[Fiction] Let The Rain Fall 19

letitrain

 

นิชคุณชอบการเซอร์ไพร้ส์ และทำอะไรที่เขาไม่คาดคิด มันทำให้จุนโฮตกหลุมรักนิชคุณได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะความใส่ใจแม้เพียงอะไรที่เล็กๆน้อยๆ มีหลายครั้งที่เขาเพียงแค่บ่นขึ้นมาว่าเขาอยากได้ หรือแสดงความสนใจในอะไรสักอย่าง นิชคุณจะทำเป็นนิ่งเฉยในตอนแรก และแอบไปซื้อมาเซอร์ไพร้ส์เขาในภายหลัง จุนโฮถึงไม่อยากทักอะไร ตอนที่สังเกตเห็นนิชคุณแอบซื้อของอย่างเงียบๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นยังบ่นว่ามันราคาแพง และฟุ่มเฟือย นิชคุณไม่ใช่คนที่ใส่เครื่องประดับอะไร และออกจะรำคาญมันด้วยซ้ำ ท่อนแขนของนิชคุณไม่ได้มีเครื่องประดับอะไรเลยนอกไปจากนาฬิกาเรือนหรูที่เจ้าตัวใช้จนคุ้มราคา แต่วันนั้นเขาเห็นนิชคุณซื้อสร้อยข้อมือกลับไป

“ฉันต้องไปแล้วนะ” เสียงของนิชคุณดังขึ้นมา

“เอ๊” จุนโฮจ้องมองนิชคุณอย่างประหลาดใจ

ทำไม.. ทำไมถึงยังไม่ให้เขาสักทีล่ะ หรือว่านิชคุณจะซื้อใส่เองจริงๆหรอ ถ้าอย่างงั้น ถ้าเขาไปซื้ออีกเส้นให้เหมือนกัน มันก็เหมือนกับว่าพวกเขาใส่สร้อยคู่กันไม่ใช่หรอ

“จุนโฮ” นิชคุณเรียกอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขายังคงจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

“ฉันมีนัดสำคัญจริงๆ” นิชคุณวางผ้าเช็คปากลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“มาหาตอนเย็นได้มั้ย” จุนโฮรีบกล่าวในทันที เมื่อเห็นว่านิชคุณกำลังจะเดินออกไปจริงๆ

“วันนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่น่ะ ไว้เจอกันวันหลังดีกว่า”

“นิชคุณ..” จุนโฮช้อนสายตาขึ้นมองด้วยแววตาที่ซ่อนความผิดหวังไว้ไม่มิด เขายังไม่อยากให้นิชคุณไป

นิชคุณมองนาฬิกา และถอนหายใจยาว

“ฉันจะโทรหา” นิชคุณบอก

และในที่สุดจุนโฮก็ยิ้มออกมา “ก็ได้ ฉันจะรอนะ”

 

 

“นายหายไปไหนมา ที่บริษัทเขาจะเป็นบ้ากันเพราะนายแล้วนะรู้มั้ย”

จุนโฮถอนหายใจอย่างหัวเสีย เมื่อคำทักทายทันทีที่เขากลับเข้ามาที่ห้องของตัวเอง กลายเป็นเสียงบ่นยืดยาวของฮวางชานซองซึ่งเข้ามานั่งรออยู่ก่อนแล้วโดยไม่ได้รับเชิญ

“สวัสดีชานซอง” จุนโฮกระตุกยิ้มที่มุมปาก “คนเราเจอหน้ากันก็ควรจะทักทายกันก่อนจะด่ากันนะ”

“อีจุนโฮ” ชานซองเอ่ยเสียงดุ “นายลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้นายมีประชุมเรื่องคอนเสปต์อัลบั้มใหม่ เขานัดโปรดิวเซอร์ไว้ให้หมดแล้ว แล้วนายหายไปไหนมา”

“อ่อ โทษที ลืมน่ะ” จุนโฮพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะนั่งลงที่หน้าทีวี “นายช่วยนัดให้ใหม่แล้วกัน”

ชานซองพยายามควบคุมอารมณ์ ขณะจ้องมองจุนโฮที่นั่งกดรีโมททีวีโดยไม่หันมามองดูเขาเลย

“ฉันนัดให้แล้วตอนบ่ายสอง เพราะฉะนั้นเราต้องออกไปกันแล้ว”

“ไม่มีอะไรทำกันแล้วรึไง” จุนโฮพึมพำด้วยเสียงดังพอให้เขาได้ยิน ไม่รู้บ้างเลยสินะ ว่าเขาต้องไปขอร้องกับท่านประธานยังไง ต้องไปขอร้องและอ้อนวอนโปรดิวเซอร์ทีละคนๆ เพื่อให้ยอมอยู่รอจุนโฮก่อน

ชานซองถอนหายใจยาว ขณะนับหนึ่งถึงสิบในใจ เขานับถึงเลขเก้านิดๆ ตอนที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของจุนโฮที่ยอมปิดโทรทัศน์ในที่สุด

“ไปได้แล้วจุนโฮ  วันนี้เด็กๆมีสอบเข้ามหาลัยกันด้วย เดี๋ยวเลิกแล้วรถจะติดไปหมด” ชานซองยิ้มด้วยความโล่งใจ เมื่อเห็นว่าอย่างน้อยจุนโฮก็ยังยอมฟังเขาอยู่บ้าง

จุนโฮกำลังเดินมาหาเขา ก่อนจะหยุดกึก

“อะไรนะ”

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวรถติด” ชานซองพูดซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงุนงง

“วันนี้มีสอบหรอ.. สอบเข้ามหาลัย คงสำคัญมากเลยใช่มั้ย”

“ใช่สิ เด็กๆที่เกาหลี ก็สอบตัดสินชะตากันวันนี้วันเดียวนี่แหละ” ชานซองหัวเราะเมื่อนึกถึงสมัยที่เขาเองต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่เหมือนกับจุนโฮ ที่โตและเรียนมาในอเมริกามาตลอด คงไม่รู้สินะ ว่าวันนี้สำคัญกับเด็กเกาหลีมากแค่ไหน

ชานซองไม่ทันได้สังเกตใบหน้าที่ซีดเผือดของจุนโฮ

“ไปกันเถอะ คงอีกสักพักแหละ ก่อนพ่อแม่ผู้ปกครองจะยกขบวนไปรับลูกๆน่ะ”

“ไม่ไป” จุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”

“อย่ามาทำเป็นเล่นน่าจุนโฮ มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะที่จะนัดทุกคนมาได้”

“ก็ไม่ต้องนัด ไม่ต้องคุย ไม่ต้องคัมแบ็กหรอก ฉันไม่อยากทำอีกแล้ว ไม่อยากเป็นนักร้องอีกแล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักที”

“จุนโฮ!” ชานซองตะคอก ดวงตาคมกริบจ้องมองจุนโฮด้วยความผิดหวัง จุนโฮพูดออกมาได้ยังไง พูดออกมาได้ยังไง ไม่อยากเป็นนักร้องแล้วงั้นหรอ

“ออกไป” จุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ

ชานซองส่ายศีรษะ พยายามสลัดภาพที่สองตามองเห็นออกไป นี่ไม่ใช่จุนโฮที่เขารู้จัก ไม่ใช่คนที่ฝึกหนักมาร่วมกันกับเขา ไม่ใช่คนที่เต็มไปด้วยความสามารถ ความมุ่งมั่น และความพยายาม ที่ทำให้เขาหลงรักได้อย่างง่ายๆ คนที่เขายอมแลกแม้กระทั่งความฝันของตัวเอง เพื่อรักษาความฝันของคนๆนั้นเอาไว้ ได้หายไปแล้ว

 

 

มันจบลงแล้ว จบลงแล้วจริงๆสินะ อูยองพ่นลมหายใจออกมาจากเรียวปากพร้อมกับวางดินสอลง หลังจากได้ยินเสียงแจ้งหมดเวลาสอบ โชคดีที่เขาได้สอบห้องเดียวกับจินอุน หลังจากกระดาษข้อสอบถูกเก็บไปหมด พวกเขาก็ถูกปล่อยให้ออกจากห้องมาพร้อมกัน หลายคนเริ่มเดินเข้าไปหากันแล้วพูดถึงข้อสอบที่เพิ่งทำมา เสียงร้องอย่างเสียดายเมื่อรู้ตัวว่าพลาดดังขึ้นปะปนกับเสียงเฮเมื่อแน่ใจว่าคำตอบตัวเองถูก แต่สำหรับเขากับจินอุนแล้ว พวกเขารู้ดีว่าพวกเขาจะไม่พูดถึงมันอีก ไม่ ไม่ใช่ในตอนนี้ ที่พวกเขากำลังสูดลมหายใจของอิสรภาพหลังจากการเตรียมตัวสอบที่เคร่งเครียด พวกเขาเดินฝ่าฝูงชนที่วุ่นวาย รุ่นน้องที่มาให้กำลังใจในโรงเรียน ผู้ปกครองที่มายืนรอรับลูกๆของเขากลับบ้าน อูยองสอดส่ายสายตามองหาใบหน้าที่คุ้นตา ขณะที่ออกมายืนหน้าโรงเรียนพร้อมกับจินอุน

“อูยองครับ” เสียงเรียกดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะฝ่ากลุ่มคนที่แออัดออกมาหาเขาได้เสียอีก

“เป็นยังไงบ้าง ทำข้อสอบได้มั้ย”

“ถามอะไรอย่างนั้นล่ะ อูยองคนเก่ง ทำได้เต็มอยู่แล้วล่ะ ใช่มั้ยครับ” เสียงที่ตามมาคาดเดาได้ไม่ยากว่าเป็นของใคร ร่างสูงที่เดินตามมินจุนมา กลายเป็นภาพที่คุ้นตาไปเสียแล้ว

“ฮยองมาทำอะไรกันครับ” จินอุนมองใบหน้าของญาติผู้พี่อย่างมินจุน และเพื่อนสนิทที่คอยตามมินจุนเป็นเงาอย่างแทคยอน

“พูดอะไรอย่างนั้น ก็มารับนายไง เห็นมั้ยล่ะว่าฉันเป็นพี่ที่แสนดีขนาดไหน” มินจุนหันไปฉีกยิ้มกว้างให้อูยอง

“เพื่อเป็นการฉลองสอบเสร็จเราไปกินเนื้อย่างกันนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” จินอุนขมวดคิ้ว ปากบอกว่ามารับเขา แต่คนที่มินจุนหันไปชวนกินเนื้อย่างอยู่น่ะ มันอูยองนะ

“ว่าไงครับ” มินจุนเอ่ยถามอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอูยองกำลังยืนเหม่อเหมือนกำลังมองหาใครสักคนอยู่

“อะ.. อะไรนะครับ”

“ไปกิน..” มินจุนยังไม่ทันพูดจบ ก็ต้องชะงักเพราะรอยยิ้มหวานที่ระบายขึ้นบนพวงแก้มที่เรื่อสีอ่อนๆ ถึงจะรู้จักกับอูยองมานาน และรู้ว่าอูยองเป็นเด็กที่ยิ้มง่าย แต่ในรอยยิ้มทั้งหมดที่เคยเห็นมา ไม่เคยมีครั้งไหน ที่อูยองยิ้มได้อย่างมีสุขขนาดนี้ สายตาที่เป็นประกายนั้นไม่ได้มองมาที่เขา แต่กลับมองผ่านเลยไปด้านหลัง

“พี่คุณ…” อูยองส่งยิ้มหวาน ให้ชายหนุ่มร่างสูงที่ปรากฏตัวอยู่ไม่ไกล

“ฉันไปก่อนนะ ไปก่อนนะครับ” อูยองหันไปบอกลาจินอุน มินจุน และแทคยอนอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกที มินจุนก็กำลังมองแผ่นหลังของอูยองที่วิ่งไปหานิชคุณแล้ว

“เลี้ยงเนื้อผมก็ได้นะพี่” จินอุนกระแอมขึ้น เมื่อเห็นทั้งแทคยอนทั้งมินจุนยังคงมองตามอูยองอย่างงุนงงอยู่ แน่ล่ะมันน่าประหลาดใจอยู่ แม้แต่เขาเองที่เคยได้ยินเพื่อนสนิทของตัวเองพูดถึงนิชคุณบ่อยๆ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นทั้งสองคนใกล้ชิดกันอย่างสนิทสนมเหมือนอย่างคนที่เป็นแฟนกันจริงๆ

จินอุนยิ้มขณะที่มองเพื่อนตัวน้อยวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของร่างสูง ร่างเล็กถูกอุ้มจนตัวลอยเรียกเสียงหัวเราะจากรอยยิ้มหวาน เห็นอย่างนี้ เขาคงไม่ต้องกังวลอะไรแล้วละมั้ง

 

นิชคุณหันไปมองเจ้าของเสียงที่ชวนเขาคุยมาตลอดทาง แต่จู่ๆก็เงียบไปซะแล้ว ร่างสูงอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นคนตัวเล็กนอนหลับเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ คงเพราะเหนื่อยจากการสอบน่ะสิ ทั้งๆที่รู้ว่าระยะทางมันค่อนข้างไกลอยู่สักหน่อย สำหรับวันที่ยาวนานอย่างนี้ เขาอยากให้อูยองได้พักผ่อนมากกว่า แต่อูยองก็ยืนยันว่าอยากที่จะออกมาด้วยกัน

โชคดีที่เส้นทางออกนอกเมืองนั้นรถไม่ติดนัก และเขาก็มาถึงได้ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เขาปลุกอูยองที่งัวเงียให้ลืมตาคู่เล็กๆขึ้นมา

“ถึงแล้วหรอครับ”

“อื้ม”

มันเป็นชายหาดเล็กๆที่ไม่ได้ไกลจากโซลนัก ไม่ใช่จังหวัดท่องเที่ยวยอดนิยม หรือมีทิวทัศน์สวยงามสักเท่าไหร่ แต่บรรยากาศของทะเลที่บรรจบกับพื้นทราย เสียงคลื่นที่พัดอย่างเป็นจังหวะเหมือนบทเพลงจากธรรมชาติ และสายลมที่โอบอุ้มความสดชื่นจากท้องทะเลมาประทะใบหน้า อย่างไรก็ช่วยผ่อนคลายความเครียดหลังจากการสอบได้ดี อูยองยิ้มอย่างสดใสเมื่อเจ้าตัววิ่งลงไปบนพื้นทราย นิชคุณมองตามอูยองที่วิ่งไปแตะเกลียวคลื่นอย่างสนุกสนาน เห็นอูยองที่สดใสอย่างนี้แล้วจะไม่ให้เขาตามใจเด็กที่โทรไปอ้อนขอให้เขาพามาเที่ยวทะเลหลังสอบเสร็จได้ยังไง

“คุณฮยอง” เด็กแก้มกลมหันมาร้องเรียก “มานี่เร็ว”

นิชคุณวิ่งเหยาะๆไปหา อูยองเอาแต่เล่นสนุกจนลืมตัวว่าใส่แต่เพียงชุดนักเรียน ถึงแม้เสื้อตัวนอกจะหนาพอสมควร แต่ลมทะเลในฤดูหนาวก็พัดแรงจนทำให้รู้สึกหนาวเย็นเอาง่ายๆ

“มีเปลือกหอยตรงนั้นด้วย”

นิชคุณจับแขนของอูยองไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเล่นต่อ ร่างเล็กที่เงยขึ้นมอง ทำให้นิชคุณมองเห็นปลายจมูกที่เริ่มเป็นสีแดงเพราะอากาศเย็น

“เด็กน้อย” นิชคุณหัวเราะ ก่อนจะถอดผ้าพันคอของตัวเองออก แล้วสวมให้คนน้อง “เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอาหรอก”

อูยองได้แต่จ้องมองรอยยิ้มที่อบอุ่นของนิชคุณราวกับโดนสะกดให้ไม่อาจถอนสายตา ขณะที่นิชคุณจัดผ้าพันคอให้อย่างอ่อนโยน

“คุณฮยอง..” อูยองเอ่ยเรียกดวงตาคู่สวยให้หันมาสบตา นับครั้งไม่ถ้วนแล้วที่สายตาอบอุ่นและอ่อนโยนคู่นี้ ทำให้เขาหลงใหล จนยากจะถอนตัว อาจจะเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เพียงแต่เขายังเด็กเกินกว่าจะรู้ว่าความรู้สึกเช่นนี้มันคืออะไร จนถึงวันนี้ ที่เขายังคงรู้สึกเช่นเดิมไม่เปลี่ยนเลย เขาตกหลุมรักนิชคุณอีกแล้ว

“ผมรักฮยองนะ”

มือคู่เล็กคล้องรอบลำคอของคนพี่ ก่อนจะเขย่งฝีเท้า เพื่อจุมพิตบนริมฝีปากอิ่ม ริมฝีปากคู่เล็กเม้มเบาๆอย่างออดอ้อนให้นิชคุณตอบรับความรู้สึกของเขา

แต่นิชคุณไม่ได้จูบตอบ นิ้วมือเรียวเลื่อนบนท่อนแขน ก่อนจะปลดมือของเขาออกอย่างช้าๆ ร่างสูงผละออกทั้งๆที่ยังจับต้นแขนของเขาไว้

สัมผัสของมือหนาบนหัวไหล่หนักอึ้ง จนอูยองกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาคนพี่ด้วยซ้ำ

“ทำไมล่ะครับ”

นิชคุณหัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นอูยองทำท่าซึมลงไป มือใหญ่ลูบศีรษะของคนน้อง

“นายใส่ชุดนักเรียนอยู่นะ ใครมาเห็นมันจะดูไม่ดี”

“……”

ทั้งๆที่อูยองก็เข้าใจ เขาไม่ใช่เด็กไม่มีเหตุผล แต่เขาคงเหนื่อยเกินไปละมั้ง เขาไม่ควรออกมาวันนี้เลย เพราะว่าเขาเหนื่อย เขาเลยทำอะไรโดยที่ไม่คิด น้ำตาถึงได้รื้นขึ้นมาเอ่อคลอจนดวงตาร้อนผ่าว

“จริงๆหรอครับ”

“อูยอง ไม่เอาน่า ร้องไห้ทำไม” คนตัวเล็กที่เริ่มสะอึกสะอื้นโดยไม่คาดคิด ทำให้นิชคุณตกใจ นิชคุณจ้องมองอูยองอย่างเป็นกังวล ทั้งๆที่วันนี้ตั้งใจจะทำให้อูยองมีความสุขที่สุด เพื่อเป็นของขวัญหลังการสอบ แต่ก็ยังเผลอทำให้อูยองร้องไห้อีกจนได้

“ผม..ฮึก” นิ้วมือขาวยกขึ้นปัดป่ายน้ำตาจนดวงตาเริ่มบวมช้ำ

“ไม่ร้องสิครับ เหนื่อยหรอ กลับบ้านกันมั้ย” นิชคุณเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง และสับสน

จนในที่สุดน้ำเสียงที่ตัดพ้อก็เอ่ยออกมา

“ถ้าผมไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน ฮยองจะจูบผมมั้ยครับ”

“อูยอง..” นิชคุณถอนหายใจ เมื่อเริ่มจะเข้าใจ

คิดมากเรื่องนี้เองหรอกหรอ…

นิชคุณรวบข้อมือเล็กให้เดินตาม ถึงแม้อูยองจะพยายามฝืนรั้งอย่างดื้อรั้น แต่มือใหญ่ก็กระชับรอบมือเล็กไม่เปิดโอกาสให้ได้หนีไปไหน พวกเขากลับมาที่รถที่จอดทิ้งไว้ในลานจอด นิชคุณเปิดประตูที่เบาะหลัง จัดแจงกึ่งบังคับให้อูยองขึ้นไปบนรถ และเมื่อเขาตามขึ้นไป ทันทีที่ประตูรถปิดลง ร่างสูงก็โน้มตัวลงประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากของอีกคน ริมฝีปากอิ่มหยักดูดดึงเสียงสะอื้นไห้จนเงียบหายไปในลำคอ นิ้วมือเรียวยาวประคองใบหน้าพลางกวาดน้ำตาออกจากแก้มกลม ขณะกดจูบแนบแน่นบนริมฝีปากอ่อนนุ่มที่เผยอรับรสจูบให้เรียวลิ้นเข้าไปคลอเคลียในโพรงปาก ลิ้นเล็กค่อยๆขยับรับรสสัมผัส เมื่อเจ้าของร่างบางโอบคล้องร่างสูงให้ทาบทับลงมาแนบชิด เสียงร้องสะอื้นแปรเปลี่ยนเป็นลมหายใจหอบโยน ดวงตากลมชื้นด้วยหยาดน้ำตาฉ่ำหวาน ช้อนขึ้นมองในขณะที่พวงแก้มเป็นสีแดงจัด

อูยองเผลอกัดริมฝีปาก เมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของคนบนร่าง

“หยุดร้องแล้วเนอะ”

พูดพลางโน้มตัวมาขบเม้มกลีบปากสีกุหลาบเบาๆเสียหลายที

“ไม่น้อยใจกันแล้วใช่มั้ย ฉันไม่อยากให้ใครมาว่าอูยองของฉันเป็นเด็กไม่ดีนี่นา”

นิชคุณเกลี่ยปลายจมูกบนแก้มกลม ก่อนจะสังเกตได้ว่าเด็กขี้งอน ยังคงเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นบาง น้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาอีกทำให้นิชคุณรู้สึกผิดสังเกตได้ไม่ยาก

“อูยองอ่า” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยเรียกให้คนน้องหันมาสบตา ใบหน้ามนที่เบือนหนีทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น “มีอะไรหรอ”

“ฮยองรู้มั้ยว่ามันมีรูปออกมาในอินเทอร์เน็ตว่าฮยองไปไหนมาไหนด้วยกัน” อูยองหลับตาลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมา “แล้วคนก็จะมาถามผมว่านั่นใช่แฟนผมหรือเปล่า เขารู้จักจุนโฮด้วยหรอ พวกเขาเป็นอะไรกัน แล้วผม.. ผมควรตอบเขาว่าอะไรหรอครับ”

น้ำเสียงที่สั่นเครือเอ่ยออกมาอย่างอัดอั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ พร่างพรูออกมาราวกับทำนบที่สร้างไว้ได้ถูกทำลายลงไปหมดแล้ว เขาต้องเห็นรูปพวกนั้นทั้งหมด ทั้งๆที่พยายามทำเป็นไม่สนใจไม่ว่านิชคุณจะหายไปไหนหรือติดต่อไม่ได้ แต่เขากลับต้องเจอคนรู้จักมากมายเข้ามาทักมาถาม ในวันที่นิชคุณบอกกับเขาว่ายุ่งอยู่กับงาน เขากลับได้เห็นรูปทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันในร้านอาหาร เขาควรจะตอบคนเหล่านั้นว่าอะไร ควรจะต้องพูดอะไร นิชคุณที่ไม่มีเวลาให้เขาเลย แต่กลับมีเวลาออกไปอยู่กับคนอื่นได้

นิชคุณจ้องมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนชวนให้หัวใจของเขาเจ็บปวดไปด้วย นิ้วมือเรียวแตะบนใบหน้าของอูยองอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะเผลอทำให้ผิวขาวนั้นบอบช้ำ ก่อนจะเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มกลม

“บอกกับเขาว่าใช่ ฉันเป็นแฟนนาย” อูยองเงยขึ้นสบตาของเขา นิชคุณยิ้มให้กับดวงตากลมที่สั่นระริกราวลูกกวางที่หลงทาง “ส่วนฉันกับจุนโฮ เราเป็นเพื่อนกัน”

“……..”

