letitrain

[Fiction] Let The Rain Fall 0/?

letitrain

รองเท้าสีแดงคู่เก่งเปรอะเปื้อนร่องรอยของการเดินทาง เขาชอบรองเท้าคู่นี้ เขาถึงใส่มันไปทุกที่ และใส่มันทุกวันจนไม่มีวันไหนที่มันจะได้พักทำความสะอาด ถึงจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปบ้าง แต่มันก็เป็นรองเท้าที่เขาชอบที่สุดอยู่ดี เด็กชายตัวน้อยกับรองเท้าคู่โปรดหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ เขามักจะวิ่งอย่างมั่นใจขณะสวมใส่รองเท้าคู่นี้ แต่วันนี้เขาแทบไม่อยากก้าวเดิน เพราะในอ้อมแขนกำลังโอบอุ้มแมวตัวโตขนปุกปุย เส้นขนสีเทาเข้มแทรกผ่านนิ้วมือเล็กๆดูอ่อนนุ่ม เจ้าแมวตัวใหญ่อบอุ่น จนเขาไม่อยากปล่อยมันเลย

.

.

“เมี๊ยว” เสียงร้องเบาราวเสียงกระซิบ ร้องเรียกเขาเมื่อหกวันที่แล้ว ก่อนที่เจ้าทาโร่จะวิ่งมาหาเขา เขาตั้งชื่อมันว่าทาโร่ เป็นชื่อที่แว้บขึ้นมาในหัว ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้นมาเลยล่ะ เป็นความรู้สึกเหมือนพวกเขาคุ้นเคยกัน หรือรู้จักกันมาก่อนอะไรพวกนั้น

เขาไม่เคยมีสัตว์เลี้ยง และเขาก็ค่อนข้างตื่นเต้นตอนที่พาทาโร่กลับไปที่บ้าน เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวที่มอมแมม สางเส้นขนที่จับเป็นก้อนของมันออก ทาโร่กินนมที่เขารินให้หมดถ้วยโตๆ ก่อนจะเริ่มนอนเลียตัวบนเตียงของเขาอย่างสบายใจราวกับจะบอกว่านี่คือบ้านของมันเอง ทาโร่เป็นแมวสีเทาเข้มทั้งตัว ดวงตาสีเหลืองสว่าง

“มาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ” มันหันดวงตากลมโตของมันขึ้นมามองเขา ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ว่ามันกำลังตอบตกลง

.

.

“เจ้านายของแกคงคิดถึงแกมาก” อูยองกระชับอ้อมกอด ในขณะที่เจ้าทาโร่เงยขึ้นมองราวกับว่ามันเข้าใจสิ่งที่เขาพูด หลังจากวันที่เขาเจอทาโร่ได้ไม่กี่วัน เขาก็เริ่มเห็นป้ายประกาศตามหาแมวหายถูกติดอยู่ทั่วไปหมด รูปของแมวตัวนั้นถูกถ่ายเอกสารเป็นภาพขาวดำ แต่เขาก็จำได้ในทันที ไม่ผิดแน่ล่ะ

“เอาละนะ” ตัดสินใจแน่วแน่ ก่อนจะกดกริ่ง

ใช้เวลาไม่นานก่อนประตูจะเลื่อนเปิดออก เด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งก็วิ่งออกมา เขาโตกว่าอูยองราวๆสักสี่ห้าปีได้ อูยองจำได้ว่าเขาเป็นรุ่นพี่ม.ปลายที่โรงเรียน ผิวขาวจัด ดวงตากลมโตที่ดูใจดี รูปร่างผอมสูงกว่าคนในวัยเดียวๆกัน

“ลูกเป็ด” เด็กหนุ่มคนนั้นร้องออกมาทันทีที่เห็นสิ่งที่อูยองอุ้มอยู่ นัยตากลมสะท้อนความโล่งใจหลังจากแบกรับความกังวลมาเป็นเวลานาน

อูยองกอดทาโร่แน่นขึ้น ทั้งๆที่เขาควรจะปล่อยมันคืนสู่เจ้าของ แต่ความรู้สึกของเขาตอนนี้ คือเขาอยากวิ่งหนี รองเท้าสีแดง ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เมื่อเด็กชายอีกคนเดินเข้ามาใกล้ ทาโร่เป็นเพื่อนของเขา ถ้าเขาส่งคืนให้คนๆนี้ เขาก็จะไม่ได้เจอมันอีก อูยองเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่เล็กกลมใสมองเข้าไปในดวงตาของคนโตกว่า ก่อนที่จะเริ่มเบะ และในที่สุดก็ปล่อยโฮออกมา

“ผมรู้ว่าเจ้าทาโร่เป็นของพี่ แต่ว่า.. แต่ว่า.. ผมก็รักมันเหมือนกัน” เด็กชายแก้มอูมร้องสะอึกสะอื้น กอดเจ้าเหมียวขนปุยไม่ยอมปล่อย

