพี่คุณจนหลับอีกเหรอ ใช่มั้ยคะไรท์เตอร์ เด็กน้อยหลงรัักหนุ่มหล่อตากลมจริงๆ
    พี่คุณไปทำอะไรมา เกิดอะไรขึ้น ไปเจอใครมา เราไม่อยากดราม่าเลย อ๊าก
    แต่ยังไงก็ตามนิชคุณก็มองอูยองเป็นแค่เด็กน้อย เห้อ อุด้งเราจะไปรอดใช่มั้ยยยย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s