“เราเป็นเพื่อนกันสมัยเรียน เราก็เลยรู้จักกัน… บอกกับเขาไปแค่นั้นก็พอ” นิชคุณเอ่ย เขาไม่ต้องการให้เด็กคนนี้ต้องมาเจ็บปวดเพราะเขา เขาจะเป็นแฟนที่ดี เป็นคนรักที่ดีของอูยองให้ได้ ส่วนเรื่องของเขากับจุนโฮเขาจะจัดการเอง มันไม่จำเป็นจะต้องให้อูยองต้องมายุ่งเกี่ยว หรือเป็นกังวลกับความสัมพันธ์ที่ยังยืดเยื้อของพวกเขาเลย

“พี่คุณ..”

“เพราะว่าเราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอครับ” นิชคุณยิ้มให้อูยอง

อูยองพยักหน้าเป็นการตอบรับ มือเล็กเอื้อมจับมือของนิชคุณไว้แน่น เขากลัวว่านิชคุณจะไม่ต้องการเขาแล้ว แต่เพียงแค่นี้ เพียงแค่นิชคุณยังคงยืนยันว่านิชคุณยังเป็นของเขา เขาก็ดีใจแล้ว

มือใหญ่ประสานกับมือคู่เล็กไว้แนบแน่น ก่อนจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากคู่เล็กที่จูบตอบเขาอย่างอ่อนหวาน กลีบปากบางดูดดึงอย่างออดอ้อนจนน่าอ่อนใจ ใครสอนเด็กไร้เดียงสาของเขาคนนี้ให้รู้จักการจูบกันนะ ทำไมถึงกลายเป็นเด็กขี้อ้อนได้ขนาดนี้ มือคู่เล็กโน้มลำคอของเขาให้ลงไปแนบชิด ขณะที่เคลื่อนริมฝีปากบนเรียวปากของเขาอย่างเย้ายวน กลีบปากเล็กๆเม้มบนริมฝีปากล่างของเขาเคล้นคลึงมันเบาๆ ก่อนจะผละออก ดวงตากลมช้อนขึ้นมอง ขณะที่พวงแก้มเป็นสีแดงระเรื่อ  ปลายจมูกเรียวเล็กดุนจมูกของเขาเบาๆก่อนที่คนตัวเล็กจะงับรีมฝีปากของเขาอย่างเย้ายวนอีกครั้ง ลิ้นเล็กเลียไล้บนเรียวปากเพื่อขอทางเข้าไปภายในอย่างเว้าวอน นิชคุณปล่อยเด็กน้อยให้คลอเคลียเอาแต่ใจต่ออยู่สักหน่อย ก่อนจะกดจูบลงแนบชิดจนแทบจะช่วงชิงลมหายใจคนตัวเล็กให้ขาดห้วง

“อื้อ..” เสียงหวานร้องในลำคอ เมื่อนิชคุณแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนในโพรงปาก  นิ้วมือเล็กพยายามแกะผ้าพันคอผืนหนาออกจากตัวในขณะที่เม็ดเหงื่อเริ่มซึมชื้นจากรสจูบเร่าร้อน

นิชคุณถอนจูบจากร่างเล็กที่หอบโยน เขาช่วยถอดผ้าพันคอออกจากลำคอของอูยอง ก่อนจะมอบสัมผัสร้อนด้วยลมหายใจร้อนผ่าวให้แทน ปลายจมูกโด่งโน้มลงซุกไซร้กลิ่นกายหอมหวานจากซอกคอของร่างบาง ริมฝีปากที่ขบเม้มบนผิวเนื้อ พาให้ร่างกายร้อนผ่าวเสียยิ่งกว่าผ้าพันคอผือหนา อูยองโอบรัดร่างหนาโดยไม่รู้ตัว เมื่อรู้สึกถึงกระแสไฟที่ไหลไปทั่วร่างจนสั่นสะท้าน เส้นขนอ่อนๆลุกชันตามสัมผัสของมือหนาที่เลิกเสื้อของเขาขึ้น นิ้วมือเรียวลูบไล้บนหน้าท้องแบนราบซึ่งซ่อนกล้ามเนื้อได้รูปอยู่ภายใต้ผิวขาวที่อ่อนนุ่มเหมือนน้ำนม ชวนให้นิชคุณนึกสงสัยว่าเด็กน้อยที่เขารู้จักโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ฝ่ามือหนาเล้าโลมเอวบาง ขณะดูดดึงบนเรียวปากที่ตอบรับทุกสัมผัส ยิ่งชวนให้ดำดิ่งลงในรสหวานที่รุ่มร้อน ร่างสูงโถมทับเบียดกายลงแนบชิด จนรู้สึกได้แม้ส่วนอ่อนไหวภายใต้กางเกงนักเรียนที่ตึงรั้ง

อูยองดันร่างสูงออกอย่างตื่นตระหนก ขณะที่ริมฝีปากเม้มแน่นพยายามกลั้นอารมณ์ที่ตื่นเตลิด เม็ดเหงื่อซึมบนใบหน้าแม้อุณหภูมิภายนอกจะเริ่มลดต่ำ ร่างกายของเขาเริ่มขมวดเกร็งจนไม่กล้าขยับ

นิชคุณกลั้นรอยยิ้ม ขณะเช็ดเหงื่อบนหน้าของร่างเล็กที่เบือนหน้าหลบแม้ใบหูจะเป็นสีแดงจัด เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ

“ให้ฉันช่วยนะ”

นิชคุณไม่ได้รอคำตอบหรอก เพราะเขารู้ว่าอีกนิดอูยองก็ทนไม่ไหวแล้ว

“อ๊ะ” เสียงครางเร้นออกจากริมฝีปากที่เม้มแน่น ทันทีที่มือหนาเอื้อมลงปลดกางเกงของอูยองออก

นิชคุณบอกกับตัวเองอย่างขบขัน เขาต้องระวังมากกว่านี้ซะแล้ว อูยองที่เป็นเด็กในวัยรุ่น ดูเหมือนจะถูกปลุกเร้าอารมณ์ได้ง่ายๆ และยังไม่สามารถควบคุมมันได้ดีนัก

เพียงมือหนาเคล้นคลึงอยู่ไม่นาน ร่างเล็กก็หลั่งออกมาเสียแล้ว

 

ใบหน้ากลมเป็นสีแดงจัดและร้อนผ่าว ขณะก้มมองคนพี่ค่อยๆใช้กระดาษทิชชู่เช็ดเมือกเหนียวที่หว่างขาของเขา สัมผัสอ่อนโยนช่วยเช็ดทำความสะอาดอย่างไม่รังเกียจ นิชคุณสวมกางเกงให้เขา ก่อนจะช่วยติดกระดุมเสื้อที่หลุดหรุ่ย นิชคุณสอดชายเสื้อของอูยองลงในกางเกง ก่อนจะยิ้มกับผลงานเมื่อแต่งตัวให้อูยองจนเสร็จ

“ร้องไห้ทำไม ยังเสียใจอยู่หรอ” นิชคุณเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงอูยองสะอื้นขึ้นมาเบาๆ

อูยองส่ายศีรษะก่อนจะโผเข้ากอดคนพี่

“ผมมีความสุขมากต่างหาก”

นิชคุณยิ้ม เมื่อโอบร่างเล็กเข้าไปในอ้อมกอด

“ดูสิ ตั้งใจจะพามาดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันแท้ๆ ดันมืดซะแล้ว”

เขาได้ยินเสียงอูยองหัวเราะเบาๆ

“แต่ก็ได้เห็นอะไรดีๆแทนเหมือนกัน ทั้งสวยแล้วก็เซ็กซี่กว่าพระอาทิตย์อีก” นิชคุณหัวเราะ ขณะที่กำปั้นเล็กๆทุบเข้าที่อก

 

 

 

 

 

Note;

ยอมรับ ตอนนี้เป็นตอนที่จู่ๆก็แทรกขึ้นมา เป็นตอนที่ไม่มีอยู่ในพล็อตที่วางไว้ตั้งแต่แรก
เป็นตอนที่เขียนเพราะอยากเขียน เป็นตอนที่มาเพราะคาโนโจะ 55555555
ชอบเนื้อเพลงตอนที่บอกเป็นแฟนผมจริงใช่มั้ย เอาไปบอกใครต่อใครได้ใช่มั้ยว่าเป็นแฟนกัน
จากเนื้อเพลงเลยออกมาเป็นฉากนี้ขึ้นมาค่ะ

โหย นี่ก็ไม่รู้จะแต่งจบเมื่อไหร่เลย ยังมีการยืดเรื่องได้อีกอะ ถถถถ

[Fiction] Let The Rain Fall 18

letitrain

 

“จำได้มั้ย ตอนที่นายทำไอ้นี่ให้ฉันกิน” จุนโฮหัวเราะอย่างมีความสุข ขณะที่ใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเกตตี้เป็นวงกลม “นายบอกว่านายก็แค่ซื้อของสำเร็จรูป แต่มันอร่อยมากเลยนะ”

ชายหนุ่มเคี้ยวอาหาร ก่อนจะเงยขึ้นมองคนข้างหน้า เขาจำไม่ได้แล้วว่าเขายิ้มอย่างนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน เขาหายไปไหนมานะ เสียเวลาไปกับอะไรตั้งมากมาย ทำไมถึงเพิ่งรู้ว่าการที่เขาจะยิ้ม การที่เขาจะยอมให้ตัวเองได้มีความสุข มันง่ายดายกว่าที่เขาคิด

“ฉันคิดถึงตอนนั้นมากเลยนะ ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน เรื่องที่เราได้ทำด้วยกัน ทุกอย่างมันน่าสนุกไปหมด” จุนโฮยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวในความทรงจำ “มันคงเป็นเพราะนายละมั้ง เพราะนายเป็นความสุขของฉัน”

“จุนโฮ..”

“เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย” จุนโฮมองสบตาของนิชคุณ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มที่เจ็บปวด “ฉันใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้จริงๆ”

“แต่ว่านายเป็นไอดอลนะ”

จุนโฮส่ายศีรษะในทันที “ฉันไม่สนใจมันอีกแล้ว รู้มั้ย”

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ มันน่าหวาดกลัวที่จะละทิ้งทุกสิ่งที่มีในตอนนี้ก็จริง แต่มันกลับน่าโล่งใจมากกว่าที่เขาสามารถปล่อยสิ่งที่ผูกรัดเขาเอาไว้ได้เสียที เขาคิดมาตลอดว่าเขามีความฝัน เขามุ่งมั่นที่จะทำมันให้เป็นจริง เขาคอยบอกตัวเองว่าเขาต้องไม่สนใจอะไรนอกจากนั้น ไม่ว่าเขาจะเจ็บปวด ไม่ว่าเขาจะเหงา หรือเศร้าสักแค่ไหน เขาเอาแต่วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หยุดพัก โดยไม่รู้ว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล และมันเหนื่อยล้าลงเต็มที  เขาต้องการที่หยุดพัก เขาต้องการคนที่จะโอบกอดหัวใจของเขาไว้อีกครั้ง นั่นเป็นตอนที่เขารู้สึกว่าเขาคิดถึงนิชคุณมากจริงๆ เขาวิ่งหนีจากนิชคุณมานานเกินไปแล้ว และตอนนี้ร่างกายที่เหนื่อยล้าก็พาเขามาหยุดตรงหน้านิชคุณอีกครั้ง

“ฉันบอกว่าฉันเลือกนายแล้วไง” จุนโฮยิ้ม เขาหมายความอย่างนั้นจริงๆ ถ้ามีนิชคุณอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวที่จะสูญเสียอะไรไปอีกแล้ว

ร่างสูงจ้องมองจุนโฮอย่างเป็นกังวล มันเป็นเรื่องจริงที่เขายังคงคิดถึงภาพจุนโฮที่อยู่ในอ้อมกอด ภาพคืนวันที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันพัดหวนกลับมาอย่างหวานหอม เขายังจำวันนั้นได้ วันที่เขาตั้งอกตั้งใจที่จะทำอาหารให้จุนโฮกิน เพราะว่าอยากเอาใจ อยากจะดูแล อยากเป็นคนที่ทำให้จุนโฮยิ้มและมีความสุข ความรู้สึกนั้นยังคงชัดเจนเหมือนว่ามันไม่เคยจากไปไหน แต่มันก็เป็นเพียงแค่อดีตเท่านั้น พวกเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว จุนโฮเลือกที่จะจากไป และเขาได้เลือกแล้วที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าให้ได้เสียที ในเมื่อจุนโฮแสดงให้เขาเห็นแล้วว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับจุนโฮคืออะไร มันคือความฝันของจุนโฮไม่ใช่หรอ แล้วทำไมจู่ๆถึงยอมหันหลังให้กับทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมา เพราะว่าเขา เพราะเขางั้นหรอ จุนโฮจะบอกว่าเขาสำคัญกว่างั้นหรอ หรือยังคงคิดว่าเขาเป็นคนโง่ๆคนนั้น ที่จะเฝ้ารอความรักอยู่ที่เดิมเสมอ เหมือนกับสุนัขที่ซื่อสัตย์ที่เฝ้ารอเจ้านายของมัน

เขารักจุนโฮ แต่เขาก็เกลียดตัวเองที่รู้สึกเช่นนั้นมาเสมอ เกลียดความหวังเล็กๆในหัวใจที่เอาแต่เฝ้ารอว่าจุนโฮจะกลับมา เขาเกลียดความรู้สึกอย่างนั้น จนอยากจะหยุดมันทุกอย่างไว้ แต่แล้ววันนี้ผู้ชายคนนั้น ที่เป็นสาเหตุของทุกอย่างกลับเดินกลับมา ทำให้เขารู้สึกเป็นคนโง่ได้อีกครั้ง

ชายหนุ่มหลับตาลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

“ฉันมีแฟนแล้วจุนโฮ”

“ฮ่าๆ”

จุนโฮหัวเราะเสียงดัง ราวกับได้ฟังเรื่องตลก

“เด็กคนนั้นน่ะหรอ ไม่เอาน่า เลิกประชดกันได้แล้ว ใครๆก็รู้ว่าพวกนายไม่ได้คบกันจริงๆ”

เขาจ้องมาที่นิชคุณ ราวกับกำลังค้นหาความรู้สึกที่อ่อนไหว แม้เพียงสักนิด

และนิชคุณก็รู้ดีว่ามันไม่ยากเลยที่จุนโฮจะพบมัน

“นายก็รู้ว่านายรักฉัน” เรียวปากยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

รอยยิ้มที่สามารถอ่านเขาได้ทะลุปรุโปร่งจนน่ากลัว นิชคุณจ้องมองกลับไป เขาปิดบังความรู้สึกไม่ได้ แต่มันก็ไม่ยากที่เขาจะพูดความจริงเช่นกัน

“ฉันคบเขาอยู่จริงๆ”

“ไม่เอาน่า ยังโกรธฉันอยู่ใช่มั้ย”

“ฉันกลับไปหานายไม่ได้ เพราะว่าเราคบกัน”

จุนโฮส่ายศีรษะไปมาโดยไม่ยอมสบตาของเขา

“นายจะรักคนอื่นได้ยังไง นายไม่ได้รักเขาหรอก ใช่มั้ย ใช่มั้ยล่ะ”

“ฉัน…..”  นิชคุณเองก็ไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้เช่นกัน เขาปล่อยให้น้ำเสียงเงียบหายไป

จุนโฮเม้มริมฝีปากที่สั่นเทาลงจนเป็นเส้นบาง ดวงตาร้อนผ่าวหันหลบจากคนที่เงียบงัน เขาไม่รู้ว่าทำไมนิชคุณถึงเอาแต่ยืนยันว่ากำลังคบคนอื่นอยู่ เขาไม่รู้ว่าทำไมนิชคุณถึงพูดความจริงออกมาไม่ได้ว่าไม่ได้รักเด็กคนนั้น เพราะว่านิชคุณรักเขา เขารู้ดีว่านิชคุณยังรักเขา นิชคุณต้องรักเขาสิ อาจจะอยากแกล้งให้เขาเจ็บปวดอยู่ละมั้ง แล้วมันก็ได้ผลดีซะด้วยสิ หน้าอกของเขาแน่นไปหมดจนเหมือนคนหายใจไม่ออก

“ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะ” หลังจากความเงียบที่ยาวนาน จุนโฮเอ่ยออกมาอีกครั้ง “ขอร้องล่ะ”

 

 

 

อูยองเปิดเทอมมาได้เดือนหนึ่งแล้ว เวลาดูจะเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วในช่วงนี้ อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงแม้ว่าเขาพยายามเตรียมตัวกันมากแค่ไหน แต่ก็เหมือนว่ามันยังไม่เพียงพออยู่ดี มันเป็นช่วงที่ทุกคนในชั้นมอหกเรียนกันอย่างเคร่งเครียดจนไม่มีเวลาได้คิดถึงอย่างอื่นมากนัก เขาไม่ได้เจอนิชคุณเลย แต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นปัญหาของเขาคนเดียว เพื่อนๆของเขาถ้าไม่ใช่ว่าเรียนด้วยกันก็จำใจต้องห่างๆแฟนที่คบกันอยู่ทั้งนั้น บางคนถึงกับต้องเลิกกันเลยด้วยซ้ำ เพราะว่าพวกเขาแทบไม่มีเวลาไปโฟกัสเรื่องอื่นๆเลย มันจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นกังวลที่เขากับนิชคุณจะหาโอกาสเจอกันได้น้อยลง นิชคุณเองก็ต้องทำงาน ส่วนเขาก็ต้องตั้งใจกับการเรียน หากจะห่างกันไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถ้าสอบเสร็จเมื่อไหร่ เขาก็มีเวลาไปเจอนิชคุณได้เหมือนเดิม

 

“ได้ยินข่าวมั้ย รายการที่จุนโฮไปถ่ายมีปัญหาอีกแล้ว”

“อีกแล้วหรอ”

“เห็นว่าคราวนี้อยู่ดีๆก็ยกเลิกกระทันหัน”

“เอาอีกแล้ว เห็นวันก่อนก็ไม่ยอมอยู่ถ่ายรายการจนจบ”

“จำได้มั้ยละครที่บอกว่าจุนโฮจะเล่น อยู่ดีๆก็ต้องเปลี่ยนตัวคนแสดงก่อนเริ่มถ่ายไม่กี่วัน”

“หรือว่าจะแอบมีแฟน ติดแฟนจนเสียงานรึป่าว”

“ไม่ใช่หรอกน่า”

เสียงซุบซิบดังมาจากกลุ่มเด็กสาวที่เดินผ่านเขาไป อูยองยืนรอจินอุนที่ขอเข้าห้องน้ำก่อนจะไปเรียนพิเศษต่อด้วยกัน จุนโฮเป็นไอดอลชื่อดังที่เป็นที่นิยม ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามหลีกเลี่ยง แต่มันก็ไม่พ้นที่จะได้ยินชื่อของจุนโฮถูกเอ่ยออกมาไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง โทรทัศน์ทุกช่องมีรายการที่จุนโฮไปออก ตามถนนมีป้ายโฆษณาที่เป็นหน้าของจุนโฮติดอยู่เต็มไปหมด เพียงแค่เดินผ่านตามร้านริมถนนทั่วไปเสียงเพลงของจุนโฮก็ดังแว่วขึ้นมา เพื่อนๆและนักเรียนในโรงเรียนก็ดูจะชื่นชอบ และพูดถึงจุนโฮกันอยู่บ่อยๆ น่าตลกนะ ที่เขาเคยไม่อยากได้ยินชื่อของคนๆนี้ด้วยซ้ำ แต่เขากลับได้ยินจนความไม่พอใจที่มีกลายเป็นเพียงความรู้สึกที่เฉยชา ก็แค่ดาราคนหนึ่ง ไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตของเขาเลย ไม่ใช่หรอ

“ไปกันเถอะ”

“นี่นายท้องเสียรึไง นานชะมัด” อูยองโวย เมื่อในที่สุดจินอุนก็กลับมาสักที

อูยองไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องซุบซิบพวกนี้หรอก สิ่งที่เขาต้องสนใจในตอนนี้ก็คือเรื่องการเรียน และสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้เท่านั้น นิชคุณจะเคยคบกับจุนโฮแล้วยังไง ในเมื่อคนที่เป็นแฟนนิชคุณในตอนนี้ก็คือเขา นิชคุณบอกกับเขาเอง ว่าถึงยังไงก็จะไม่กลับไปรักจุนโฮอีกแล้ว และเขาก็ยังคงเชื่อในคำพูดนั้น

 

 

 

“อ่า ไม่ได้ออกมาช้อปปิ้งนานแล้ว” จุนโฮพูดอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ยิ้มจนตาคู่เล็กหายไปเป็นเส้นบาง

“วันนี้นายไม่มีงานหรอ” นิชคุณเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เพราะจุนโฮมักจะโทรหาเขาเวลาที่ว่างจากตารางงานแม้เพียงชั่วโมงสองชั่วโมง แต่ช่วงนี้จุนโฮดูเหมือนจะโทรหาเขาได้ทุกวัน ทั้งๆที่ตารางงานของซุปเปอร์สตาร์อย่างจุนโฮน่าจะแน่นเอี้ยดเสียด้วยซ้ำ มันเหมือนกับว่าจุนโฮกำลังพยายามทำให้เขาเห็นว่าจุนโฮได้เลือกเขาแล้วจริงๆ จุนโฮชวนให้เขาออกมากินข้าวด้วยบ้าง ดูหนังด้วยบ้าง ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับวันที่พวกเขายังคบกัน วันนี้จุนโฮรบเร้าขอให้เขาออกมาเดินซื้อของเป็นเพื่อน

“ไม่มีหรอก” จุนโฮตอบในทันที เอาจริงๆเขาจำไม่ได้หรอกถ้าไม่ใช่งานใหญ่ๆที่สลักสำคัญอะไร ชานซองต่างหากที่เป็นคนคอยจัดการตารางงานให้เขา แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมรับสายชานซองมาตั้งแต่เช้า จุนโฮจึงไม่รู้หรอกว่าตัวเองมีงานหรือเปล่า แต่ช่างมันเถอะ ถ้ามันเป็นงานที่สำคัญจริงๆ เขาก็ต้องจำได้อยู่แล้ว ส่วนงานเล็กๆน้อยๆ ถ้าเขาจะเบี้ยวบ้าง ชานซองก็ต้องเคลียร์ให้ได้อยู่แล้ว หมอนั่นเอาตัวรอดเก่งจะตาย

“ดูนั่นสิ” จุนโฮชี้ชวนให้นิชคุณดูเสื้อผ้าที่หุ่นใส่อยู่ “เหมาะกับนายดีนะ”

“ไม่ล่ะ ฉันไม่รู้จะใส่เสื้อผ้าแพงๆพวกนี้ไปทำไม” เพราะว่าหากเป็นห้างทั่วไป จุนโฮคงไม่สามารถเดินดูของได้อย่างสะดวก ถ้ามีคนเห็นเข้าและรู้ว่าเป็นจุนโฮ จุนโฮก็จะโดนรุมถ่ายรูปและขอลายเซ็น พวกเขานัดกินข้าวในห้องส่วนตัว ดูหนังในโรงวีไอพี หากจะเดินห้าง ก็เป็นห้างหรูที่ราคาแพงระยับ ซึ่งไม่ค่อยมีคนเดินมากนัก