“ทาโร่..” คนโตกว่าทวนคำอย่างประหลาดใจ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ “นายหมายถึงเจ้าลูกเป็ด”

นิชคุณได้ลูกเป็ดมาเมื่อปีก่อน หลังจากอ้อนขอแม่มาตั้งแต่เด็ก จนเมื่ออายุครบสิบห้าปี แม่ถึงยอมเชื่อว่าเขาโตพอที่จะดูแลสัตว์เลี้ยงเองได้ ลูกแมวตัวน้อยเดินตามเขาต้อยๆ ราวกับลูกเป็ดเดินตามแม่เป็ด เป็นที่มาของชื่อที่ใครๆพากันเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน จนเมื่ออาทิตย์ก่อนที่เขาไปเข้าค่าย กลับมาก็พบว่าลูกเป็ดที่กำลังโตเป็นหนุ่มแอบวิ่งหนีออกจากบ้านในช่วงที่เขาไม่อยู่ เขาออกตามหาไปทั่ว และติดป้ายประกาศตามที่ต่างๆ จนเด็กชายตัวเล็กอุ้มแมวที่ตัวเองเรียกว่าทาโร่มาร้องไห้อยู่หน้าบ้านเขา

“นี่ ไม่เอาสิ อย่าร้องนะ” นิชคุณย่อตัวลง เพื่อให้ใบหน้าเสมอกับคนตัวเล็ก ถึงเขาจะดีใจที่ได้เจอเจ้าลูกเป็ด แต่เขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าคนที่เอามาคืนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นใส่เขาอย่างนี้ “นายชื่ออะไร”

“อูยองครับ”

“อูยอง ฉันชื่อนิชคุณนะ”

“เมี๊ยว” ลูกเป็ดร้องขานรับเมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนของเจ้านายตัวเอง

“ว่าไง เจ้าตัวแสบ” นิชคุณลูบหัวเจ้าขนปุย “ดูเหมือนว่าแกจะมีเพื่อนใหม่นอกจากฉันแล้วนะ”

พวงหางแกว่งไปมาอย่างร่าเริง เหมือนว่าเจ้าเหมียวอยากจะเล่าเรื่องเพื่อนใหม่ให้เจ้านายฟัง ถ้าแมวพูดได้ คงได้ฟังเสียงมันคุยจ้อเข้าแล้วละมั้ง

“อูยอง เอาอย่างนี้มั้ย” อูยองเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดง นิชคุณยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยอย่างอ่อนโยน “ถ้านายคิดถึงเจ้าลูกเป็ด นายมาเยี่ยมมันที่นี่ได้เลย ฉันว่ามันก็ชอบเล่นกับนายเหมือนกัน”

“จริงๆนะครับ ผมมาหามันได้จริงๆหรอครับ” อูยองยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะรีบพูดอย่างตื่นเต้น

“อื้ม มาสิ เพื่อนของลูกเป็ด ก็ถือว่าเป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน” นิชคุณลูบหัวอูยองเบาๆ

.

.

.

.

อูยองอมยิ้มขณะลูบก้อนขนปุกปุยที่นอนอยู่บนตักมันส่งเสียงครางเบาๆแสดงความพอใจ เขากำลังนึกถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ที่ทำให้เขากับนิชคุณได้รู้จักกัน ตั้งแต่วันนั้น เขาก็แวะไปเล่นที่บ้านของนิชคุณแทบทุกวัน บ้านของพวกเขาไม่ได้ห่างกันมากนัก ใช้เวลาเดินไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้น นิชคุณเป็นพี่ชายที่ใจดีกับเขาเสมอ เป็นผู้ชายที่อ่อนโยน ตลก มีสเน่ห์ และอบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก ช่วงเวลาหนึ่งปีกว่าๆก่อนที่นิชคุณจะย้ายไปเรียนต่อที่อเมริกาก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกคุ้นชินจนเหมือนว่านิชคุณเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปซะแล้ว

“เจ้านายแกจะกลับมาแล้วนะทาโร่”

One comment

  1. ตอนแรกไม่กล้าอ่าน กลัวตัวเองไม่สมหวัง กลัวจบแบบไม่แฮปปี้ แต่ตอนนี้รวบรวมความกล้าขึ้นมาอ่านแล้วก็เม้นได้แล้ว 555 อูยองในเรื่องอายุเท่าไหร่กันคะเนี่ย ดูเป็นเด็กขี้อ้อนน่าเอ็นดู พี่คุณก็ใจดีจุง ให้เด็กที่ไม่รู้จักกันมาก่อน อนุญาตให้ไปมาหาสู่ได้ อิจฉาอูยองเล็กๆ 55 แล้วนี่พี่คุณไปไหนอีกแล้วนิ เราจะสมหวังใช่มั้ย เค้าจะได้คู่กันใช่มั้ย แอร๊ย ลุ้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s