“หึ” จุนโฮทำแก้มพองเล็กน้อย “ก็นายใส่อะไรก็ดูดีนี่นา”

ตั้งแต่สมัยเรียนด้วยกันแล้ว นิชคุณเป็นคนไม่แต่งตัวอะไรมากนัก มีแค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ไม่กี่ตัวที่ใส่ซ้ำไปมา แต่หน้าตาหล่อเหลาก็ทำให้ชายหนุ่มดูดีได้โดยไม่ตั้งใจ ถ้าไม่รู้จักกันเขาคงดูไม่ออกหรอกว่านิชคุณเป็นลูกชายประธานบริษัทใหญ่ในเกาหลีใต้ และก็ถือว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง

“นายไม่สนใจอะไรบ้างหรอ” จุนโฮเอ่ยเมื่อพบว่ามีแต่เขาคนเดียวที่ถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ

“ไม่เอาล่ะ แพงจะตาย” นิชคุณมองไปรอบๆที่เรียงรายด้วยแบรนด์สินค้าราคาแพง

“ทำเป็นงกไปได้” นิชคุณหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงจุนโฮบ่นกระปอดกระแปด เวลาที่เขาทำอะไรที่จุนโฮไม่ชอบใจ ร่างเล็กมักจะบ่นใส่เขาแล้วก็ทำหน้าอย่างนี้นี่แหละ

ไม่เปลี่ยนไปเลย…

“ฉันขอเข้าไปดูร้านนั้นหน่อย” จุนโฮพูดเมื่อเดินผ่านร้านที่รวมเสื้อผ้า และเครื่องประดับแนวสตรีทแฟชั่น แต่กลับมีราคาสูงลิ่วเกินกว่าที่ใครจะกล้าใส่ไปเดินริมถนน โดยไม่ให้เป็นจุดสนใจ

นิชคุณยืนมองจุนโฮอยู่ห่างๆ จุนโฮเข้าไปทักทายพนักงานที่คงจะรู้จักกันดี คงเพราะจุนโฮเป็นไอดอลละมั้ง ถึงจำเป็นต้องรู้จักแบรนด์แฟชั่นพวกนี้ ความรู้สึกแปลกๆทำให้เขารู้สึกโหวงๆอยู่ภายในเมื่อเห็นจุนโฮที่มีพนักงานรายล้อม และเสนอขายคอลเลคชั่นที่เพิ่งออกใหม่แบบนั้น เป็นภาพที่ดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

เขานึกถึงจุนโฮในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่เรียบง่าย นึกถึงอาหารที่พวกเขาทำกินเองในห้องพัก นึกถึงเดทในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย นึกถึงวันที่พวกเขาไปปิคนิคริมทะเลสาบ และล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้า มองดูก้อนเมฆบนฟ้าลอยผ่านไป ภาพของเด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาที่ยิ้มได้ที่เขาตกหลุมรักเมื่อห้าปีก่อนซ้อนทับกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น

นิชคุณถอนสายตาจากร่างเล็กที่เขาจ้องมองอยู่ เมื่อรู้สึกถึงความเสียใจที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เขาเดินวนไปรอบๆร้านไม่ได้สนอกสนใจในอะไรนัก จนเมื่อสายตาสะดุดกับสร้อยข้อมือเส็นเล็กที่วางขายอยู่ในตู้กระจก จู่ๆรอยยิ้มก็ระบายบางๆขึ้นมาบนเรียวปาก

 

อูยองรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋าหลังจากเรียนเสร็จ มันเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว เขาต้องรีบกลับบ้านก่อนจะตกรถบัสเที่ยวสุดท้าย เขาเริ่มคอร์สติวเข้มก่อนสอบเอนทรานซ์มาได้สองอาทิตย์แล้ว เพราะมันดึกมากแล้วหน้าสถานที่เรียนพิเศษจึงมีพ่อแม่บางคนจอดรถเพื่อรอรับลูกๆของพวกเขา อูยองกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงจากบันได วันนี้เขาเลิกเรียนค่อนข้างช้ากว่าปกติ เพราะว่ามีการสอบวัดผล ที่นี่ไม่ไกลจากที่บ้านเขาก็จริง แต่เขาก็ไม่อยากจะต้องเดินกลับบ้านหรอกนะ ขาที่กำลังรีบจ่ำเดินชะลอช้าลง เมื่อเห็นคนที่แอบมองและยิ้มไปกับท่าทางรีบร้อนของเขา ยืนรออยู่กับผู้ปกครองคนอื่นๆ

“คุณฮยอง”

“จะรีบไปไหนฮึ เดี๋ยวก็ล้มเอาหรอก” นิชคุณเดินเข้ามาหา แล้วดึงกระเป๋าเป้ที่อูยองยังไม่ทันสะพายได้เสร็จดีไปถือให้ในทันที

“ฮยองมาได้ไงครับ”

“ก็ไปหาที่บ้าน แล้วแม่นายบอกว่านายยังไม่กลับ นี่ต้องเลิกดึกขนาดนี้เลยหรอเรา”

อูยองมองนิชคุณอย่างประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตั้งแต่เปิดเทอมมา นิชคุณก็ดูเหมือนจะยุ่งตลอดจนไม่มีเวลาว่างที่ตรงกัน แล้วจู่ๆนิชคุณก็มาหา ทั้งๆที่ดึกขนาดนี้

“มานานรึยังครับ”

นิชคุณยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขิน เพราะว่าเขาไม่คิดว่าอูยองจะเรียนจนดึกขนาดนี้น่ะสิ เขาถึงออกมารอรับตั้งแต่สามชั่วโมงที่แล้วได้

“สักพักแล้วล่ะ”

“มีอะไรรึป่าวครับ” ร่างเล็กเงยขึ้นมองคนโตกว่าด้วยความสงสัย ดวงตากลมที่เงยขึ้นมองบวกกับแก้มขาวๆที่ดูน่ารักทำให้นิชคุณยิ้มออกมา

“แค่อยากมารับน่ะ” มือใหญ่ยื่นมาลูบศีรษะของอูยองเล่น ก่อนจะเดินนำอูยองไปที่รถที่จอดอยู่

 

“กินข้าวรึยัง” นิชคุณพูดขึ้น ก่อนที่อูยองจะทันได้เปิดประตูรถ

“กินก่อนมาเรียนแล้วล่ะครับ”  อูยองตอบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ๊ะ ฮยองกินอะไรรึยังครับ”

นิชคุณยิ้มแห้งๆ “ก็ไม่นึกว่านายจะเลิกช้า ก็เลยว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกันต่อน่ะ”

“อ่า…” คนตัวเล็กมองมาที่คนพี่ อดรู้สึกผิดไม่ได้

“แถวนี้มีอะไรอร่อยๆกินบ้างมั้ย”

อูยองเม้มริมฝีปากลง ไม่รู้จะตอบนิชคุณยังไง มีน่ะมี แต่ป่านนี้แล้ว ร้านก็ปิดหมดแล้วน่ะสิ

 

อูยองเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงพร้อมด้วยรามยอนร้อนๆสองถ้วย เวลาเลิกเรียนแล้วเขาหิวก็แวะซื้ออะไรรองท้องจากที่นี่นี่แหละ  เขาเดินไปหานิชคุณที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะด้านหน้าร้าน ชายหนุ่มยิ้มให้เมื่ออูยองเดินมาหา

“ขอบคุณครับ” นิชคุณเอ่ยขณะที่รับถ้วยรามยอนจากมือของอูยองไป

อูยองอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นนิชคุณรีบเปิดกิน คงหิวน่าดูเลยล่ะสิ แล้วก็ไม่ยอมโทรมาบอกกันก่อนว่าจะมาหา แต่ถ้าอย่างงั้นเขาคงบอกนิชคุณว่าไม่ต้องมา แล้วพวกเขาก็คงไม่ได้เจอกัน เขาปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าการที่เห็นนิชคุณมายืนรออยู่ทำให้อูยองดีใจแทบบ้าเลยล่ะ

“เอ๊ะ ของใครกันครับ” อูยองเอ่ยเมื่อนั่งลงตรงข้ามกับนิชคุณ และสังเกตเห็นสร้อยสีเงินถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ

“ใครลืมไว้รึป่าวครับ” อูยองหยิบขึ้นมา หันมองซ้ายมองขวา ก่อนที่มือเล็กจะโดนนิชคุณคว้าไป

ร่างสูงส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะยิ้มออกมา

“ของนายนั่นแหละ”

นิ้วมือเรียวค่อยๆสวมสร้อยบนข้อมือขาวของคนน้อง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ นึกไว้แล้วเชียวว่าถ้าอยู่บนข้อมือของอูยองแล้วจะต้องน่ารักมากแน่ๆ สร้อยเงินเส้นเล็กที่มีลายถักละเอียดละออบนผิวขาวที่เหมือนกับน้ำนม

“อะไรกันครับ”

“พอดีเห็นแล้วนึกถึงนายน่ะ ก็เลยซื้อมาให้”

มือใหญ่ยังคงจับข้อมือบางไว้ นิ้วมืออุ่นลูบบนสร้อยเงินที่อยู่บนผิวขาว ให้สัมผัสที่ชวนให้หัวใจเต้นแรง

“น่ารักดี” นิชคุณยิ้ม พาให้คนที่มองอยู่หน้าร้อนผ่าว

“ข..ขอบคุณนะครับ”

อูยองที่ค่อยๆยิ้มเล็กๆอย่างเขินอาย ทำให้นิชคุณยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

นิชคุณขับรถมาส่งอูยองที่บ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่เลี้ยวเข้ามาในซอยซึ่งมืดลงถนัดตาเมื่อพ้นจากไฟถนนใหญ่ ถึงแม้จะเป็นทางกลับบ้านที่คุ้นเคย แต่เมื่อนิชคุณมองออกไปบนถนนที่เงียบสงัด ก็อดจะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

“นี่นายต้องกลับบ้านดึกๆทุกวันเลยหรอ” ร่างสูงเอ่ยอย่างเป็นกังวล

“ครับ”

“ทำไมไม่โทรให้ไปรับล่ะ”

“ไม่อยากรบกวนฮยองนี่ครับ ผมนั่งรถเมล์มาสองป้ายเอง ไม่เป็นไรหรอกครับ”

นิชคุณส่ายศีรษะอย่างไม่สบายใจ นั่งรถแล้วมันถึงหน้าบ้านเลยหรือไงนะ ยังไงก็ต้องเดินเข้ามาในซอยอยู่ดี ถึงแม้จะพอมีไฟถนนอยู่เป็นระยะ แต่พอตกดึกซอยที่เงียบเชียบก็ยังดูเปลี่ยวเกินไปอยู่ดี

“พรุ่งนี้เลิกกี่โมงล่ะ เดี๋ยวฉันไปรับ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมกลับเองก็ได้”

“มืดขนาดนี้ จะเดินกลับเองได้ยังไงล่ะ อากาศช่วงนี้ก็เริ่มเย็นขึ้นแล้วด้วย”

“ปกติไม่ได้กลับดึกเท่าวันนี้หรอกครับ วันนี้เราแวะกินข้าวกันตั้งนาน” อูยองพยายามอธิบายให้นิชคุณคลายความกังวลลง

“ให้ฉันไปรับก็ได้นะ”

อูยองยิ้มให้ความขี้ห่วงของคนพี่ แต่เขาไม่อยากเป็นภาระ ไม่อยากเป็นเด็กๆที่นิชคุณต้องคอยมากังวลเรื่องของเขา เขาอยากจะดูแลตัวเองให้ได้ อีกอย่างที่สำคัญเขาไม่อยากจะสับสน เพราะความห่วงใยของนิชคุณ ที่มองว่าเขาเป็นน้องชายมาโดยตลอด เขาไม่อยากเป็นเด็กๆในสายตาของนิชคุณอีกแล้ว

“ผมกลับเองได้จริงๆครับ”

นิชคุณถอนหายใจออกมา

“ก็ได้ๆ” มือใหญ่เอื้อมมาลูบหัวของอูยอง ขณะชะลอรถลงที่หน้าบ้านของอูยอง

นิชคุณจอดรถ แล้วหันมามองเด็กตัวน้อยที่ดูจะโตขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะเวลาสั้นๆได้อย่างน่าใจหาย เมื่อเดือนก่อนอูยองยังคอยมาอ้อน คอยงอแงอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาอยู่เลย วันนี้กลับเป็นคนปฏิเสธไม่ให้เขาไปหาเสียเอง

“แต่ถ้าวันไหนอยากให้ไปรับ ก็โทรมาบอกนะ”

“ครับ” อูยองยิ้ม และพยักหน้ารับ

“เข้าบ้านเถอะ” นิชคุณเอ่ย

อูยองปลดเข็มขัดนิรภัยออก ร่างเล็กลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพูดอย่างช้าๆ

“ถ้าคิดถึงเฉยๆ โทรหาได้รึป่าวครับ”

นิชคุณมองสบดวงตากลมที่หันมารอคำตอบอย่างคาดหวังจนน่าเอ็นดู

“ได้สิ”

อูยองย่นจมูก ก่อนจะเอ่ยมุบมิบออกมา

“ผมได้โทรหาฮยองทุกวันแน่เลย เพราะผมคิดถึงฮยองทุกวันเลย”

นิชคุณมัวแต่หัวเราะกับท่าทางน่ารัก และคำพูดที่ซื่อตรงของอูยอง ตอนที่อูยองโน้มตัวเข้ามา แล้วขโมยจุ๊บบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว ก่อนจะลงจากรถไป

“เด็กน้อย” นิชคุณหัวเราะเบาๆกับตัวเอง ขณะมองตามร่างเล็กจนคนตัวเล็กเข้าบ้านไป

 

 

 

 

 

 

 

Note:

เรากลับมาแล้ว ขอโทษที่ให้รอนาน ช่วงนี้ซีรี่ส์รุมเร้ามากๆค่ะ แฮ่ะๆ
พี่คุณยังคงสองจิตสองใจให้หงุดหงิดหัวใจกันต่อไป การเขียนมุมนิชคุณนี่ยากมากจริงๆ
เราอยากให้เขายังมีความคิดถึงรักครั้งเก่าอยู่ และยังมีความหวังกับมัน
มีความเศร้ามีความโหยหา
ในขณะเดียวกันเราอยากให้เขาค่อยๆรักอูยองขึ้นมาทีละนิดๆ แต่ไม่อยากให้รักกันเร็วเกินไป
แต่มือเรามันก็ตามใจตัวเองมาก เพราะเรารักคุณด้งมากเกินไป ฮืออออออออไม่รู้ว่าอ่านแล้ว จะรู้สึกเหมือนที่เราคิดไว้มั้ย  ยังไงก็ฝากคอมเม้นกันด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะคะ ใกล้จบแล้ว🙂

 

[Fiction] Let The Rain Fall 17

letitrain

 

“ฉันกำลังจะไปหานาย ฉันจะไปหานาย แต่ฉันไม่รู้.. ไม่รู้ว่านายอยู่ไหน ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องไปทางไหน”

 

เสียงสะอึกสะอื้นที่ปลายสายทำให้นิชคุณแน่ใจอยู่สองสามเรื่อง ที่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่น่ากังวลทั้งสิ้น หนึ่งคือจุนโฮเมา สองจุนโฮอยู่คนเดียว และจุนโฮกำลังหลงทาง จุนโฮไม่ควรที่จะเมา ไม่ใช่เพราะเหตุผลธรรมดาๆอย่างคนทั่วไปซึ่งก็น่าเป็นกังวลมากพออยู่แล้ว แต่จุนโฮแพ้แอลกอฮอลล์และหากว่ามันเลวร้ายจริงๆ มันสามารถทำให้จุนโฮต้องเข้าโรงพยาบาลได้เลย เขาไม่รู้ว่าจุนโฮดื่มไปมากแค่ไหน แต่หากมันพอทำให้จุนโฮเมาจนต้องโทรหาเขาซึ่งจุนโฮรู้ดีว่าพวกเขาไม่ควรติดต่อกัน มันก็ย่อมเสี่ยงทั้งนั้น เขารู้ว่าจุนโฮอยู่คนเดียวแน่ๆ เพราะเขารู้ว่าชานซองไม่มีทางปล่อยให้จุนโฮออกมาดื่ม หรือแม้แต่จะยอมให้ติดต่อเขา และเมื่อเขาพยายามเกลี่ยกล่อมแกมขอร้องให้จุนโฮโทรหาชานซองให้ออกไปรับ จุนโฮก็ยืนกรานที่จะปฏิเสธ

“ถ้าหมอนั่นมา ฉันก็จะไม่ได้เจอนายสิ”

จุนโฮเอาแต่พูดซ้ำๆว่าอยากพบเขา พูดซ้ำๆว่าคิดถึงเขา

มันควรจะชวนให้เขาใจเต้น แต่วันนี้ความรู้สึกของเขากลับหนักอึ้ง ด้วยความสับสน

เขาไม่สามารถทิ้งให้จุนโฮอยู่คนเดียวกลางดึกอย่างนี้ได้ จุนโฮเกิดและโตมาในแคลิฟอร์เนีย ต่อให้จุนโฮจะไม่ได้ดื่มเลยก็ตามมันก็เป็นเรื่องที่โง่มากอยู่ดีที่จะให้จุนโฮออกไปเดินอยู่ที่ไหนไม่รู้ของกรุงโซลตามลำพัง จุนโฮกลับมาที่เกาหลีก็เพื่อเป็นศิลปินฝึกหัด และใช้ชีวิตอยู่ในการดูแลของบริษัทมาตลอด นั่นเท่ากับว่าจุนโฮแทบไม่รู้เส้นทางในโซลเลยด้วยซ้ำ เขาถึงต้องออกมา นิชคุณกำพวงมาลัยแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงคนที่นอนอยู่ในเต๊นท์ตามลำพัง อูยองจะไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้าเขาก็จะกลับไปแล้ว เขาจะกลับไปให้ทันก่อนอูยองจะตื่นซะอีก แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องออกมาหาจุนโฮ

“มาเร็วๆนะ มืดชะมัด”

“จุนโฮ แชร์โลเคชั่นให้ฉัน” นิชคุณพยายามเรียกชื่อคนปลายสาย ที่พึมพำด้วยเสียงแผ่วลงทุกที เขาต้องตามหาจุนโฮ ไม่ว่ายังไงก็ต้องตามหาจุนโฮให้เจอ

“แชร์โลเคชั่นให้ฉัน” นิชคุณอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง เขาไม่รู้เลยว่าจะเจอตัวจุนโฮได้ยังไง ถ้าจุนโฮไม่ยอมฟังเขา เขาไม่ใช่คนที่ชอบใช้เทคโนโลยีมากนัก แต่เขาก็ยอมรับว่าบางทีมันก็กลายเป็นที่พึ่งเดียวที่พอหวังได้

“ได้ยินมั้ย จุนโฮ ฉันกำลังจะไปหา ฉันกำลังจะไปหานายไง”

เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรจากคนปลายสาย จนชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกหวั่นกลัวจนใจหล่นวูบ

“ตึ๊ง” เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ ทำให้เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ เมื่อเห็นว่ามันแสดงพิกัดจุดๆหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากเขาไปราวๆหนึ่งถึงสองชั่วโมง

 

 

ราตรีทอดตัวมืดสนิท เขาจอดรถที่ข้างทาง และวิ่งไปตามทิศทางที่จุนโฮส่งมาให้เขา มันนำเขาสู่สวนสาธารณะที่มืดครึ้ม  ที่ประเทศเกาหลีใต้ ดูจะไม่ปล่อยที่ว่างแห่งใดให้ไร้ประโยชน์ สวนแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นใต้ทางด่วนยกระดับออกนอกเมือง พื้นที่ที่ถูกเวรคืนเพื่อตัดถนน จึงกลายเป็นสวนสาธารณะที่กินบริเวณกว้าง มันเป็นพื้นที่สีเขียวที่ให้ความร่มรื่น และเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจในตอนกลางวัน แต่เมื่อตกกลางคืนมันกลายเป็นที่พักพิงของคนไร้บ้าน นิชคุณเดินผ่านเงาตะคุ่มที่อาศัยม้านั่งในสวนเป็นเตียงนอนและหนังสือพิมพ์เป็นผ้าห่มอยู่สองสามคน พวกเขาไม่ได้ดูมีพิษมีภัย แต่มันก็ทำให้เขาอดเป็นห่วงจุนโฮไม่ได้ มันไม่ใช่ที่ที่ไอดอลอย่างหมอนั่นจะออกมาเดินเตร่อยู่ตอนกลางคืนไม่ใช่หรอ นิชคุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาแน่ใจว่าเขาอยู่ใกล้จุดที่จุนโฮแชร์ให้เขามากแล้ว แต่เขายังคงไม่เห็นวี่แววของจุนโฮเลย

นิชคุณพอจะเดาได้ว่าทำไมจุนโฮถึงมาที่นี่ เขาบอกจุนโฮว่าเขาอยู่ต่างจังหวัด จุนโฮคงพยายามไปหาเขาอย่างที่เจ้าตัวพูดจริงๆ เมื่อพื้นที่ของสวนสาธารณะสิ้นสุดลงที่ริมแม่น้ำ ในขณะที่ทางด่วนถูกตัดข้ามแม่น้ำไปต่อ เขาพบจุนโฮยืนอยู่ใต้สะพานของทางด่วน แสงไฟจากถนนเบื้องบนทอดลงมาเป็นแสงสลัวที่ทำให้เกิดเงาดำพาดสะเปะสะปะบนพื้น

จุนโฮส่งยิ้มให้เขา ราวกับไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเรื่องที่ทำมันบ้าบิ่นแค่ไหน

“นายมาแล้ว”

นิชคุณก้าวเข้าไปหาร่างเล็กที่ยืนโงนเงนในความมืด ใบหน้าของจุนโฮเป็นสีแดงจัด และมอมแมมไปด้วยน้ำตา รอยปื้นแดงลามยาวไปตามลำคอ มองเห็นได้ชัดแม้ในแสงสลัว

“นิชคุณ นายเคยบอกให้ฉันเลือกใช่มั้ย”

ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่เขาอย่างเจ็บปวด

“ฉันเลือกนาย” จุนโฮยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ชายหนุ่มหัวเราะปนด้วยเสียงสะอื้น เขาปล่อยให้ความฝันที่ชัดเจนมาเสมอพร่าเบลอ เพื่อที่เขาจะมองเห็นนิชคุณด้วยสายตัวตัวเองได้อีกครั้ง แสงไฟที่สาดส่องมาที่ตัวเขามืดดับลง เสียงเพลงและเสียงเชียร์ที่ดังอยู่รายรอบตัวเขาเงียบแผ่วลง ความฝันทั้งหมดของเขา การเต้น การร้องเพลง เสียงดนตรี การได้รับความรักท่วมท้นจากผู้คนนับหมื่นนับแสนที่เขาไม่รู้จัก ทุกสิ่งที่ต้องสลายไป ก็เพื่อที่เขาจะก้าวออกไปยืนอยู่ต่อหน้านิชคุณได้

“ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง ฉันเลือกนายแล้ว”

จุนโฮเอื้อมมือที่เย็นเฉียบสัมผัสบนใบหน้าของนิชคุณราวกับว่ากลัวสิ่งที่เห็นจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตา ดวงตาคู่เล็กยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจากผิวกาย เขาโอบกอดนิชคุณ ความอบอุ่นที่ซึมซับเข้ามาทำให้เขาได้รู้สึกถึงหัวใจที่ตายไปแล้วค่อยๆเต้นได้อีกครั้ง

 

 

 

อูยองมองขึ้นไปบนฟ้า เช้าวันนี้อึมครึม และอากาศก็ร้อนอบอ้าว ก้อนเมฆลอยหนักอึ้งอยู่บนฟ้า พร้อมจะรวมตัวเป็นกลุ่มเมฆครึ้มฝน อูยองสะพายกระเป๋าเป้เดินออกมาที่ถนนใหญ่ตามลำพัง เขาจำได้ตอนขามาว่า ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปที่แคมป์มีป้ายรถเมล์ตั้งอยู่ มันดูจะเป็นระยะทางไกลกว่าที่เขาคิดเมื่อเขาต้องเดินเท้ากลับมา เอาเข้าจริง เขาไม่รู้ทางแถวนี้เลย แต่เขาก็ไม่สามารถนั่งรออยู่ในเต๊นท์ได้เหมือนกัน เขาจะต้องรอถึงเมื่อไหร่ นิชคุณอาจจะไม่กลับมาเลยก็ได้ อาจจะลืมเขาไปแล้วก็ได้ เหมือนอย่างวันนั้นที่นิชคุณก็เกือบจะทิ้งเขาไว้ที่จุดพักรถ

อูยองรู้ว่าเขาไม่สามารถโกรธนิชคุณได้ และเขาก็ไม่ได้โกรธ เขารู้ว่าจุนโฮนั้นสำคัญกับนิชคุณมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังไม่อยากที่จะได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะคำโกหก หรือคำขอโทษ

ถ้าต้องรออยู่กับความรู้สึกที่น่าอึดอัดอย่างนั้น เขากลับเองน่าจะดีกว่า

อูยองเปิดมือถือ หลังจากขึ้นรถมาได้สักพัก เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะต้องไปต่อรถที่ไหน เพื่อที่จะกลับเข้าโซล เขาถึงต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็คเส้นทาง และหลังจากที่เขาเปิดเครื่องได้ไม่นาน นิชคุณก็โทรหาเขาอีก

“ครับ”

“นายอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่รับสายฉันเลย” นิชคุณดูจะรัวคำถามใส่เขาในทันทีที่เขายอมรับสายในที่สุด

“กำลังกลับบ้านครับ”

“นายไม่ได้ข้อความฉันหรอ ฉันบอกให้รออยู่ที่แคมป์ไง ฉันกำลังไปรับ”

“ผมเหนื่อยๆน่ะครับ ก็เลยกลับมาก่อน ขอโทษนะครับ ที่ไม่ได้รอ”

“ตอนนี้อยู่ที่ไหน ฉันออกมาแล้ว เดี๋ยวฉันไปหา”

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่บนรถแล้วครับ”

“ถึงไหนแล้ว รอก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปรับ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ไว้เจอกันที่บ้านนะครับ”

อูยองวางสาย และกดปิดเครื่องไปอีกหน เขารู้ว่าการวิ่งหนีเป็นเด็กๆมันงี่เง่า แต่เขาไม่ได้จะหนีนิชคุณไปตลอด เขาแค่ขอเวลาอยู่กับตัวเองอีกสักพัก เขาบอกแล้วว่าเขาเหนื่อย เขาต้องการที่จะพักสักนิดก็ยังดี เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เม็ดฝนเริ่มลงเม็ดเบาๆ จากละอองเล็กๆบนกระจกใส ก็รวมตัวกันเป็นเม็ดกลม ก่อนจะไหลลงเป็นทางจนภาพที่มองเห็นพร่าเบลอ แต่ไม่เลยจางอูยองไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดเดียว

 

อูยองไม่แปลกใจเลยที่นิชคุณจะมาถึงก่อนเขา ต่อให้นิชคุณต้องตีรถกลับไปกลับมา มันก็ยังย่อมเร็วกว่าการที่เขาต้องต่อรถอยู่สามสี่ครั้ง เมื่ออูยองก้าวลงจากรถประจำทางที่ป้ายรถเมล์หน้าทางเข้าบ้าน เจ้าของร่มสีแดงที่ยืนรออยู่แล้วก็วิ่งเข้ามาหา สายฝนที่โปรยปรายถูกกันออกจากตัวเขาด้วยร่มที่ยื่นออกมากันฝนให้ในทันที

“ทำไมไม่เปิดเครื่อง ออกมาคนเดียวได้ยังไง ถ้าหลงทาง หรือเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง” น้ำเสียงดุๆของคนโตกว่า ทำให้อูยองรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากเด็กเล็กๆคนหนึ่งในสายตาของนิชคุณ

“ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อย กลับมาถึงบ้านแล้วนี่ไงครับ”

คำพูดดื้อรั้นที่ทำให้นิชคุณถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ฝ่ามือหนายื่นออกมาจับมือบางไว้ ก่อนที่อูยองจะเดินหนีไปอีก เขารู้ว่าอูยองเป็นเด็กดื้อ แต่ก็ไม่คิดว่าจะดื้อจนน่าหนักใจขนาดนี้ เขาส่งข้อความไปบอกไว้ก่อนเพราะเป็นห่วงหากอูยองตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร เขาตั้งใจจะกลับไปรับ แต่อูยองก็แอบออกมาคนเดียวซะก่อน เมื่อพยายามติดต่อก็ติดต่อไม่ได้แทบทั้งวัน ถึงอูยองจะโตขึ้นแล้ว แต่ก็เป็นแค่เด็กม.ปลายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แล้วเด็กคนนั้นก็เดินทางกลับจากต่างจังหวัดคนเดียวโดยไม่สามารถติดต่อได้ด้วยซ้ำ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง

“อูยอง ไม่ดื้อสิ”

“ผมเปล่า”

นิชคุณรั้งข้อมือขาวที่ดื้อรั้นไว้ไม่ให้เดินหนี

“ยังไม่ถึงบ้านเลย เดี๋ยวเดินไปส่ง”

“ผมกลับเองได้”

“อูยอง..”

อูยองเงยหน้าขึ้นสบตาของนิชคุณ ใบหน้าของนิชคุณดูอิดโรยอาจเพราะตั้งแต่ลุกออกไปเมื่อกลางดึกนิชคุณก็ยังไม่ได้พักเลย สายตาที่วิตกกังวลของนิชคุณทำให้เขารู้ว่านิชคุณเป็นห่วงเขาอย่างจริงใจ เพียงแต่ว่าความห่วงใยนั้นมันน่ากลัว มันทำให้เขารู้สึกอ่อนแอ มันทำให้ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างเพื่อตัวเองทลายลงไปหมด

อูยองหลับตาลง เมื่อไม่สามารถทนความห่วงใยที่ทอดมองกัน

“ผมเหนื่อยจริงๆนะครับ”

มือใหญ่ลูบศีรษะของเขาอย่างอ่อนโยน

“คนเก่ง” น้ำเสียงนุ่มๆเอ่ย  เหมือนน้ำเย็นที่รินรดใจที่เหนื่อยล้าได้ชะงัด “กลับบ้านกันนะ ฉันมารับแล้ว”

แล้วอูยองก็แพ้อีกแล้ว จางอูยองแพ้นิชคุณทุกที

อุตส่าห์ว่าจะไม่ร้องไห้แล้ว แต่น้ำตาก็ไหลพรูออกมาหมด

“ขอโทษนะ” นิ้วมือใหญ่กวาดน้ำตาออกจากแก้มเนียน

อูยองยอมให้นิชคุณจูงมือเขากลับบ้าน นิชคุณมาส่งเขาที่หน้าบ้าน อูยองเขย่งเพื่อจะหอมแก้มของคนพี่ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป เขารู้ว่าความรักของเขาก็ไม่ต่างกับดอกไม้ไฟในคืนนั้น เขาได้แต่จ้องมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่าเฝ้ารอให้มันเปล่งประกายด้วยแสงสว่างไสว วันแล้ววันเล่า ด้วยความหวัง จนเมื่อความมืดถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีแพรวพราว ความสวยงามนั้น ถึงแม้จะรู้ว่ามันอยู่ได้เพียงชั่วคราว แต่เขาก็เผลอไปมีความสุขที่ได้มองเห็นดอกไม้ไฟผลิบานอยู่บนฟ้า มันถูกจุดขึ้นไปแล้ว มันขึ้นไปสูงกว่าดอกไม้ดอกใด มันเบ่งบานส่องประกายอย่างสวยงาม พร่างพราวอย่างน่าหลงใหลจนทำให้เผลอลืมไปว่าสุดท้ายแล้วมันก็จะสลายไปอีก แต่ก็คงไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อย มันก็เคยสว่างขึ้นมาแล้วไม่ใช่หรอ

 

 

ชานซองทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นวมที่ปลายเตียง ขณะมองร่างของเจ้าของห้องนอนขดอยู่บนที่นอน เขาได้รับรู้ทุกอย่าง มันถึงทำให้เขานั่งตาสว่างอยู่จนเช้า

ไม่ใช่นิชคุณ ไม่ใช่ตัวจุนโฮเอง แต่คนที่ทำร้ายจุนโฮมากที่สุด อาจจะเป็นพวกเขาเอง ค่ายเพลงที่เอาแต่ค้ากำไร และผู้จัดการส่วนตัวที่ล้มเหลว เขาปกป้องจุนโฮไม่ได้ ช่วยเหลือจุนโฮก็ไม่ได้ หลังจากที่จุนโฮออกจากโรงพยาบาล จุนโฮควรจะต้องรักษาต่อ ถึงแม้สภาพร่างกายจะแข็งแรงดีแล้ว แต่สภาพจิตใจของจุนโฮยังไม่หายดี แต่บริษัทกลับรับงานมากมายเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่จุนโฮหยุดพักไป จนสุดท้ายจุนโฮจึงไม่ได้กลับไปพบแพทย์อีก และเขาก็ไม่สามารถยับยั้งการตัดสินใจที่ผิดพลาดเช่นนั้นได้

เขาพยายามชดเชยด้วยการดูแลให้แน่ใจว่าจุนโฮจะไม่คลาดสายตา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เขาคิดกลับไปกลับมาว่าสิ่งที่เขาทำมันถูกแล้ว หรือยิ่งทำให้จุนโฮรู้สึกอึดอัด จนเกิดความเครียดขึ้นมาอีก เมื่อคืนนี้หลังจบตารางงาน เขาส่งจุนโฮที่ห้อง และรอให้จุนโฮเข้านอนเหมือนเช่นทุกวัน เขาแน่ใจว่าจุนโฮหลับแล้ว เขาถึงกลับออกไป แต่เขากลับได้รับสายจากคนที่เขาไม่คาดคิดในตอนตีสามครึ่ง นิชคุณโทรหาเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน และบอกให้เขาออกไปตามหาจุนโฮ

ถึงแม้ว่ามันจะชวนหงุดหงิดที่เขาต้องทำตามคำสั่งของนิชคุณ แต่เขาก็ออกไปตามที่นิชคุณบอก แน่นอนว่าเขาต้องตามหาจุนโฮให้เจอ นั่นมันหน้าที่ของเขา เขาพบตัวจุนโฮก่อนนิชคุณ เขามองเห็นจุนโฮร้องไห้จนชวนปวดใจ แต่เขาก็ทำได้เพียงสังเกตการณ์อยู่ไกลๆว่าจุนโฮจะไม่ได้เป็นอะไรมาก และรอจนกว่านิชคุณจะมา ไม่เลยเขาไม่ได้ยอมทำอย่างนั้นเพราะนิชคุณบอกให้เขาทำ แต่เพราะว่าเขารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่จุนโฮต้องการ

จุนโฮต้องการนิชคุณมากกว่าที่เขาคิด

มันถึงยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด เมื่อเขาเห็นร่างเล็กโผเข้ากอดนิชคุณด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปิดปังได้อีกต่อไป เขามองเห็นรอยยิ้มบางๆที่ระบายบนใบหน้าที่เศร้าโศก มองเห็นความคิดถึง ความโหยหา ที่ท่วมท้นในแววตา เขานึกถึงกำแพงที่รายรอบจุนโฮอยู่เสมอ นึกถึงห้องที่จุนโฮไม่ยอมให้เขาได้เข้าไป ไม่ว่าเขาจะพยายามก้าวเข้าไปมากแค่ไหน เขาเข้าใจแล้วว่ามันได้เก็บงำความทรงจำอะไรไว้ ต้องเจ็บปวดมามากแค่ไหนที่ต้องหันหลังให้กับความรัก ต้องโดดเดี่ยวสักเท่าไหร่บนเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดิน จุนโฮยังรักนิชคุณอยู่เสมอ แล้วสุดท้ายจุนโฮก็เปิดประตูบานนั้นให้แง้มออกอีกครั้ง

แล้วมันจะเป็นยังไงต่อล่ะ ในเมื่อคนที่จุนโฮคิดว่ายังรออยู่ในห้องนั้น ได้เดินออกมาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

Note:

เป็นไงล่ะ คนสองจิตสองใจก็วนรถไปนะคะ ห่วงหน้าพะวงหลัง ไม่ต้องนอน หึ

ขอโทษที่ทิ้งระยะเกินเดือนนะคะ มาช้าแล้วยังจะสั้นอีก
เป็นตอนตอนที่แต่งแล้วลบๆอยู่นานมาก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พอใจนัก
อยากจะดึงความรู้สึกของแต่ละคนออกมาได้มากกว่านี้ แต่ไม่มีเวลาอินกับตัวละครจริงๆค่ะ
เขียนฟิคต้องใช้พลังงานเยอะมากนะรู้ยัง ><

 

 

[Fiction] Let The Rain Fall 16/?

letitrain

 

การเป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย ทำให้การปิดเทอมของอูยองไม่ได้รู้สึกเหมือนปิดเทอมนัก เขาขอให้นิชคุณสัญญากับเขาว่าจะพาเขาไปเที่ยว แต่กลับกลายเป็นอูยองเสียเอง ที่แทบไม่มีเวลาว่าง เมื่อจบจากสอบปลายภาค ยังไม่ทันที่เขาจะหายใจได้ทั่วท้อง ฤดูกาลของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ใกล้เข้ามา อูยองใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการลงคอร์สเรียนพิเศษ ทั้งวิชาที่เขาสนใจจริงๆ และวิชาที่โดนจินอุนลากให้ไปลงเรียนเป็นเพื่อนกัน เขาแบ่งเวลาอ่านหนังสือวันละสามชั่วโมง และเหลือเวลาพักผ่อนไว้อ้อนพี่คุณเฉพาะช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นสิ่งที่อูยองไม่ค่อยชอบใจนัก แต่เพราะว่าเขาอยากเข้ามหาวิทยาลัยในโซลซึ่งมีการแข่งขันกันสูงลิบ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องห่างจากนิชคุณไปไกล เขาถึงต้องตั้งใจเพื่อที่จะเตรียมตัวสอบเข้าให้ได้

นิชคุณจะเริ่มหัวเราะ เมื่ออูยองเริ่มทำหน้าง้ำหน้างอบ่นถึงการเรียนที่น่าเบื่อหน่าย มันกลายเป็นว่านิชคุณอยู่ติดบ้านมากกว่าอูยองเสียอีก และมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะทำให้แน่ใจว่าทุกวันอาทิตย์เขาจะมีเวลาว่างเพื่อคอยตามใจเด็กงอแงให้หายเหนื่อยและอารมณ์ดีขึ้น เขาเรียนรู้ขึ้นมาทีละนิดว่าการเลี้ยงอูยองนั้นไม่ยากเลย อูยองชอบกินไอศกรีม และขนมหวาน แค่เขาพาไปนั่งกินขนมอร่อยๆ ไม่นานอูยองก็จะยิ้มจนตาปิด อูยองชอบไอศกรีมรสสตรอเบอร์รี่ แต่ก็ชอบกินช็อกโกแลต อูยองชอบกินเค้ก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ชอบรสชาติที่หวานมากนัก โดยไม่รู้ตัว นิชคุณค่อยๆเรียนรู้อูยองมากยิ่งขึ้น ทั้งๆที่เขารู้จักอูยองมาตั้งแต่เด็ก และคิดว่ารู้จักเด็กคนนี้ดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเขาได้ลองมองอูยองในมุมที่ต่างออกไป เขากลับพบอะไรอีกหลายอย่าง ที่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อที่จะค่อยๆศึกษาอูยองไปทีละน้อย

อูยองเป็นเหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งทั่วไป ที่อยากมีเวลาเล่นสนุก แต่ในขณะเดียวกันอูยองก็เป็นคนที่มีความตั้งอกตั้งใจและจริงจังคนหนึ่ง อูยองแบ่งเวลาอย่างเป็นระเบียบ และไม่เคยที่จะแหกกฏของตัวเอง มันทำให้เขาอดชื่นชมอูยองไม่ได้เมื่อพบว่าอูยองเป็นคนที่มีระเบียบวินัยในตัวเองอย่างน่าทึ่ง มันมีบ้างเหมือนกันบางเวลาที่อูยองงอแง แต่เขาก็รู้ว่าอูยองแค่ต้องการกำลังใจ แต่ไม่ได้จะย้อท้ออะไรเลย ถ้าอูยองเหนื่อย อูยองก็แค่พักสักหน่อย ก่อนที่จะเริ่มต้นอย่างมุ่งมั่นใหม่อีกครั้ง

อูยองไม่ใช่เด็กเอาแต่ใจที่จะเอาอะไรก็ต้องได้ แต่อูยองก็มีวิธีที่น่ารักซึ่งทำให้เขาได้ทุกอย่างตามใจ อย่างเช่นเรื่องนี้ อูยองมักจะพูดให้นิชคุณฟังอยู่บ่อยๆถึงเรื่องการไปตั้งแคมป์และก่อกองไฟ เขาฟังเสียงอูยองถอนหายใจมาไม่รู้กี่ครั้ง เมื่อเจ้าตัวพูดขึ้นมาแล้วสุดท้ายต้องบ่นเสียดายที่ไม่มีเวลาว่างพอ เสียงเล็กๆที่เป็นเหมือนมนต์สะกดให้คนได้ฟังคล้อยตามอย่างไม่ยาก

“ใครๆก็ไปแคมป์ปิ้งตอนฤดูร้อนกันไม่ใช่หรอครับ” อูยองหัวเราะคิกคักจนตาหยี เมื่อนิชคุณเอ่ยชวนในที่สุด

มันเป็นสัปดาห์สุดท้ายก่อนที่อูยองจะเปิดเทอม  อูยองเรียนพิเศษจบแล้ว ทำให้เขามีเวลาได้ผ่อนคลาย ก่อนจะกลับไปเรียนเทอมสุดท้ายของชีวิตในวัยมัธยม ถึงแม้จะเป็นช่วงวันธรรมดา แต่นิชคุณก็ยอมลางาน เพื่อที่จะออกมาด้วยกัน มันเป็นเหมือนของรางวัลเล็กๆที่อูยองได้รับจากการตั้งใจเรียนมาตลอด

จุดกางเต๊นท์อยู่ลึกจากลานจอดรถเข้ามาค่อนข้างเยอะ มันทำให้พวกเขาต้องแบกของและเดินเท้าเข้ามา อากาศในฤดูร้อนทำให้เหงื่อซึมชื้น แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงจุดกางเต๊นท์ที่ริมทะเลสาบซึ่งโอบล้อมด้วยภูเขาปกคลุมด้วยต้นไม้สีเขียวขจี บรรยากาศร่มรื่นที่เงียบสงบก็ทำให้เขาหายเหนื่อยได้ในทันที

“ชอบมั้ย” นิชคุณขยี้เส้นผมของคนตัวเล็กที่เบิกตาโตขณะมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น

“ชอบครับ… แต่ชอบคนมาด้วยมากกว่า” อูยองยิ้มหวานก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างซุกซน นิชคุณได้แต่มองตามพลางส่ายศีรษะไปมา เขาคิดว่าเขาควรจะเริ่มเคยชินได้แล้ว แต่เขาก็ยังตั้งรับไม่ทันกับเด็กคนนี้จริงๆ

ถึงแม้ว่าอูยองจะแสดงออกความรู้สึกของตัวเองอย่างซื่อตรง แต่อูยองก็ไม่ได้เร่งรัดเขาเลย มันถึงไม่มีความอึดอัดอะไรในความสัมพันธ์ อูยองให้เวลากับเขา และไม่เคยเลยที่จะก้าวก่ายในความรู้สึก อูยองรู้ว่าตัวเองจะเข้ามาได้แค่ไหน เพราะเป็นอย่างนั้น มันถึงทำให้เขายิ่งอยากที่จะเปิดรับอูยองเข้ามาให้มากขึ้น เขาไม่อยากให้อูยองเข้ามาแทนที่ใครเพียงเพราะว่าหัวใจของเขาเจ็บปวด เขาอยากที่จะรัก เมื่อเขาพร้อมที่จะรักใครได้อีกครั้ง เขาเองก็พยายามที่จะให้เกียรติความรู้สึกของอูยองเช่นกัน

เมื่อพวกเขากางเต๊นท์และเก็บของเสร็จมันก็เป็นเวลาเย็นแล้ว นิชคุณจุดเตาไฟ ขณะที่อูยองเตรียมของสดที่ซื้อมา อูยองตื่นเต้นกับการมาเที่ยวครั้งนี้มาก พวกเขาตื่นกันตั้งแต่เช้า เพื่อที่จะไปซื้ออาหารสดในตลาดมาเตรียมทำปิ้งย่างกัน พวกเขาช่วยกันหมักเนื้อและทำกิมจิ ช่วยกันแพ๊คใส่กล่องเก็บไว้ในถังเก็บความเย็นที่ท้ายรถ ก่อนที่จะต้องช่วยกันแบกของจากลานจอดรถเข้ามาที่จุดกางเต๊นท์ซึ่งเป็นระยะทางเกือบหนึ่งกิโลเมตรได้ มันเหนื่อย แต่ถ้าให้พูดจริงๆ นิชคุณไม่ได้ทำอะไรอย่างนี้มานานแล้ว อาจจะตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ว่าได้ มันเลยทำให้เขารู้สึกสนุกได้ไม่ยาก โดยเฉพาะเมื่อได้รับพลังจากคนที่มาด้วยกัน อูยองเป็นเด็กที่พลังงานเหลือล้นจริงๆ ความซุกซนที่ทำให้อูยองวิ่งไปวิ่งมาได้โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆสนุกสนานไปด้วย

“อูยอง มาเร็ว” นิชคุณตะโกนเรียก อูยองที่ไปนั่งเล่นอยู่ริมน้ำ ขณะที่รอให้อาหารบนเตาสุก

“ครับ” เสียงสดใสขานรับ

“เนื้อสุกแล้ว มากินเร็ว”

อูยองลุกขึ้นยืน สะบัดมือที่เปียกน้ำ ก่อนจะเช็ดกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนจนเป็นรอยชื้นน้ำ คนตัวเล็กรีบวิ่งกลับมาด้วยดวงตาที่สดใส จนนิชคุณอดยิ้มตามไม่ได้

แสงอาทิตย์ลับหายไปจากขอบฟ้า ในขณะที่แสงไฟจากเตาถ่านส่องสว่างลอดมาจากตะแกรงปิ้งย่าง นิชคุณเป็นคนปิ้งอาหารบนเตาไฟ ก่อนจะคีบใส่จานให้อูยองเป็นคนตัด ถึงอูยองจะโตขึ้นยังไง อูยองก็ยังคงเป็นเด็กในสายตาของเขา นิชคุณอดกลัวอันตรายไม่ได้ เขาถึงไม่ค่อยอยากให้อูยองเข้าใกล้เปลวไฟ พอนิชคุณวุ่นอยู่กับการพลิกเนื้อกลับไปกลับมาไม่ให้ไหม้เกินไป อูยองถึงได้คอยมายืนอยู่ใกล้ๆ เพื่อเป็นคนป้อนชิ้นเนื้อที่ตัวเองตัดแบ่งอย่างพอดีคำ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีแค่พวกเขาที่มาเที่ยวที่นี่ แต่จุดกางเต๊นท์แต่ละหลังถูกจัดให้อยู่ห่างกันพอสมควร บรรยากาศที่นี่ถึงค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว มีเพียงเสียงดังแว่วไกลๆ ถึงกลุ่มคนอื่นๆ ที่ออกมาพักผ่อนในช่วงฤดูร้อนนี้ด้วยเช่นกัน นิชคุณนั่งลงบนเก้าอี้พับตัวเล็กที่ริมน้ำ เขาเปิดกระป๋องเบียร์ที่พกมาด้วย เขาไม่ได้ดื่มนานแล้ว ความทรงจำที่เขาเคยดื่มเพื่อให้เมามายไม่ได้สติดูจะห่างไกลออกไปแล้ว แต่วันนี้ที่เขารู้สึกอยากดื่มเพราะอยากผ่อนคลายไปกับบรรยากาศรอบๆมากกว่า ชายหนุ่มกำลังทอดสายตามองสายน้ำที่เคลื่อนไหว ภายใต้แสงสลัวที่สั่นไหวจากกองไฟที่จุดไว้ ตอนที่เสียงฝีเท้าเล็กๆเดินมานั่งข้างๆ

“เสร็จแล้วหรอ” นิชคุณเอ่ยถาม อูยองอาสาเป็นคนไปล้างจาน และเก็บกวาดเศษอาหาร เพราะในเมื่อนิชคุณเป็นคนขับรถแล้วยังต้องยืนทำอาหารให้เขาอีก อูยองถึงอยากให้นิชคุณได้พักบ้าง

“ครับ… เอ๊?” อูยองที่หันไปตอบ เอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นนิชคุณยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม

“เอาบ้างมั้ย” นิชคุณหัวเราะ ก่อนจะยื่นเครื่องดื่มในมือออกไป

“ไหนบอกว่าเด็กอายุสิบเจ็ดดื่มไม่ได้ไงครับ”

“คราวนี้นายอยู่กับฉันนี่ ไม่เป็นไรหรอก”

อูยองอมยิ้ม ก่อนที่จะรับกระป๋องเย็นๆนั้นมา

นิชคุณเปิดกระป๋องใหม่ให้ตัวเอง เขายื่นออกไปเล็กน้อยเพื่อชวนให้อูยองชนแก้วกับเขาก่อนที่จะดื่มไปพร้อมกัน เขาสังเกตว่าอูยองจิบไปไม่กี่ครั้งเท่านั้น ก่อนที่แก้มใสๆนั้นจะกลายเป็นสีชมพูอ่อน

“ท้องฟ้าสวยจัง” ดวงตาฉ่ำหวานเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ใสจนเห็นดวงดาวได้ชัดเจน แม้ในช่วงหัวค่ำอย่างนี้

“คุณฮยอง คุณฮยองดูสิครับ ดาวเต็มไปหมดเลย” นิ้วมือเล็กๆเอื้อมขึ้นไปพยามยามหยิบจับดาวบนฟ้า ขณะที่รอยยิ้มระบายบนเรียวปาก

“ถ้าฟ้ามืดกว่านี้อีกสักหน่อย เราอาจจะได้เห็นทางช้างเผือกด้วยนะ”

“ทางช้างเผือกหรอครับ” อูยองเบิกตาโต ก่อนที่กำปั้นเล็กๆจะทุบต้นแขนของนิชคุณเบาๆ “อย่ามาหลอกกันน่า”

“ไม่ได้หลอกนะ เห็นได้จริงๆ” นิชคุณหัวเราะเมื่อคนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยใส่

“ไม่ได้โกหกแน่นะครับ” อูยองหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

“ถ้าเขาปิดไฟทั้งหมด” นิชคุณชี้ไปที่ไฟทางเดินที่ถูกเปิดอยู่รอบๆลานกางเต๊นท์ของเขา ก่อนจะชี้ขึ้นไปบนฟ้า “ถ้ามืดกว่านี้อีกหน่อย”

“พี่คุณณณ” นิชคุณแปลกใจเล็กน้อย เมื่อจู่ๆอูยองก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นน้ำเสียงอ้อนอย่างน่ารัก “ปิดไฟสิครับ ไปบอกให้เขาปิดไฟเร็ว”

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ผมอยากเห็น อยากเห็นดาวเยอะๆ อยากเห็นดาวสว่างเต็มท้องฟ้าเลย”

อูยองที่เริ่มจะเมานิดๆแบบนี้น่ารักชะมัด

นิชคุณยิ้มก่อนจะย้ำกับตัวเองในใจ ว่าเขาคงปล่อยให้อูยองไปดื่มกับคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว

“อ๊ะ!” ร่างเล็กสะดุ้งจนกระป๋องเบียร์ที่ถืออยู่หลุดมือ เมื่อได้ยินเสียงพลุถูกจุดขึ้น นัยตาสีเข้มหันกลับไปมองบนท้องฟ้าที่สว่างขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนจะเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น

“คุณฮยอง ดูสิครับ ดูสิครับ เขาจุดพลุด้วย”

ท้องฟ้าที่มืดสนิท สว่างและเต็มไปด้วยสีสันที่แต่งแต้มจนเต็มฟ้า

นิชคุณจ้องมองแสงสว่างที่กำลังเปล่งกระกายระยิบระยับในดวงตาของร่างเล็ก ดวงตาที่มืดสนิทเหมือนผืนฟ้ายามราตรีกำลังสุกสว่างด้วยกลุ่มดาวนับร้อยนับพันที่เปล่งประกายอยู่ภายใน ก่อนที่มือหนาจะประคองใบหน้าให้ละจากท้องฟ้าที่สว่างไสว สีสันสะท้อนเป็นประกายในดวงตากลมที่มองสบตาของเขาอย่างประหลาดใจ เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ก่อนที่เขาจะโน้มลงจูบกลีบปากสีแดงเรื่อ

อูยองแทบจะลืมหายใจไปแล้ว เมื่อเรียวปากถูกควบคุมด้วยริมฝีปากอิ่ม นิชคุณจูบเขาอย่างดูดดื่ม และลุ่มลึก ถึงแม้ว่าอูยองหลับตาลงแล้ว เขาก็ยังคงเห็นดอกไม้ไฟเบ่งบานอยู่เต็มฟ้าสุกสว่างในความมืด หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับพลุไฟนับร้อยถูกจุดขึ้นพร้อมกันอยู่ภายใน นิชคุณจูบเขาอย่างนุ่มนวล แต่กลับชวนให้รุ่มร้อน ริมฝีปากอิ่มบดเบียดบนเรียวปากบางจนลมหายใจขาดห้วง นิชคุณขบเม้มริมฝีปากบางราวกับเป็นเยลลี่รสหวานนุ่มที่ชายหนุ่มปรารถนาจะกลืนกิน ริมฝีปากอิ่มหยักเม้มกลีบปากล่างที่อ่อนนุ่มเบาๆ ก่อนจะผลัดไปหยอกล้อกับกระจับปากเล็กๆที่น่ารัก

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เมื่อร่างหนาที่โน้มตัวมาจูบอย่างแนบแน่น ทำให้ขาเก้าอี้พับล้มลง อูยองที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะทรงตัวอยู่แล้วจึงถูกโถมทับให้ล้มลงด้วยกัน ฝ่ามือหนาประคองศีรษะและเอวบางไว้เมื่อพวกเขาล้มลงกับพื้นหญ้าที่เย็นชื้น อูยองที่ล้มลงอย่างกระทันหันร่างกายจึงชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งเพื่อผดุงตัวโดยอัตโนมัติ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเรียวขาแทรกเข้ามาเสียดสีบริเวณต้นขาในทันที อูยองที่เผลอสะดุ้งเฮือกถูกฉวยโอกาสสอดเรียวลิ้นเข้าไปช่วงชิมรสหวานในโพรงปาก สติของอูยองแตกกระเจิง เมื่อริมฝีปากถูกครอบครองด้วยคนบนร่างโดยสมบูรณ์

อูยองไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เขารู้สึกราวกับกระแสไฟอุ่นๆกำลังลามเลียบนเรือนร่าง ในขณะที่ถูกทาบทับด้วยร่างหนา เส้นขนลุกชัน เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่บดเบียดลงมาอย่างแนบแน่น หัวเข่าที่เสียดสีอยู่ตรงหว่างขาชวนให้ลมหายใจของเขาติดขัด

“อื้อ” เด็กหนุ่มร้องครางไม่เป็นภาษาเมื่อนิชคุณถอนริมฝีปากออก

อูยองกระพริบตาที่พร่าเบลอด้วยหยาดน้ำ ขณะที่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว เมื่อสบสายตาที่เป็นประกายระริกของนิชคุณ เขารู้จักนิชคุณมานาน พอที่จะรู้ว่านิชคุณกำลังแกล้งเขา และก็ดูจะสนุกกับมันซะด้วย

อูยองกำลังโตเป็นหนุ่ม นิชคุณแค่กระตุ้นอะไรนิดหน่อย ร่างกายของอูยองก็ตอบสนองไปเสียหมด มันช่วยไม่ได้ที่จะทำให้นิชคุณรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งรุนเร้าอารมณ์ของเด็กชายให้ตื่นเตลิด นิชคุณเสียเปรียบโดนอูยองลวมลามมาก็เยอะ จางอูยองที่ชอบแอบจุ๊บเขาทุกที พอโดนจูบเข้าจริงๆ กลับอ่อนระทวยไร้แรงสู้ ถึงแม้จะมองค้อนเขาอยู่ก็เถอะ นิชคุณอมยิ้มที่มุมปาก ไม่สนใจมือเล็กๆที่พยายามผลักเขาออกอย่างอ่อนแรง เขาประกบริมฝีปากลงบนคนตัวเล็กอีกครั้ง

นิชคุณเม้มเล็มบนเรียวปาก เพื่อขอทางเข้าไปภายใน ไม่นานอูยองก็ยอมให้เขาอีกครั้ง โพรงปากอุ่นๆเปิดรับให้เขาเข้าไปเล้าโลมภายใน ก่อนจะขยับจูบตอบเขาราวกับลูกนกที่หิวกระหายเมื่อเขาป้อนจูบรสหวานให้ ความรู้สึกที่ว่าอูยองเป็นของเขาเพียงคนเดียว และไม่เคยมอบจูบนี้ให้ใครมาก่อน ทำให้นิชคุณพึงพอใจได้อย่างประหลาด

หัวใจของเขากำลังรับความสุขให้กลับเข้ามา โดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าของอูยองกลายเป็นสีแดงจัด เมื่อนิชคุณผละออก เสียงพลุเงียบลงไปแล้ว และท้องฟ้าก็กลับมามืดสนิท อูยองไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนพี่อีกด้วยซ้ำ เมื่อนิชคุณช่วยเขาให้ลุกขึ้นยืน อูยองก้มหน้างุด ขณะที่ปัดเศษดินและเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า ร่างกายของเขาร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าอายจนใบหน้าร้อนฉ่า ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่น

“ร..ระ..ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

รีบพูดก่อนจะรีบมุดหนีเข้าไปในเต๊นท์ เสียงหัวเราะเบาๆที่ดังไล่หลังมายิ่งชวนให้น่าเขินอาย หัวใจของเขายิ่งเต้นแรงราวกับว่ามีคนรัวกลองอยู่ข้างใน เพราะเขารู้ว่าอีกไม่นานเจ้าของเสียงหัวเราะก็คงตามเข้ามาอยู่ดีน่ะสิ

อูยองนอนตัวแข็งทื่อ เมื่อนิชคุณล้มตัวลงนอนข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ ความรู้สึกแปลกๆมวนอยู่ในช่องท้อง จนเม็ดเหงื่อไหลซึมที่ไรผม ก็คิดว่าเมื่อก่อนก็นอนเตียงเดียวกันอยู่บ่อยๆ ถึงไม่ได้คิดอะไรถ้าจะออกมาเที่ยวด้วยกัน แต่พอมาวันนี้ ความคิดที่เตลิดเตลิงทำเอาอูยองไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าหายใจ บางทีก็อยากจะแทรกตัวหนีหายไปได้ซะเดี๋ยวนี้

“อูยองอ่า” นิชคุณเอ่ยอย่างเย้าแหย่ เมื่อเห็นอูยองนอนหลับตาปี๋

“หลับแล้วหรอ” ร่างสูงแกล้งโน้มลงไปมองหน้าอูยองใกล้ๆ จนแก้มกลมรู้สึกถึงลมหายใจที่รินรดอยู่บนพวงแก้ม ยังไม่ทันที่ปลายจมูกจะแตะลงบนผิวแก้มนิ่มๆ อูยองก็พลิกตัวหันหลังให้ซะแล้ว

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้”

นิชคุณถอนหายใจอย่างขบขัน ก่อนจะเอนลงนอนบนที่นอนฝั่งตัวเอง เขาหันไปมองแผ่นหลังที่นอนนิ่งไม่ยอมขยับตัว แล้วยิ่งแปลกใจในตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อกี้ถึงได้จูบอูยอง ทำลงไปโดยไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เขาแค่รู้สึกว่าอยากจูบริมฝีปากเล็กๆที่เป็นสีแดงเรื่อนั้น อยากรู้ว่ามันจะนุ่มนวล และรสชาติอ่อนหวานสักแค่ไหน ร่างกายของอูยองที่ตอบสนองเป็นอย่างดียิ่งทำให้เขาไม่อยากหยุด มันใช้เวลาสักพักกว่าที่ร่างเล็กที่นอนตัวเกร็งจะเริ่มผ่อนคลาย และมันก็ใช้เวลาสักพักสำหรับเขาเหมือนกัน ที่จะหยุดนึกถึงความอ่อนหวานของริมฝีปากนุ่มๆคู่นั้น

 

“คุณฮยอง” เขาได้ยินเสียงเรียกเบาๆ ของอูยองขึ้นในกลางดึก “นอนแล้วหรอครับ”

นิชคุณไม่ได้ตอบอะไร ตอนที่ได้ยินร่างเล็กเคลื่อนไหว ก่อนที่ตัวอุ่นๆจะเขยิบมานอนเบียดอยู่ที่แผ่นหลัง เมื่อคิดว่าเขาหลับไปแล้ว มือคู่เล็กเอื้อมไปโอบกอดเอวของนิชคุณไว้ พวงแก้มนิ่มแนบพิงกับแผ่นหลังของคนโตกว่า

นิชคุณลูบบนหลังมือคู่เล็กที่โอบเอวอย่างแผ่นเบา

“ยังไม่หลับหรอครับ”

“หลับแล้ว” นิชคุณตอบด้วยรอยยิ้มทั้งๆที่หลับตา

“หลับแล้วจะตอบกันได้ยังไงล่ะครับ”

นิชคุณหัวเราะ พลางดึงมือของอูยองมากุมไว้

“ใครจะหลับลง เด็กแถวนี้ยิ่งชอบคิดลึกอยู่ด้วย”

มืออีกข้างที่ไม่ถูกเกาะกุมไว้ ฟาดบนแผ่นหลังของคนพี่

“ฮยองนั่นแหละที่คิดลึก”

“ดูสิ อยู่ดีๆก็มานอนเบียดกัน จะทำอะไรฉันรึเปล่าก็ไม่รู้”

“ก็ปล่อยสิครับ จะไปนอนไกลๆเลย” อูยองพยายามจะยื้อมือตัวเองออกจากมือหนา แต่ก็ไม่สำเร็จ

“อากาศเย็นแล้ว” นิชคุณพูด พวกเขานอนอยู่ในเต๊นท์ ถึงแม้จะเป็นหน้าร้อน แต่เมื่อตกดึกพื้นดินที่อุ้มน้ำก็เริ่มเย็นขึ้น น้ำค้างที่ปกคลุมอย่างเบาบาง ก็เพียงพอให้อากาศเย็นชื้น

“นอนด้วยกันนี่แหละ” ไม่เพียงแต่จะไม่ปล่อยมือ นิชคุณกลับจับมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม

อูยองยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าแนบพิงไออุ่นจากคนตัวโต กลิ่นหอมอ่อนๆที่เป็นกลิ่นประจำตัวของนิชคุณทำให้เขาผ่อนคลาย เปลือกตาของเขาเริ่มคล้อยหลับ และในที่สุดอูยองก็ผล็อยหลับไป

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา นิชคุณคลายอ้อมแขนของเขาออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกออกไปรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาในกลางดึก เสียงกระซิบกระซาบดังอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“นายอยู่ที่ไหน…

ไม่

กลับบ้านไปก่อน

ฉันจะเข้าไปหาพรุ่งนี้ โอเคมั้ย

โทรหาชานซอง

นายอยู่ที่ไหน

ใจเย็นๆก่อน

บอกฉันมา นายอยู่ที่ไหน

จุนโฮ…”

อูยองได้ยินเสียงนิชคุณสบถ ร่างสูงกลับเข้ามาในเต๊นท์ เพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถออกไป และคืนนั้นนิชคุณก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีกเลย

อูยองจ้องมองแสงสว่างของยามเช้าค่อยๆลอดผ่านรอยแยกของเต๊นท์ผ้าใบเข้ามาแทนที่ความมืด เขาจ้องมองอย่างคาดหวังว่ามันจะถูกเปิดออก และจะมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้น ในขณะที่เขากำลังพิจารณาแสงที่ฟุ้งกระจายเป็นรุ้งสี โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นเพราะข้อความที่ถูกส่งเข้ามา

“อูยอง ฉันออกมาทำธุระ รออยู่ที่นั่นก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปรับ”

อูยองอ่านทวนข้อความนั้นไปมา ราวกับว่ามันถูกเขียนด้วยภาษาที่เขาไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่อาจทำความเข้าใจกับมันได้เลย เขาไม่ได้รับโทรศัพท์ตอนที่มันส่งเสียงขึ้นมาครั้งแรก ไม่ได้รับเมื่อมันดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง เมื่อความมืดของราตรีจางหายไปหมดแล้ว และเสียงนกเซ็งแซ่เป็นสัญญาณต้อนรับของเช้าวันใหม่ อูยองลุกขึ้น และเก็บข้าวของของเขาใส่ลงในกระเป๋าเป้ เขากดปิดโทรศัพท์เมื่อมีสายเรียกเข้าเข้ามาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

Note:

กำลังคิออยู่ว่าจะอัพตอนนี้เลยดีมั้ย
หรือควรเก็บตอนนี้ไว้อัพเดือนหน้าดี จะได้สบายใจไปอีกเดือน ไม่กดดันว่าจะอัพได้เดือนละตอนรึป่าว 55

อยากแต่งซีนที่ทั้งสองคนไปแคมปิ้งดูดอกไม้ไฟกันนานแล้ว ตั้งแต่ได้อ่านแฟนแอคตอนนู้นนน
ว่าแล้วก็อยากเห็นคุณด้งออกไปเที่ยวด้วยกันอีก u.u

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะคะ แล้วจะมาต่อให้จบเร็วๆนะ อดทนไปกับความปวดใจไปด้วยกัน 55555
สารภาพว่าบางทีก็อยากจะเลิกเขียน กลัวจะไม่มีคนอ่าน กลัวคนอ่านจะทนไม่ไหว ถ้าอูยองจะต้องเจ็บปวดไปเรื่อยๆ
บางทีเขียนเองก็สงสารเอง
แต่ยังยืนยันนะ ว่ารักแบบเด็กๆของอูยอง เป็นความรักที่เข็มแข็งมากนะ🙂

ปล.คอมเม้นไม่ติด ไม่โชว์สักที เมนชั่นมาบอกได้นะ @HoneyLimes เดี๋ยวดูให้ค่ะ หรือจะทวีตติดแฮชแท้ก #Rainfallkw แทนก็ได้นะ

[Fiction] Let The Rain Fall 15/?

letitrain

 

ฝนเริ่มลงเม็ดลงมาแล้ว ทำให้ฝีเท้าแปรเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งเพื่อจะไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วทีสุด น้ำที่เจิ่งนองบนพื้นสาดกระเซ็นเมื่อถูกฝีเท้าย่ำผ่านไปอย่างรวดเร็ว แทคยอนก็แปลกใจเหมือนกันตอนที่ได้รับข้อความอย่างกระทันหัน ทำให้เขาไม่ทันได้บอกมินจุนก่อน ซึ่งเขาไม่ชอบเลย เขาพยายามที่จะไม่มีความลับกับมินจุน พวกเขาเป็นเพื่อนกันนี่ ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเขาก็ตั้งใจจะบอกเล่ากับมินจุนอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่อยากให้มินจุนเข้าใจผิด ว่าเขาแอบทำอะไรลับหลัง โดยเฉพาะเรื่องของอูยองด้วยแล้ว เขารู้ว่าเขาไม่ควรออกมาหาอูยองเพียงลำพัง แต่เพราะอูยองติดต่อเขาอย่างกระทันกัน เขาจึงไม่มีเวลาที่จะได้บอกใครเลย แทคยอนที่เพิ่งเสร็จธุระจากการเป็นตัวแทนรุ่นเข้าประชุมงานที่น่าเบื่อของมหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายวันอาทิตย์ รีบร้อนออกมาหลังจากประชุมเสร็จ เพราะอูยองบอกว่าออกมารอเขาได้สักพักแล้ว

ชายหนุ่มมาถึงร้านกาแฟเล็กๆแถวหน้ามหาวิทยาลัย แถวนี้มีร้านกาแฟเยอะ แน่ล่ะเพราะมันเป็นแหล่งซ่องสุมชั้นดีสำหรับนักศึกษาที่มีการบ้านหามรุ่งหามค่ำอย่างพวกเขา จะนัดพบเพื่อคุยงาน สังสรรค์ หรืออาจมาเปลี่ยนบรรยากาศในการอ่านหนังสือ หรือไม่ก็แค่เข้ามาหาคาเฟอีนเพื่อให้ตาสว่างพอจะเข้าเรียนได้ และมีชีวิตรอดในช่วงสอบ ร้านนี้เป็นร้านที่เขามักจะแวะมาบ่อยๆ เพราะมันตกแต่งด้วยบรรยากาศที่เหมือนบ้านเก่าๆ เต็มไปด้วยตู้หนังสือ และเบาะนวมที่ทำให้เราฝังตัวอยู่ที่ร้านได้ทั้งวัน มินจุนเคยพาอูยองมาที่นี่อยู่ครั้งสองครั้ง และแน่นอนว่าเขาเองก็ตามมาด้วย จึงไม่น่าแปลกใจนัก ถ้าอูยองจะนัดเจอเขาที่นี่ เด็กหนุ่มตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มเป็นที่สังเกตได้ไม่ยากนักในหมู่เด็กมหาลัยที่เขาคุ้นหน้ากันดี แม้เจ้าตัวจะนั่งก้มหน้าก้มตาไม่สนใจใคร แต่เด็กชายวัยมัธยมก็ดูเด็กกว่าลูกค้าประจำของที่นี่มากนัก เขาใช้มือขยี้เส้นผมที่เปียกชื้นของตัวเอง เมื่อก้าวเข้ามาภายในตัวร้านที่อุ่นสบาย ต่างจากเม็ดฝนเย็นชื้นที่โปรยปรายอยู่ข้างนอก

“อ่า มาแล้วหรอครับ” อูยองสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เมื่อแทคยอนนั่งลงตรงข้ามกับเขา เขาเพิ่งสังเกตว่าฝนกำลังตกลงมาแล้ว และเสื้อผ้าของแทคยอนก็เปียกลู่จนแนบตัว

“ว่าไง”

“ขอโทษนะครับ ฮยองเลยเปียกหมดเลย”

“ไม่เป็นไรน่า ยังไงซะฉันก็ต้องเดินกลับหอ ยังไงก็เปียกอยู่ดี”

แทคยอนสังเกตเห็นถุงกระดาษที่อูยองวางไว้บนโต๊ะ นิ้วมือเล็กเลื่อนมันมาข้างหน้าอย่างช้าๆ

“ผมเอามาคืนน่ะครับ”

“อะไรงั้นหรอ” ชายหนุ่มหยิบถุงมาด้วยความสงสัย เขากับอูยองไม่ได้มีอะไรติดค้างกันสักหน่อย ทำไมจู่ๆอูยองถึงมาหาเขาอย่างรีบร้อน เพื่อจะคืนอะไรบางอย่างให้กับเขา

สิ่งที่นอนอยู่ก้นถุงทำให้เขาประหลาดใจ เมื่อแทคยอนเห็นว่าสิ่งที่อูยองนำมาคืนคืออะไร

“ฉันซื้อให้นายแล้วนี่ มันเป็นของนายแล้ว ไม่ต้องเอามาคืนก็ได้” แทคยอนพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นสิ่งที่เขาซื้อให้อูยองเมื่อนานมาแล้ว… อัลบั้มของจุนโฮ

“ฮยองเอาคืนไปดีกว่าครับ” อูยองพูดอย่างแน่วแน่

“หืม ทำไมล่ะ”

“เพราะว่าเป็นของที่ฮยองซื้อให้ ผมก็เลยทิ้งไปไม่ได้ แต่ผมก็ไม่อยากเก็บมันไว้เหมือนกัน”

“มีอะไรหรอ อูยอง” แทคยอนรู้สึกผิดสังเกตในน้ำเสียงของอูยอง ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดว่าแพขนตาคู่นั้นมีหยาดน้ำซึมชื้น เขาจำได้ว่าอูยองเคยเล่าให้เขาฟังว่าเพลงของจุนโฮมีความหมายต่ออูยองอย่างไร มันเป็นเพลงที่ทั้งสองคนจูบกัน เป็นเพลงที่นิชคุณใช้บอกรักอูยอง

แต่วันนี้อูยองไม่อยากได้ยินมันอีกแล้ว

“ทะเลาะกันหรอ” แทคยอนเอ่ยถามอย่างห่วงใย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอูยองไปเดทกับนิชคุณเมื่อวานนี้ มันเป็นไปได้ว่าทั้งสองคนอาจจะทะเลาะกัน

อูยองยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะส่ายหน้า “เปล่าหรอกครับ”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากได้แล้วล่ะ”

“มันไม่ใช่เพลงของผม…” อูยองเอ่ยอย่างแผ่วเบา แผ่วเบาราวกับว่าอูยองกลัวว่าตัวเองจะได้ยินมันอย่างชัดเจน และตัวเขาเองที่จะไม่สามารถยอมรับคำพูดของตัวเองได้

ถึงแม้ว่าแทคยอนจะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็รับซีดีแผ่นนั้นคืนมาเพราะแววตาที่จ้องมองราวกับจะขอร้องให้ใครสักคนหยิบมันไปให้พ้นจากสายตา

 

 

นิชคุณวิ่งเหยาะๆฝ่าสายฝนที่เริ่มลงเม็ดเข้ามาในโรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อภายในโรงพยาบาลพาเอาความรู้สึกเมื่อวานกลับเข้ามาอย่างชัดเจนจนชวนคลื่นเหียนราวกับว่าความหวั่นกลัวกำลังตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง เขายังคงจดจำความรู้สึกปวดแสบราวกับว่าภายในใจถูกแผดเผาอยู่ตลอดเวลาตลอดทางที่รีบเดินทางมาอย่างร้อนรนหลังจากได้รับโทรศัพท์จากชานซองเมื่อวานนี้

เขาตั้งใจจูบอูยองต่อหน้าจุนโฮ เพราะว่าเขากำลังเล่นกับความรู้สึกของอูยองงั้นหรือ เพราะว่าเขาเหนื่อยเกินไปแล้วต่างหาก เขาเหนื่อยกับการวิ่งตามจุนโฮแล้ว เขาเหนื่อยที่เขาเป็นคนที่เจ็บปวดเพียงฝ่ายเดียว เขาอยากมีความสุขบ้าง และเขาก็อยากให้จุนโฮได้เห็นว่าเขาจะเป็นคนที่เดินจากไป ไม่ใช่คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเหมือนที่เป็นมาตลอด และหากว่าจุนโฮยังมีความรู้สึก ยังพอจะแคร์เขาสักหน่อย จุนโฮก็ควรที่จะเป็นฝ่ายที่ต้องรู้สึกเจ็บปวดเสียบ้าง แต่ไม่ใช่ด้วยการทำร้ายตัวเองอย่างนี้!

ตอนนี้เปลวไฟร้อนเริ่มลามเลียตัวเขาอีกแล้ว เมื่อเขามาหยุดที่ประตูห้องเดิมอีกครั้ง เขารู้ว่าเขาสามารถพ่ายแพ้ให้แก่จุนโฮได้อย่างง่ายๆ เขารู้ว่าสุดท้ายแล้วเขาอาจเป็นฝ่ายที่ยอมเดินกลับไป เหมือนผู้ชายโง่ๆคนหนึ่ง เพราะเขาอยากอยู่ตรงนั้นเหลือเกิน เขาอยากอยู่ข้างๆจุนโฮอีกครั้ง อยากเห็นรอยยิ้มจนถึงดวงตา อยากได้ยินน้ำเสียงเอาแต่ใจ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกว้างๆ อยากดูแลจุนโฮให้ดีๆ และบอกรักจุนโฮอีกครั้ง แต่ทันทีที่เขาหมุนเปิดประตูบานเดิม เขากลับพบกับห้องที่ว่างเปล่า ที่นอนถูกพับเก็บราวกับไม่เคยมีใครนอนอยู่บนนั้น ไม่มีวี่แววว่ามีใครอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่เมื่อวานนี้เอง ที่เขานั่งอยู่ข้างเตียงนี้ นั่งมองใบหน้าที่เขาคิดถึงและห่วงหาอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ เขาได้สัมผัส และได้รู้สึกถึงจุนโฮคนที่เขารัก จนมันเหมือนว่าจุนโฮได้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยห่างกันไปไหน

“อย่าทำแบบนี้สิ”  นิชคุณหยุดยืนที่ข้างเตียง จ้องมองที่นอนที่ว่างเปล่านั้น

เขาแน่ใจว่าเขาไม่ได้เข้าห้องผิด เขาแน่ใจว่าเมื่อวานนี้เอง แค่เมื่อวานนี้เองที่จุนโฮอยู่ที่นี่

 

เขาไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ในห้องนั้นนานแค่ไหน เมื่อรู้ตัวอีกทีเสียงพยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“มาหาใครรึป่าวคะ”

“คนไข้ที่เคยอยู่ห้องนี้”

“อะไรนะคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

นิชคุณหันกลับไปมองเธอ ซึ่งยิ้มตอบกลับมา

“ห้องนี้ไม่มีใครเข้ามาใช้สักพักแล้วล่ะค่ะ”

“แต่เมื่อวานนี้ผมมาที่นี่”

“เป็นห้องอื่นรึเปล่าคะ มาเยี่ยมคนไข้ท่านไหนคะ”

“จุนโฮ อีจุนโฮ”

“ดิฉันเกรงว่าจะไม่มีคนไข้ชื่อนี้แอดมิทอยู่เลยนะคะ”

“แต่เมื่อวานนี้เขาอยู่ที่นี่”

“ที่นี่ไม่มีใครอยู่ค่ะ” เธอยังคงยืนยัน โดยไม่หลบสายตาจากเขาแม้แต่นิดเดียว

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าจุนโฮฟื้นแล้ว นายจะรู้เอง”

นิชคุณอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อถึงคำพูดของชานซองเมื่อคืนก่อน เขาก้มลงมองช่อดอกไม้สีขาวในมือ กลีบดอกไม้สดยังคงชื้นน้ำ แต่นิชคุณมองไม่เห็นความสดใสของมันอีกแล้ว ไม่ต่างจากดอกไม้แห้งซึ่งทำจากกระดาษที่ชืดชา เขาเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วล่ะ ไม่มีวันที่นิชคุณจะเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ได้หรอก ยิ่งรักมากเท่าไหร่ เขาจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น เขาเป็นใครกันถึงเผลอคิดไปว่าตัวเองจะสามารถห่วงใยคนๆนั้นได้ คนที่เขาไม่สามารถแม้แต่จะจ้องมองได้ด้วยตาเปล่า ไม่สามารถเข้าใกล้ ไม่สามารถสัมผัส เพราะราตรีที่หนาวเหน็บได้ผ่านไปแล้ว ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงแรงจ้าของมันออกมาอีกครั้ง ถ้าเขายังฝืนวิ่งเข้าหา เขาก็คงมอดไหม้จนไม่เหลืออะไรเลย

 

นิชคุณยื่นช่อดอกไม้ให้กับพยาบาลสาวคนนั้น

“ฝากให้คนไข้ที่อยู่ห้องนี้เมื่อวานนี้ที”

“แต่ไม่มีใคร..” นิชคุณไม่แปลกใจเลยที่เธอยืนยันจะปฏิเสธเหมือนเช่นเคย

“งั้นคุณจะเก็บไว้ก็ได้”

นิชคุณเดินออกจากห้อง เดินออกจากโรงพยาบาลสู่สายฝนที่เริ่มจะตกหนักมากขึ้นทุกที พวกเขาดึงดันกันมานานเกินไปแล้วเหมือนเส้นเชือกที่ต่างฝ่ายต่างดึงจนมันบาดมือที่ไม่ยอมผ่อนแรง เขามองไม่เห็นทางออกสำหรับพวกเขาเลย มันไม่เกี่ยวอีกแล้วว่าจุนโฮจะอยู่ที่ไหน จะอยู่ใกล้หรือไกลจากเขาเพียงใด หากว่าดอกทานตะวันจะเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ได้เฉพาะเมื่อดวงอาทิตย์นั้นดับแสง ความมืดมนนั้นก็คงน่าหวาดกลัวจนเกินไป และเขาก็ไม่สามารถทนอยู่ได้เช่นกัน

 

 

 

ชานซองเข้ามาเปลี่ยนดอกไม้ที่หัวเตียงให้เขาอีกแล้ว เป็นเวลาหกวันมาแล้วที่เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล วันแรกเขาตื่นมาด้วยรสขมปร่าในลำคอ และอาการปวดแสบทั้งในโพรงจมูกในลำคอในช่องท้อง อาการปวดแสบที่ทำให้เขาอาเจียนออกมาทันทีที่รู้สึกตัว เขายังคงสะลึมสะลืออยู่ในสองวันแรก เหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ติดๆดับๆ เขาตื่นขึ้นมาเป็นพักๆ เขาเห็นชานซอง และดอกคาเนชั่นสีขาว พอรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาจำได้ว่าชานซองพยายามจะพูดอะไรสักอย่างกับเขา แต่เขาไม่สามารถจับใจความได้เลย เหมือนว่าเขาไม่เข้าใจภาษาคนไปเสียแล้ว เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันกลายเป็นดอกกุหลาบสีชมพูอ่อน และส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปทั้งวัน เขารู้ตัวจริงๆก็ในคืนวันที่สาม เมื่อเขาเริ่มรู้สึกถึงน้ำตาชื้นๆที่ไหลอาบแก้ม และเริ่มรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจ้องมองอยู่คือหลอดไฟบนเพดาน

“นายเอาดอกไม้มาจากไหนได้ทุกวัน” ชานซองกำลังจัดดอกไม้ที่ข้างหัวเตียงให้เขาอีกแล้ว วันนี้มันเป็นดอกไม้สีส้มสดแซมด้วยดอกไม้สีเหลือง และดอกไม้เล็กๆสีขาว

ชานซองหัวเราะ เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ชวนหาเรื่องของจุนโฮ บางทีคนตัวแสบคนนี้ก็กลับมาเป็นคนเดิมได้เร็วกว่าที่เขาคิด

“ก็… ซื้อมา”

“อย่ามาโม้เลย นายนี่นะจะซื้อดอกไม้มาให้ฉันทุกวันๆ”

“ใครว่าฉันซื้อให้นายล่ะ ฉันก็ต้องมานอนเฝ้านายอยู่โรงบาลทุกวัน มีแต่สีขาวๆชืดๆชวนขนลุกไปหมด ฉันก็อยากให้ห้องที่ฉันอยู่มันสดชื่นบ้าง”

จุนโฮทำปากมุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ โดยไม่รู้ตัวว่ายิ่งทำหน้าแบบนั้น มันยิ่งน่ารัก และชวนให้น่าแกล้งมากแค่ไหน

ชานซองอมยิ้มเบาๆขณะจัดดอกไม้ในแจกัน เขาไม่ได้บอกจุนโฮว่าพยาบาลเป็นคนเอาดอกไม้มาให้ เขาไม่มีความจำเป็นต้องบอกว่ามันเป็นดอกไม้ที่มีคนฝากมาให้จุนโฮทุกวันๆ ชานซองไม่สงสัยหรอกว่ามันมาจากใคร มีไม่กี่คนที่จะกลับไปที่ห้องนั้น มีไม่กี่คนที่ยังดื้อดึงขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะพาจุนโฮหนีมาแล้ว เขาตัดสินใจย้ายห้องของจุนโฮหลังจากที่นิชคุณกลับไป เขาไม่ต้องการให้ทั้งสองคนได้พบกัน เขาไม่ต้องการให้จุนโฮได้เจอกับนิชคุณ ไม่ว่ารอยแผลในใจของจุนโฮจะเกิดจากใคร แต่ว่าเขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเป็นคนดูแลจุนโฮเอง

“นายก็พักงานฉันยาวเกินไปนะ ฉันหายดีแล้ว” จุนโฮเริ่มบ่นกระปอดกระแปด เพราะว่าเขาหลับไปเกือบสี่วัน จนไม่สามารถคาดเดาช่วงเวลาที่ใช้ในการพักฟื้นได้ ตารางงานของเขาจึงถูกแคนเซิลยาวไปเกือบทั้งเดือน “นอนอยู่เฉยๆ น่าเบื่อชะมัด”

“ดีขึ้นก็ดีแล้ว วันนี้ฉันนัดนักจิตวิทยามาคุยด้วย”

“นักจิตวิทยา? นัดมาทำไมกัน..” จุนโฮพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายที่ไม่จำเป็น สีหน้าของคนตัวเล็กบ่งบอกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ

“นายกินยานอนหลับเกินขนาดจุนโฮ” ชานซองหยุดจัดดอกไม้แล้ว และน้ำเสียงของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่จริงจัง

“ฉันบอกนายแล้วไง ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ” จุนโฮเถียงกลับแทบจะทันทีที่เขาพูดขึ้น

“นายเกือบจะตายอยู่แล้วรู้มั้ย” ชานซองพยายามควบคุมเสียงที่สั่นเพราะความหวาดกลัวของตัวเอง แต่มันกลายเป็นฟังดูเหมือนว่าเขากำลังขึ้นเสียงใส่จุนโฮ

“นายคงกลัวจะตกงานสินะ” จุนโฮหัวเราะออกมา

“อีจุนโฮ!!”

“ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ ถ้าฉันตาย นายก็คงตกงาน แต่ก็ดีไม่ใช่หรอ นายอาจจะได้ไปดูแลสาวๆเกิร์ลกรุ๊ปแทน” รอยเหยียดยิ้มที่มุมปากของจุนโฮ ยั่วโมโหเขาได้ดีจริงๆ

“อย่าดูถูกความห่วงใยของฉัน นายไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง ตอนที่เข้าไปเจอสภาพนายอย่างนั้น นายไม่รู้หรอกว่ามันเหมือนว่านายก็ฆ่าฉันทั้งเป็นไปด้วย”

ชานซองจ้องเข้าไปในดวงตาของจุนโฮขณะที่พูด มองเห็นแววตาที่วูบไหว ก่อนที่ร่างเล็กจะจ้องมองตอบกลับมา และเอ่ยอย่างชัดเจน

“ฉันนอนไม่หลับ ฉันกินยาไปแล้ว และมันก็ยังไม่หลับ ฉันก็เลยกินเพิ่มไป แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย”

“ชานซอง ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำจริงๆนะ” จุนโฮย้ำกับเขาอีกครั้ง

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เขาอยากจะเชื่อคำพูดของจุนโฮจริงๆ

“งั้นก็คุยกับเขาเรื่องที่ทำให้นายนอนไม่หลับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ถือว่าได้พูดคุยระบายความเครียดไป โอเคมั้ย”

เขารู้ว่าจุนโฮยังไม่ยอมจะฟังเขาเท่าไหร่นัก แต่คนปากเก่งก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรอีก

“ถือว่าฉันขอนายสักเรื่องแล้วกัน”

 

จุนโฮตื่นขึ้นในกลางดึก มีแสงไฟจากห้องน้ำและกลิ่นแชมพูอ่อนๆลอยออกมา ชานซองอยู่เฝ้าเขาแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง จนต้องขนเสื้อผ้ามากินนอนที่โรงพยาบาลไปด้วย เขาเคลิ้มหลับไปตั้งแต่หัวค่ำหลังจากอาหารมื้อเย็น และได้ยาคลายเครียดที่มีฤทธิ์นอนหลับอ่อนๆ ไม่นานนักชานซองก็ออกมาจากห้องน้ำ มีหยดน้ำเกาะพราวบนเส้นผม ร่างสูงยิ้มเมื่อเห็นว่าจุนโฮตื่นอยู่ เขาเดินสาวเท้ามานั่งข้างๆเตียง

“ฉันทำเสียงดังรึป่าว”

“นายร้องเพลงตอนที่อาบน้ำใช่มั้ย” จุนโฮหัวเราะ เขาตื่นขึ้นมาเอง และแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่เขาก็ยังติดนิสัยแย่ๆที่จะต้องพูดแหย่ชานซองให้ได้ทุกที อาจจะเป็นเพราะว่าเขารู้ดีว่าชานซองไม่เคยโกรธเขาเลย

“นอนต่อเถอะ ดึกแล้ว”

“อืม” ดวงตาเรียวปรือจะหลับอยู่รอมร่อ แต่ริมฝีปากก็พึมพำออกมา “ชานซอง ถามหน่อยสิ”

“อะไรหรอ”

“ตอนที่ฉันหลับอยู่ มีใครมาเยี่ยมฉันบ้างมั้ย”

“มีสิ ท่านประธานไง รีบบินกลับมาจากต่างประเทศ เพื่อมาดูนายเลยนะ”

“แล้วคนอื่นล่ะ มีใครอีกมั้ย”

“ไม่มี ไม่มีแล้ว เพราะเราต้องเก็บเรื่องนายเป็นความลับ” ชานซองเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนโยน

“ฉันฝัน” จุนโฮหลับตาลง พยายามนึกถึงภาพในฝันนั้น ใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใครคนหนึ่งที่จับมือของเขาไว้ขณะที่เอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา

“ฝัน?”

“ฉันคงฝันไปละมั้ง”

“เป็นฝันดีหรือฝันร้ายล่ะ”

จุนโฮเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยคำตอบที่ชวนให้ใจของชานซองกระตุกวูบ

“…ฝันดี”

ชานซองก้มมองร่างเล็กที่นอนหลับตา รอยยิ้มบางๆยังคงระบายอยู่บนริมฝีปาก จุนโฮกำลังนึกถึงคนในฝันดีนั้นอีกครั้ง

 

 

 

อูยองอยากใช้เวลากับนิชคุณ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาไม่ได้มีเวลาว่างตรงกันได้บ่อยๆ แต่เพราะวันสอบปลายภาคที่กำลังจะมาถึง เขาถึงทำได้เพียงขอมาอ่านหนังสือกับพี่คุณแทนที่จะนั่งอ่านอยู่ในห้องตัวเอง แต่แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้วที่นิชคุณอนุญาต อูยองได้พื้นที่บนเตียงเหมือนกับตอนเด็กๆที่พอถึงช่วงสอบของโรงเรียนเขาจะหอบหนังสือมาอ่านไปพร้อมๆกับนิชคุณ เขาวางหนังสือได้เต็มเตียง ในขณะที่นิชคุณจะนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆที่โต๊ะทำงาน ตอนนี้นิชคุณเรียนจบแล้ว จากที่เคยนั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนกัน นิชคุณจึงกำลังนั่งทำงานในขณะที่ปล่อยให้อูยองนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงซึ่งดูจะเล็กลงจากที่เขาจำได้ ก็เมื่อก่อนเขาตัวเล็กนิดเดียว เตียงก็ดูจะมีพื้นที่ให้ยื่นแข้งยื่นขามากกว่านี้

“จางอูยอง” เสียงดุๆดังมา ไม่ทันที่อูยองจะเอนตัวลงนอนเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆที่นิชคุณนั่งหันหลังให้เขาอยู่แท้ๆ แต่กลับมองเห็นว่าเขากำลังจะอู้ได้ยังไงกันนะ

“ขอพักแป๊ปนึงสิครับ ผมนั่งอ่านหนังสือติดกันมาสามชั่วโมงแล้วนะ” อูยองงอแง จนนิชคุณต้องลุกขึ้นและเดินมาหาเด็กน้อยที่ทำหน้าบูดบึ้ง

“อ่านได้กี่วิชาแล้ว”

“นี่เป็นแฟนหรือพ่อครับ”

นิชคุณส่ายศีรษะด้วยความอ่อนใจ อูยองน่ะพอบทจะดื้อ ก็เป็นเด็กดื้อดีๆคนหนึ่งเลยล่ะ

“พัก พักก็ได้”

เด็กดื้อที่พอโดนตามใจก็ยิ้มหวานซะจนตาปิด

อูยองล้มตัวลงนอนบนเตียงทันทีที่คนพี่อนุญาต

“สิบนาทีนะ”

“ครับผม”

“รออยู่นี่ เดี๋ยวไปหาขนมมาให้กิน”

“เอาไอติม”

นิชคุณหลุดหัวเราะออกมา “บ้านฉันมีที่ไหนล่ะ”

“นั่นไง งั้นเราออกไปหาไอติมกินกันนะ” เสียงใสแจ๋วเอ่ยอ้อน แต่คนพี่ก็ดูจะไม่หลงกลง่ายๆ

“ตกลงอ่านจบกี่วิชาแล้วครับ”

“หนึ่ง หรือสองนะ น่าจะใกล้จบสองวิชาแล้วนะ..” อูยองเอ่ยเสียงกระอ้อมกระแอ้ม เพราะตัวเองก็ยังอ่านไม่ถึงไหน แต่เขาก็อยากกินไอศกรีม และก็อยากออกไปเที่ยวกับพี่คุณด้วย หลังจากวันนั้น พวกเขาก็ยังไม่ได้ออกไปไหนด้วยกันอีกเลย

“อ่านหนังสือสอบไป เดี๋ยวออกไปซื้อให้”

“ไปด้วย..”

“นายไม่ได้ไปไหนหรอกเด็กน้อย ถ้าอ่านหนังสือไม่จบ ก็ห้ามออกจากห้องนี้เป็นอันขาด”

“พี่คุณณณ!” เสียงโวยวายของอูยอง ทำให้คนพี่ฉีกยิ้มกว้าง

“ตอนเย็นจะพาไปกินข้าวดีมั้ยน้า แต่ถ้าอ่านไม่จบก็ไม่น่าชวนออกไปซะด้วยสิ”

อูยองที่ล้มตัวลงนอนไปแล้วรีบลุกขึ้นนั่งในทันที

“จบครับ อ่านจบแน่ๆ”

นิชคุณอดหัวเราะกับท่าทางกระตือรือร้นในทันทีทันใดของอูยองไม่ได้ เด็กคนนี้เป็นคนที่แสดงความรู้สึกได้ซื่อตรงจริงๆนะ

“แต่ขอกำลังใจหน่อยได้ป่าว” ตากลมคู่เล็กๆ เงยขึ้นมองคนพี่ ก่อนที่คนพี่จะทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ยันตัวลุกขึ้นและจุ๊บแก้มของนิชคุณอย่างรวดเร็ว

“ไปซื้อไอติมให้หน่อย” อูยองกระพริบตาปริบๆอย่างใสซื่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

อูยองก็ไม่สามารถยอมรับออกมาได้หรอกว่าเพราะอ่านหนังสือกับนิชคุณนี่แหละที่ทำให้เขาเสียสมาธิ และใช้เวลาอ่านซ้ำไปซ้ำมากับประโยคเดิมๆเสียหลายรอบ เพราะเขาเอาแต่คิดถึงคนที่อยู่ด้วย ขืนพูดไปเขาก็โดนไล่กลับบ้านกันพอดี แต่พอให้นิชคุณออกไปข้างนอกเสียบ้าง เขากลับอ่านเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว อูยองถึงรีบจดสรุป และขีดเส้นใต้ใจความสำคัญเอาไว้

แต่ปากกาของเขาพอเขาจะขยันเข้าหน่อย จู่ๆมันก็เขียนไม่ติดซะอย่างนั้น

อูยองมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอน เพื่อไปดูที่โต๊ะของนิชคุณ

โน๊ตบุคที่นิชคุณใช้นั่งทำงานถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมแฟ้มเอกสารกองย่อมๆ อูยองเลื่อนเปิดลิ้นชักเพื่อมองหาเครื่องเขียนใดๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะรื้อข้าวของของนิชคุณ เมื่อไม่พบ เขาจึงกำลังจะเลื่อนปิด แต่สายตากลับสะดุดที่รูปถ่ายซึ่งโผล่มาเพียงเสี้ยวนึงแต่กลับดูคุ้นตา เพราะอูยองเคยเห็นมันสองครั้งแล้ว ครั้งแรกในวันที่นิชคุณกลับมาเกาหลี ครั้งที่สองคือบนโต๊ะทำงานที่บริษัทของนิชคุณ ตอนนี้อูยองรู้แล้วว่าคนในรูปนั้นคือใคร นิชคุณและจุนโฮส่งยิ้มที่สดใสออกมาจากในภาพขณะที่อูยองหยิบมันขึ้นมา อูยองรู้ว่าไม่ควรคิด แต่เขาเอาแต่คิดถึงตอนที่นิชคุณอยู่อเมริกา ตอนที่ทั้งสองคนคบกัน พวกเขาเคยเป็นคนรักกัน คำพูดในวันนั้นของนิชคุณยังคงย้ำอยู่ในความคิด

ฉันรักเขา ฉันยังรักเขา

นายยังอยากจะคบอยู่มั้ย

เพราะฉันยังรักใครไม่ได้หรอก

มันไม่ใช่ว่าอูยองจะตอบไปโดยไม่คิดอะไรเลย เขาถามตัวเองมานับพันๆครั้ง ว่าเขายังอยากจะอยู่ตรงนี้มั้ย เขาไม่รู้หรอกว่าความรักที่แท้จริงแล้วคืออะไร เขารู้แต่ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนเพียงแค่เขาคิดว่าจะหยุดรักนิชคุณ เขาก็ทนไม่ได้แล้ว

อูยองจ้องมองรูปภาพนั้น ก่อนที่เขาจะพับมัน เขาพับรูปของจุนโฮซ่อนไปด้านหลัง และใช้นิ้วกรีดรอยพับจนเป็นรอยคม มันไม่สำคัญอีกแล้วนี่ ว่านิชคุณจะยังรักจุนโฮอยู่มั้ย ในเมื่อนิชคุณก็เลือกแล้วที่จะเก็บรูปนี้ไว้ก้นลิ้นชัก เขาก็ไม่ควรจะรื้อมันออกมา อูยองดันมันกลับเข้าไปให้ลึกที่สุด ก่อนจะเลื่อนลิ้นชักให้ปิดลง

“ทำอะไรอยู่”

อูยองหันกลับไปหานิชคุณที่เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่มีให้เขาเสมอ

“ปากกาผมหมึกหมดอ่ะ คุณฮยองมีปากกามั้ยครับ หาไม่เจอเลย”

นิชคุณหัวเราะเล็กน้อย ขณะที่เดินไปหาคนตัวเล็กที่โต๊ะ

“ฉันว่ามีอยู่แถวๆนี้นะ” นิชคุณใช้มือข้างหนึ่งยันไว้ที่โต๊ะ แล้วเอื้อมมืออีกข้างอ้อมไปด้านหลังของอูยอง ทำให้อูยองเหมือนถูกล็อกไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มกรุ่มกริ่มระบายบนเรียวปากอิ่ม นิชคุณสนุกกับการแกล้งให้อูยองเขินอายเล่นไปเสียแล้ว โดยเฉพาะในเมื่อวันนี้อูยองทั้งดื้อทั้งงอแง มันถึงยิ่งน่าแกล้งเข้าเสียหน่อย เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้อูยองจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่ติดขัดของคนน้อง ขณะที่เขาแกล้งอ้อยอิ่งกับการควานหาปากกาที่เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่ามันอยู่ตรงไหน

“นี่ไง” นิชคุณกำลังจะหันกลับมาหาอูยอง ตอนที่อูยองขโมยจุ๊บแก้มเขาอีกครั้ง

ร่างสูงมองสบตาคนตัวเล็กที่จ้องมองตอบกลับมา ทั้งๆที่เขินอายจนใบหูเป็นสีแดงไปหมดแต่อูยองก็ไม่ได้หลบสายตาแม้เพียงนิดเดียว ดวงตากลมใสออดอ้อนจนนิชคุณก็อดไม่ได้ที่จะมองว่าอูยองนั้นน่ารัก ร่างเล็กเอื้อมมือออกมาโอบโน้มรอบลำคอของนิชคุณ

“เป็นอะไร ไม่อ่านหนังสือแล้วหรอ” นิชคุณพูดเมื่อแก้มนิ่มๆแนบพิงลงบนบ่า ออดอ้อนคลอเคลียราวกับเป็นลูกแมวตัวน้อยๆ

“เดี๋ยวอ่าน” คำตอบที่เหมือนเด็กดื้อชัดๆ น่าแปลกที่ทำให้คนฟังโกรธไม่ลง

นิชคุณถอนหายใจยอมแพ้ ขณะที่อุ้มอูยองขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ พร้อมกับเลื่อนปิดลิ้นชักที่อูยองปิดไว้ไม่สนิท ขณะที่อูยองยังคงโอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขน

“พี่คุณ”

“ครับ?”

“ถ้าผมสอบเสร็จแล้ว เราต้องไปเที่ยวกันอีกนะ”

“ไปสิ ถ้าอูยองไม่สอบตกนะ จะพาไปเที่ยวทุกที่ที่อูยองอยากไปเลย” นิชคุณหัวเราะเบาๆ

“ผมเรียนเก่งมากนะรู้มั้ย” คำตอบของคนตัวเล็ก ยิ่งเรียกรอยยิ้มให้ระบายกว้างบนเรียวปากของนิชคุณ

“งั้นหรอ”

“ไปดูหนังด้วยกัน ไปกินไอติมด้วยกัน ไปร้านเค้กอร่อยๆ แล้วก็ไปแคมป์ปิ้งตอนวันหยุด ไปเที่ยวทะเลแล้วก็ดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน”

อูยองคลายอ้อมกอดออกเพื่อที่เขาจะสามารถมองหน้านิชคุณได้ใกล้ๆ นิ้วมือเรียวเลื่อนไล้บนเครื่องหน้าของนิชคุณจากคิ้วเข้มมายังเปลือกตา เส้นขนตางอนยาว มาจนสันจมูกโด่งคม นิ้วเรียวเลื่อนสัมผัสจากปลายจมูกมาบนริมฝีปากอิ่มหยักที่กำลังระบายรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนที่กลีบปากบางจะโน้มลงจูบบนริมฝีปากหนาอย่างแผ่วเบา ถึงแม้ว่าอูยองจะถอนจูบออกอย่างรวดเร็ว แต่รสสัมผัสอุ่นที่ยังคงติดอยู่บนริมฝีปากก็ทำให้อูยองแน่ใจขึ้นอีกสักหน่อย ว่านิชคุณอยู่ตรงนี้กับเขาแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

Note:

น่าสงสารนิชคุณนะคะ คนรักเก่าก็ยังลืมไม่ได้ แล้วยังมาเจอเด็กทำรถอ้อยคว่ำใส่อีก
อูยองเรื่องนี้เหมือนถือบทนางร้ายในละครนะจริงๆ 55
อารมณ์แบบเป็นคนรู้จักใกล้ชิดกับพระเอกมาตั้งแต่เด็ก แม่พระเอกก็สนับสนุน
เดินเข้าออกบ้านพระเอกได้ แต่พระเอกดันไปรักคนอื่นที่เจอกันทีหลัง
ตัวร้ายอย่างเราก็ต้องสู้ต่อไปนะลูกนะ ยั่วอิพี่มาให้ได้ ถถถ

 

 

 

 

[Fiction] Let The Rain Fall 14/?

letitrain

 

มันเป็นวันที่ยาวนานสำหรับเขา เมื่อรู้ตัวอีกทีท้องฟ้าข้างนอกก็ระบายด้วยแสงสีส้มแสดของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะคล้อยลับจากขอบฟ้า เขายังคงไม่อยากจะเชื่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมายในสิบชั่วโมงที่ผ่านมา เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว และได้เกิดใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง สำหรับชานซองแล้ว จุนโฮเป็นทั้งชีวิตของเขา เป็นทั้งความรับผิดชอบ และเป็นคนที่เขาผูกพัน เมื่อเช้านี้โลกทั้งใบของเขาแทบจะพังทลายลงตอนที่เขาเข้าไปปลุกจุนโฮเหมือนทุกๆวัน เพียงแต่วันนี้ จุนโฮไม่ยอมตื่น ไม่ว่าเขาจะเขย่าร่างเล็กจนสุดแรง หรือตะโกนเรียกจนสุดเสียง ร่างที่นอนอย่างไร้เรี่ยวแรงก็ไม่ยอมลุกขึ้นมา ใช้ปากร้ายๆต่อว่าเขา โมโหเขา เหมือนทุกที

เขาต้องสั่งแข้งขาที่อ่อนล้าของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน หลักจากที่ส่งจุนโฮเข้าห้องฉุกเฉินไป ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นห่วงคนข้างในนั้นมากแค่ไหน จนไม่อยากจะละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ในขณะที่เขาต้องก้าวขาห่างออกจากบานประตูที่ปิดลง เขานึกถึงวันที่เขายกเลิกสัญญาการเป็นเด็กฝึกกับบริษัท เขาขอท่านประธานเพียงอย่างเดียว ขอให้รับเขาเข้าทำงาน ขอให้เขาได้เป็นผู้จัดการส่วนตัวของจุนโฮ เพราะมันคงเป็นทางเดียวที่เขาจะสามารถอยู่เคียงข้างจุนโฮ และดูแลจุนโฮต่อไปได้ โทรศัพท์ของเขาเริ่มส่งเสียงร้องแล้ว ความวุ่นวายกำลังจะเกิดขึ้น การยกเลิกตารางงานอย่างกระทันหันของจุนโฮย่อมกลายเป็นที่จับตามอง นักข่าวกำลังพยายามดมกลิ่นราวกับหมาล่าเนื้อ สปอนเซอร์ต่างๆจะต้องเริ่มระส่ำระส่าย สัญญางานทั้งหมดจะได้รับผลกระทบไปอย่างต่อเนื่อง  ชานซองได้เรียนรู้ในวันนี้เอง เขาเป็นคนที่อยู่กับจุนโฮเสมอ แต่ไม่ใช่คนที่อยู่เคียงข้าง เขาคอยดูแลจุนโฮเสมอ แต่ไม่เคยเป็นคนที่ได้ดูแล ทั้งๆที่ในเวลาเช่นนี้จุนโฮควรมีใครสักคนอยู่ตรงนั้นเพื่อเขา

เขาใช้เวลาทั้งวันไปกับการเจรจากับทางโรงพยาบาล เพื่อให้แน่ใจว่าเรื่องสาเหตุการเข้ารักษาตัวของจุนโฮจะไม่เร้นลอดออกไป เขาต้องติดต่อผู้ว่าจ้างทั้งช่องโทรทัศน์ต่างๆ เพื่อเคลียร์ตารางงานของจุนโฮออกไปให้เพียงพอสำหรับให้จุนโฮได้พักผ่อน ก่อนที่บริษัทจะออกประกาศชี้แจงอย่างเป็นทางการในช่วงบ่ายเพื่อแจ้งเรื่องการยกเลิกตารางงานของจุนโฮจากวันนี้ไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ด้วยสาเหตุว่าจุนโฮมีอาการป่วย และอ่อนเพลียจากการทำงานหนัก แน่นอนว่ามันสร้างความเคลือบแคลงให้กับทั้งแฟนคลับและนักข่าว กระทู้แสดงความเห็นของเนติเซนผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด สายจากนักข่าวก็โทรหาเขาจนสายแทบไหม้ เมื่อรู้ตัวอีกทีกระเพาะของชานซองก็กำลังส่งเสียงโครกคราก ฟ้องร้องว่าเขาไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้า เขาทำหน้าที่ของเขาเสร็จหมดแล้ว ดูแลจุนโฮให้ดีที่สุดด้วยบทบาทของเขา หมอบอกว่าจุนโฮปลอดภัยแล้ว ตอนนี้เหลือแค่รอให้จุนโฮตื่นขึ้นมาเท่านั้น แค่รอ.. แต่เวลาที่เดินผ่านไปแต่ละนาทีมันช่างอืดอาดจนชวนหงุดหงิด

ชานซองหันกลับไปมองจุนโฮที่นอนหลับอย่างนิ่งสงบ นอกเหนือจากใบหน้าที่ซีดเซียว และสายน้ำเกลือที่ระโยงระยางแล้ว จุนโฮก็เหมือนแค่หลับไปเท่านั้น ที่ข้างเตียง นิชคุณไม่ได้ละไปจากจุนโฮเลย กว่าแปดชั่วโมงมาแล้วตั้งแต่ที่นิชคุณมาถึง ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ขณะจับมือที่ซีดขาวของจุนโฮเอาไว้ เขาไม่ได้ไว้ใจนิชคุณนักหรอก แต่อย่างน้อยจุนโฮก็ยังมีคนอยู่ด้วย คนที่คงไม่ปล่อยมือจุนโฮทิ้งไปง่ายๆ ชานซองตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก เขาต้องการสูดอากาศเข้าไปให้เต็มปอด หลังจากที่มันถูกบีบรัดมาทั้งวัน

 

ชานซองไปซื้อเครื่องดื่ม และอาหารรองท้องมานิดหน่อยจากร้านสะดวกซื้อใต้ตึกโรงพยาบาล เขาซื้อของมาเผื่อนิชคุณอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เพราะเขาเห็นว่านิชคุณเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกันหรอกนะ ขณะที่เขาเดินผ่านสวนหย่อมเล็กๆที่อยู่ระหว่างทางเชื่อมของตัวอาคาร เขาก็สังเกตเห็นเด็กคนนั้นอีกครั้ง เด็กชายผิวขาวนั่งก้มหน้าอยู่บนม้านั่ง ริมฝีปากสีชมพูเบะลงนิดหน่อย ขณะที่ดวงตาชั้นเดียวหลุบต่ำ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างที่น่าลำบากใจ ชานซองเกือบจะเดินผ่านไปแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนใจ เพราะความคิดที่กำลังรบกวนจิตใจของเขา นี่.. เด็กคนนั้น นั่งรออยู่ตลอดเลยงั้นหรือ

“กินสักหน่อยสิ” ชานซองยื่นนมที่ซื้อมาให้อูยองกล่องหนึ่ง

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิว”

“ผู้ใหญ่ให้ก็รับไปสิ” ชานซองแกล้งดุเสียหน่อย มือเล็กๆถึงยื่นมารับกล่องนมไปจากเขา

“นาย ชื่ออะไรนะ” ชานซองเอ่ยถาม ขณะนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ

“จางอูยองครับ”

ชานซองพยักหน้า เขาตัดสินใจจะนั่งตรงนี้สักพัก ชายหนุ่มหยิบห่อข้าวห่อสาหร่ายออกมาแกะและยื่นให้อูยอง ก่อนจะแกะให้ตัวเองอีกห่อหนึ่ง

“ฉันชื่อชานซองนะ ฮวางชานซอง”

“คุณเป็นผู้จัดการของจุนโฮใช่มั้ยครับ”

ชานซองเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจเมื่ออูยองเอ่ยถามขึ้นมา

“ผมได้ยินคุณพูดชื่อคุณจุนโฮขึ้นมา ผมก็เลยลองไปเสิร์จดู แล้วเห็นคุณอยู่ในรูปเดียวกับเขาหลายครั้งน่ะครับ” อูยองยอมรับ เขาคงว่างเกินไปละมั้ง ถึงได้มานั่งเสิร์จชื่อคนเอาอย่างนี้ ตอนแรกเขาก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าจุนโฮที่ทั้งสองคนพูดถึงนั้นคือใคร จนเสิร์จเจอรูปชานซองในภาพเดียวกับจุนโฮ จุนโฮที่เขารู้จักจริงๆนั่นแหละ

ชานซองยิ้มออกมาบางๆ มีคนรู้ความลับเข้าอีกคนแล้วสินะ ทั้งๆที่เขาต้องจ่ายเงินปิดข่าวไปแทบตาย

“เขาไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ยครับ” อูยองเอ่ยถาม สร้างความแปลกใจให้ชานซองอีกครั้ง เพราะน้ำเสียงของอูยองกลับฟังดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”

“โล่งใจไปนะครับ คุณฮยองดูเป็นห่วงเขามากเลย” รอยยิ้มเล็กๆระบายบนเรียวปากบางด้วยความรู้สึกโล่งใจ

รอยยิ้มน่ารัก ที่จู่ๆก็ทำให้ชานซองก็รู้สึกฟืดเคืองในลำคอจนไม่อยากจะกินอะไรต่อ เขามองดูอูยองค่อยๆดูดนมในกล่องช้าๆ ทั้งๆที่อูยองยังดูเป็นเด็กขนาดนี้ แต่กลับมีความคิดและทำตัวเป็นผู้ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก

“เดี๋ยวก็มืดแล้ว กลับบ้านก่อนมั้ย เดี๋ยวฉันเรียกแท๊กซี่ให้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอกลับพร้อมคุณฮยองก่อนดีกว่า”

ชานซองไม่ได้กินอะไรต่อแล้ว เพราะความอยากอาหารมันหายไปเสียหมด เขานั่งอยู่ต่อสักพัก เพื่อรอให้อูยองกินข้าวปั้นให้หมดห่อ และดื่มนมให้หมดกล่อง

“ฉันกลับขึ้นไปก่อนนะ” ชานซองเอ่ย เมื่อเห็นอูยองเริ่มพับกล่องนมเพื่อนำไปทิ้ง

“ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ” รอยยิ้มและคำขอบคุณของอูยอง กลับยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดได้อย่างน่าประหลาด

 

ชานซองกลับเข้ามาในห้องที่มืดสลัว พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว เงาตะคุ่มทำให้นิชคุณดูเหมือนรูปปั้นของเจ้าชายที่โน้มลงเฝ้ามองเจ้าหญิงนิทรา เขาใช้เวลาทั้งวันภาวนาเพียงอย่างเดียวให้จุนโฮรู้สึกตัว แต่เมื่อชานซองกลับเข้ามาในห้องพักฟื้นของจุนโฮอีกครั้ง จู่ๆเขาก็รู้สึกโล่งใจ ที่ทุกอย่างยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม บางทีอาจจะโชคดีแล้วก็ได้ที่จุนโฮยังไม่ฟื้น และยังไม่ได้พบกับนิชคุณ ให้มันเป็นอย่างนี้ อาจจะดีที่สุดแล้ว

ชานซองกดเปิดสวิชต์ไฟ เพื่อให้แสงสว่างกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“ผมว่าคุณกลับไปได้แล้วล่ะ”

“ฉันอยากจะรอ..”

นิชคุณหยุด เมื่อได้ยินชานซองพูดประโยคถัดไป

“เด็กคนนั้น.. เขารอคุณมานานแล้ว”

 

ร่างสูงที่คุ้นตาซึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ทำให้อูยองลุกขึ้นจากม้านั่ง เขาจ้องมองให้ร่างนั้นค่อยๆคมชัดขึ้น จนชัดเจนอยู่ในสายตา นิชคุณหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับภาพความฝันที่ไม่อาจจับต้องได้ เขาทั้งอยากจะโผเข้ากอด และทั้งอยากจะวิ่งหนีคนๆนี้ไปให้ไกล น้ำตาที่แห้งเหือดไปนานแล้ว เริ่มจะไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาพยายามแล้ว พยายามจะทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น พยายามที่จะเข้าใจผู้ชายคนนี้ แต่เขาก็ไม่อาจจะเข้าใจได้เลย มันมีเรื่องมากมายที่เขาอยากจะเอ่ยถาม แต่เขาก็กลัวคำตอบของมันเกินกว่าจะพูดออกไป อูยองกัดริมฝีปากที่กำลังสะอึกสะอื้น ขณะที่ยืนตัวสั่นโยนอยู่ต่อหน้าคนที่เขารักหมดหัวใจ

 

นิชคุณจอดรถที่หน้าบ้านของอูยอง พวกเขาต่างก็นิ่งเงียบกันมาตลอดทาง จนนิชคุณเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน

“อูยอง” นิชคุณเรียกอูยองไว้ ก่อนที่ร่างเล็กจะลงจากรถ

อูยองหันกลับมามองใบหน้าที่ซีดเซียวของนิชคุณ ซึ่งดูเป็นคนละคนกับที่เขาพบเมื่อเช้านี้ ราวกับว่านิชคุณได้ถูกสูบพลังไปจนหมด มันจึงไม่มีรอยยิ้มที่สดใส และการพูดคุยที่สนุกสนาน เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ากลายเป็นความทรงจำในอดีตที่ซีดจางเหมือนกับว่ามันได้ผ่านพ้นมานานแสนนานมาแล้ว

อูยองไม่แน่ใจว่ามือที่ถูกกุมไว้ เคยเกิดขึ้นจริงมั้ย พวกเขากำลังจะเดินทางไปที่ไหน และกลับมาอยู่ที่ตรงนี้ได้ยังไง อูยองจำไม่ได้อีกแล้ว

คำถามที่อูยองไม่กล้าถาม นิชคุณกำลังจะตอบมัน เพราะเขารู้สึกว่าเขาจำเป็นที่จะต้องอธิบายให้แก่คนๆนี้ ในฐานะของคนปัจจุบัน

“ฉันเจอกับจุนโฮตอนที่ฉันไปเรียนต่อที่อเมริกา แล้วพวกเราก็คบกันระยะหนึ่ง ฉันรักเขามาก..”

น้ำเสียงของนิชคุณสั่น ในขณะที่ลมหายใจของอูยองขาดห้วงไป ราวกับว่ามีใครมากระชากมันไปจากเขา

“ฉันยังรักเขา”

อูยองมองสบตาของนิชคุณ มองเข้าไปค้นหาคุณฮยองของเขาในนัยตาดำขลับคู่นั้น เขาไม่แน่ใจอีกแล้วว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไร ร่างกายของเขากำลังชาแปลบจนไม่อาจไหวติง

“อูยอง” เป็นครั้งแรกที่อูยองอยากจะขอร้องให้นิชคุณหยุดเรียกชื่อเขาได้แล้ว เสียงกรีดร้องและอ้อนวอนที่ดังอยู่ในใจของเขาไม่มีใครได้ยิน

เสียงของนิชคุณยังคงลอยล่องอยู่บนความเงียบงัน

“ฉันไม่อยากรักเขาอีกแล้วล่ะ แต่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันถึงจะรักใครได้อีก ถ้าเป็นอย่างนี้ นายยังอยากจะรักฉันอยู่มั้ย เพราะถ้านายอยากจะวิ่งหนีฉันไปตอนนี้ ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ วิ่งหนีจากฉันไป เพราะฉันยังรักนายไม่ได้หรอก”

คนฟังไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว สิ่งที่นิชคุณพูดมามันคือการบอกเลิกรึป่าว หากมันเป็นประโยคบอกเลิก คงเป็นการบอกเลิกที่เลือดเย็นที่สุด เพราะคำพูดเหล่านั้นก็กำลังให้ความหวังกับเขาเช่นกัน ความสับสนเซทับจนความรู้สึกมันด้านชาไปเสียหมด เขาไม่รู้สึกแม้กระทั่งว่าปลายนิ้วของเขาอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าหัวใจของตัวเองยังเต้นได้อยู่มั้ย หรือเขาเผลอหยุดหายใจไปในจังหวะใดบ้างรึป่าว เขาไม่รู้ว่าน้ำตากำลังไหลพรั่งพรูลงมาจากดวงตาที่บวมช้ำ  ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเสียงแห้งผากได้เอื้อนเอ่ยออกไป ด้วยความรู้สึกเดียวที่พอจะหลงเหลืออยู่ในหัวใจ

“ผมรักฮยอง”

นิชคุณหลุบตาลงครู่หนึ่ง ช่วงเวลาที่นิ่งงันจนเหมือนว่าเวลาได้หยุดเดินไปตลอดกาลเสียแล้ว ก่อนที่อูยองจะรู้สึกตัวอีกครั้ง และเข็มนาฬิกาของเขาก็เริ่มเดินต่อ เมื่อนิ้วมืออุ่นๆยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มกลม

“ยังไม่ต้องตอบฉันตอนนี้ก็ได้ กลับไปคิดดูก่อนเถอะนะ นายยังอยากจะคบกันอยู่มั้ย”

 

นิชคุณไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานแล้ว เพราะเขาไม่ได้ดื่มหนักเหมือนเมื่อก่อน แต่ความรู้สึกปวดหัวตึ้บที่โจมตีเขาทันทีที่เขาตื่นขึ้น ทำให้นิชคุณรู้สึกไม่ต่างจากวันที่เขาตื่นขึ้นมาพร้อมอาการแฮงค์อย่างรุนแรง ศีรษะของเขาหนักอึ้งจากการร้องไห้ติดต่อกันเป็นเวลานาน ดวงตาของเขาบวมช้ำจนชวนปวดแสบเมื่อต้องลืมตา เขาไม่รู้ว่าเขาเผลอหลับไปตอนไหน  ทั้งๆที่เมื่อคืนเขาแทบจะไม่สามารถหลับตาลงเพราะความกังวลใจ เขาจำได้ว่าเขานั่งอยู่จนท้องฟ้าสว่าง คิดฟุ้งซ่านจนท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสีจากสีส้มปนครามจนเป็นสีฟ้าสดใส เขาจำได้ว่าเขาได้ยินเสียงนกที่เริ่มบินออกจากรังในตอนเช้าส่งเสียงร้องขานเข้ามารบกวนจิตใจที่ว้าหวุ่น ก่อนที่สุดท้ายแล้วร่างกายที่อ่อนเพลียก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป

เขาน่าจะหลับไปได้สักชั่วโมงสองชั่วโมง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขากำลังจะควานหาโทรศัพท์เพื่อโทรถามอาการของจุนโฮ ตอนที่เขาได้ยินเสียงเล็กๆที่คุ้นหูดังแว่วมาจากด้านล่าง นิชคุณวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ เพื่อจะรีบเดินตามเสียงนั้นไป จนพบเจ้าตัวยืนคุยกับคุณป้าแม่บ้านอยู่ที่โต๊ะอาหาร กับข้าวชุดเล็กๆวางเรียงอยู่บนโต๊ะสำหรับหนึ่งที่

“ถ้าพี่คุณตื่นแล้ว เอาออกมาอุ่นให้เขาด้วยนะครับ” นิชคุณทันได้ยินคนตัวเล็กกำลังจะขอตัวกลับออกไปพอดี

“อูยอง” เขาเอ่ยเรียกด้วยความประหลาดใจระคนโล่งใจ เขาไม่ปฏิเสธว่าหนึ่งในเรื่องที่ทำให้เขาคิดวกวนจนนอนไม่หลับ ก็คือเรื่องของอูยอง เขาคิดไปแล้วว่าอูยองคงอยากจะวิ่งหนีเขาไปให้ไกลที่สุด จนแม้แต่ในฐานะพี่ชาย เขาก็อาจจะต้องสูญเสียน้องชายคนนี้ไปแล้วจริงๆ

แต่อูยองกลับอยู่ที่นี่ หันมายิ้มให้เขา เหมือนที่เคยยิ้มให้กันเสมอ

“อ๊ะ ตื่นแล้วหรอครับ งั้นนั่งรอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมเอากับข้าวไปอุ่นให้”

นิชคุณรั้งข้อมือขาวเอาไว้ ก่อนที่อูยองจะเดินผ่านออกไป

“ป้าครับ ฝากด้วยนะครับ”

เขาหันไปบอกแม่บ้านให้ยกถาดอาหารออกไปแทน ก่อนจะหันมามองใบหน้ากลม พวงแก้มขาวเป็นสีชมพูอ่อนๆเหมือนแก้มเด็ก เขาสังเกตเห็นดวงตาของอูยองเองก็ยังบวมอยู่บ้าง อูยองก็คงร้องไห้มาทั้งคืนเหมือนกัน

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ ผมคิดว่าเมื่อวานฮยองคงเหนื่อย ก็เลยให้ป้าเขาช่วยทำไก่ตุ๋นโสมไว้ให้นะครับ แต่นึกว่าฮยองจะไม่ตื่นมากินซะแล้ว”

“ทำไมไม่ขึ้นไปปลุกล่ะ”

“ก็อยากให้ฮยองพักผ่อนนี่ครับ”

ดวงตาคู่เล็กเบิกขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆเอวบางก็ถูกนิชคุณรวบไปกอดไว้

“อะ.. อะไรกันครับ เดี๋ยวใครมาเห็น” ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด จนนิชคุณต้องกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

“ใครจะมาเห็นล่ะ นี่บ้านฉันนะ แล้วนี่ก็แฟนฉัน”

“อะไรกันครับ…”

“มันเหนื่อยจริงๆด้วย” นิชคุณถอนหายใจออกมา ก่อนจะหลับตาลง โดยไม่ปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมกอด

น้ำเสียงที่เหนื่อยล้าของนิชคุณ ทำให้อูยองยอมยืนนิ่งๆ ขณะที่ลมหายใจอุ่นๆคลอเคลียอยู่ข้างใบหู

“ที่ฉันถามนายเมื่อวาน…”

“ผมตอบไปแล้วไงครับ”

“จะไม่เปลี่ยนใจหรอ”

อูยองส่ายศีรษะ มือเล็กเอื้อมออกไปกอดเอวของนิชคุณบ้าง

“คนนี้ก็แฟนผมนี่ครับ ผมไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอกครับ”

นิชคุณหัวเราะออกมาเบาๆ อูยองเป็นเด็กที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองอย่างนี้เสมอไม่ใช่หรอ ตั้งแต่วันที่เอาแมวมาคืนเขาแต่กลับร้องไห้เพราะอยากเก็บทาโร่ไว้เสียเอง จนถึงวันที่อูยองบอกรักเขา ถ้าหากอูยองบอกว่ารักมันก็คือรัก  และไม่มีอะไรซับซ้อนมากไปกว่านั้น อูยองไม่วิ่งหนี และไม่เคยฝืนความรู้สึกของตัวเอง เขาเรียนรู้ว่าถ้าวันไหนอูยองร้องไห้ นั่นเป็นเพราะว่าอูยองเสียใจ และถ้าหากว่าอูยองเช็ดน้ำตาออกไปหมดแล้ว อูยองก็เข้มแข็งจนคนโตกว่าอย่างเขาเองก็ยังรู้สึกละอาย เขาสูดหายใจลึกและยาว เพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากผิวขาวราวน้ำนม หวังว่าตัวเขาเองจะได้รับพลังจากอูยอง และหัวใจที่แตกเป็นเศษเสี้ยวจนบาดคนรอบข้างอยู่ในตอนนี้จะเข้มแข็งขึ้นมาได้บ้าง สักนิดก็ยังดี

“ขอบคุณนะ อูยอง ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน ฉันรับปากไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ แต่ฉันสัญญา ว่าฉันจะพยายามนะ”

รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนกลีบปากสีชมพูหวาน อูยองหลับตาลงในอ้อมกอดของนิชคุณเช่นกัน มันไม่ใช่ประโยคบอกรัก และยังห่างไกลจากคำๆนั้นมากนัก ทั้งๆที่ตอนนี้เขารู้แน่ชัดว่าหัวใจของนิชคุณเป็นของคนอื่น แต่เขาก็มีความสุขมากแล้ว เขาอยากรอฟังคำนั้น ไม่ว่ามันจะนานเท่าไหร่ หรือต่อให้มันจะไม่มีวันมาถึง แต่แค่ความหวังว่าเขาจะได้รับความรักของพี่คุณกลับมาบ้าง มันก็คุ้มที่จะรอ

 

 

 

 

 

 

 

 

Note:

ไม่รู้ว่าอ่านตอนนี้จะเห็นใจนิชคุณเพิ่มบ้างมั้ย หรือว่าโกรธคนพี่มากกว่าเดิม 55
หรือจะเกลียดอิคนเขียนแทนนี่ก็ไม่รู้แฮะ – -”

อ่านเม้นตอนที่แล้วละเริ่มหวั่นๆใจว่าจะทนอ่านกันไหวจนจบเรื่องรึป่าว
ให้เวลาอิคนพี่กันหน่อยน่าา รักครั้งแรกมันฝังใจ แถมรักแรกดันมาเข้าโรงบาลอีก พี่แกก็มีเครียดไปบ้าง
อยู่อ่านเป็นกำลังใจให้น้องอูยองกันต่อไปก่อนนะคะ

อ่อ ฝากนิดนึง เรารับฟี๊ดแบ้กทุกช่องทาง คอมเม้นในบล้อก หรือในทวิตก็ได้ #RainFallKW
แต่ถ้าพูดในทวิตอยากให้ระวังการด่านิชคุณนิดนึง กลัวพี่แกมาเสิร์จชื่อตัวเองเจอแล้วแกจะตกใจ 55555555555ใช้เป็นโค้ดลับมานะคะ อิพี่ นชค อพค อย่างงี้น่าจะปลอดภัยกว่าเนอะ

ขอบคุณค่า

 

[Fiction] Let The Rain Fall 13/?

letitrain

 

“อ๊คแทคยอน ไปหาน้องอูยองกัน” แทคยอนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงคุ้นหูจากรูมเมทของเขา

ใกล้ไป..

แทคยอนขยับถอยโดยอัตโนมัติ เมื่อหัวใจเต้นถี่รัวขึ้นมาทันทีที่รับรู้ว่าปลายจมูกของมินจุนอยู่ใกล้ใบหน้าเขาเพียงใด มินจุนกลับมาอยู่ห้องเดียวกับเขาแล้ว แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนบอกเองให้พวกเขาทำตัวปกติต่อกัน พอเอาเข้าจริง การจะควบคุมหัวใจตัวเองมันก็ยากกว่าที่เขาคิด

“ไปทำไม” แทคยอนแกล้งทำเป็นงัวเงีย เขาบิดขี้เกียจ เพื่อให้มินจุนกระเถิบตัวออกไปบ้าง

“ว่าจะชวนน้องเขาไปดูหนัง” มินจุนเอ่ยพร้อมกับชูตั๋วหนังสองใบขึ้นมา

“ทำไมมีสองใบ”

“ก็ของฉันกับอูยอง”

แทคยอนกระพริบตาปริบๆ

“มีสองใบแล้วจะชวนกุไปทำไมวะ”

“ไปส่งหน่อย” มินจุนฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวอย่างสวยงาม

แทคยอนถอนหายใจ ก่อนจะพลิกตัวหนี แต่มือเรียวก็คว้าแขนเขา และพยายามออกแรงดึงให้ลุกขึ้น

“แทคยอนนนนน”

“ไม่เอา  ไม่ไป”

“ตื่นเดี๋ยวนี้นะเว้ย” มินจุนคว้าท่อนแขนของแทคยอน ออกแรงดึงร่างใหญ่ให้ลุกจนสุดแรง

“ม่ายยยย”

ผลั่ก!

เพราะว่าอีกคนตัวเล็กกว่าน่ะสิ เมื่อแทคยอนออกแรงแข็งขืน คนที่ดึงจนสุดแรงถึงได้เสียหลักล้มลงบนตัวเขา ใบหูของแทคยอนแดงจัด ในขณะที่มองสบดวงตาของคนที่ล้มลงมาบนร่าง ใบหน้าของมินจุนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ทำให้เขาสามารถมองเห็นเส้นขนตาที่ล้อมกรอบดวงตาเรียวได้อย่างชัดเจน นัยตาสีดำกลมโตสุกสกาวราวดวงดาวที่ลึกลับสะกดให้เขาจ้องมองอย่างไม่ลดละ

แทคยอนกระแอมไอเบาๆในลำคอ เมื่อรู้สึกตัวว่าเขาจ้องมองมินจุนนานเกินไปแล้ว

“ฉันว่านายโทรนัดน้องอูยองก่อนมั้ยว่าเขาว่างรึป่าว”

“อะ.. อืม” มินจุนตอบรับ ก่อนจะรีบปีนลงจากตัวของเขา

 

“ครับ เที่ยวให้สนุกนะครับ” แทคยอนออกจากห้องน้ำทันได้ยินเสียงหงอยๆของมินจุนก่อนจะวางหูโทรศัพท์ ร่างสูงคว้าผ้าขนหนูมาซับหยดน้ำบนใบหน้า อดห่วงคนตรงหน้าไม่ได้

“อ้าว เสร็จแล้วหรอ” มินจุนหันมายิ้มให้

“อูยองว่าไงบ้าง”

“เขา.. ไม่ว่างน่ะ เห็นบอกว่าจะออกไปตกปลากับพี่คุณอะไรนั่น” มินจุนถอนหายใจ “คบกันอยู่จริงๆสินะ”

ทั้งๆที่อูยองเคยพูดกับเขาตรงๆแล้วว่าตอนนี้อูยองมีแฟน และกำลังคบใครอยู่ แต่เหตุการณ์ตอนนั้นที่เขาเจอนิชคุณที่ริมแม่น้ำฮัน ก็ยังคงรบกวนจิตใจของเขา ตอนนั้นนิชคุณเองไม่ใช่หรอที่ปฏิเสธความรักของอูยอง

แทคยอนนั่งลงข้างๆมินจุน เขาหรี่ตาลง รู้ว่ามินจุนต้องกำลังคิดอะไรอยู่

“เสียใจหรอ” แทคยอนเอ่ยถาม

มินจุนส่ายศีรษะ

“เป็นห่วงมากกว่า”

“เอ๊?”

“ฉันไม่ไว้ใจเลย ไปต่างจังหวัดกันสองต่อสองอย่างนั้น”

“แต่พวกเขาเป็นแฟนกันนะ” อ๊คแทคยอนหัวเราะออกมาเบาๆ

“นายไม่คิดว่ามันแปลกหรอแทค ปกติถ้าฉันเช็คเวลากับจินอุนแล้วว่าพวกเขาไม่มีเรียน อูยองก็จะว่างตลอด ทั้งๆที่คบกับพี่คุณมาตั้งนานแล้ว แต่อูยองไม่เคยปฏิเสธฉันเลยนะ”

“ก็แปลก” แทคยอนยังจำภาพที่อูยองจูบกับนิชคุณซึ่งถูกแพร่ไปในอินเตอร์เน็ตได้  มันมีความคิดเล็กๆที่คอยรบกวนจิตใจของเขา คนเราหากจะรักกันแล้วมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องประกาศให้โลกรู้ขนาดนั้น ทำไมต้องที่นั่น ทำไมต้องวันนั้น ทั้งๆที่เป็นงานที่มีสื่อเข้าร่วมมากมาย แต่แทคยอนก็ตอบตัวเองไปว่าเขาคงขาดความโรแมนติกละมั้ง เขาถึงได้ไม่เข้าใจในการกระทำแบบนั้น

“เฮ้อ” มินจุนถอนหายใจเสียงดัง ราวกับตั้งใจจะไล่ความกังวลใจออกไป เด็กหนุ่มก้มมองดูตั๋วสองใบในมือ “ฉันก็ซื้อตั๋วหนังมาแล้วด้วยสิ”

แทคยอนเหลือบมอง ก่อนจะอมยิ้มที่มุมปาก มือหนาชิงตั๋วหนังจากมือของมินจุนมาใบหนึ่ง

“ไปดูกับฉันแทนมั้ยล่ะ”

 

อูยองวางสาย และหันไปมองคนข้างๆ

“พี่มินจุนน่ะครับ” เพราะว่านิชคุณใส่แว่นกันแดด และมองตรงไปข้างหน้าขณะขับรถ อูยองถึงมองไม่เห็นว่าสายตาของนิชคุณกำลังมองไปที่ไหน และฟังเขาอยู่รึป่าว แต่นิชคุณก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา อูยองจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ นิชคุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว จึงไม่มีเรื่องหึงหวงเล็กๆน้อยๆ แต่ในฐานะแฟน อูยองก็อยากจะซื่อตรงกับนิชคุณให้มากที่สุด อูยองบอกนิชคุณทุกครั้งที่มินจุนกับแทคยอนชวนเขาไปไหน ถึงแม้ว่านิชคุณจะไม่เคยเอ่ยถามอะไรก็ตาม

วันนี้พวกเขาจะไปตกปลาด้วยกัน มันช่วยไม่ได้ที่จะทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งอาทิตย์ อูยองได้แต่รอคอยด้วยความตื่นเต้นเพราะว่ามันเป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ไปเดทกับนิชคุณแบบสองต่อสองอย่างจริงๆสักที นิชคุณบอกกับเขาว่าอยากไปพักผ่อนในช่วงสุดสัปดาห์มากกว่าจะออกไปเจอผู้คนที่วุ่นวาย พวกเขาเลยตัดสินใจออกมาตกปลาที่ต่างจังหวัดด้วยกัน มันต้องใช้เวลาในการเดินทางสักพัก แล้วการนั่งอยู่บนรถตามลำพังกับนิชคุณอย่างนี้ก็ชวนให้เลือดสูบฉีดขึ้นมาเลี้ยงบนพวงแก้มกลมๆจนร้อนผ่าว

อูยองไม่รู้ตัวเลยว่าเขาถูกสะกดด้วยความงดงามของใบหน้าด้านข้างของนิชคุณไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เส้นโค้งเว้าจากหน้าผากมาถึงสันจมูกโด่งคมชวนให้เขาอยากไล้นิ้วลงบนสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบนั้น เขาเริ่มจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีแดงฉ่ำและเริ่มนึกถึงรสจูบที่ถูกกลีบปากคู่นี้ป้อนให้  ความรู้สึกวาบหวามมวนอยู่ในท้อง จนอูยองได้ยินเสียงเต้นตึกตักของหัวใจตัวเอง

“มองอะไร” เสียงนุ่มๆเอ่ยถามอย่างนิ่งเรียบ หารู้ไม่ว่าเกือบทำให้จางอูยองหัวใจวายเข้าให้แล้ว

“ม่ะ..ไม่มีอะไรครับ” อูยองรีบหันหนีรอยยิ้มที่มุมปากของนิชคุณ คนตัวเล็กรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว นิ้วมือที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดวิทยุหวังให้มีเสียงอะไรมากลบเสียงหัวใจของเขาลงได้บ้าง

เพลงที่ดังขึ้นคลอเบาๆ ทำให้อูยองผ่อนคลาย และช่วยดึงสมาธิของเขาจากนิชคุณไปได้บ้าง อูยองมองออกไปนอกหน้าต่าง วิวสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว จากตึกรามบ้านช่องในตัวเมือง กลายเป็นต้นไม้และต้นหญ้าสีเขียวชะอุ่ม สถานที่ที่แปลกตาทำให้อูยองหันไปสนอกสนใจกับต้นไม้ต้นใหญ่ ภูเขาที่อยู่ไกลๆ และบ้านหลังเล็กๆที่กระจายอยู่เป็นหย่อมๆ อูยองเผลอฮัมเพลงออกมาเบาๆ โดยไม่ทันเห็นว่านิชคุณกำลังยิ้มตามเมื่อได้ยินเสียงของเขา

นิชคุณรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ในวันที่เขาไม่มีอะไรให้คิดมากมาย ในวันที่เขารู้สึกว่าการใช้ชีวิตมันง่ายกว่านี้ เขานึกถึงวันที่อูยองมานอนค้างที่บ้านของเขาในช่วงวันหยุดเพื่อที่จะอยู่เล่นกับลูกเป็ดได้ทั้งคืน เมื่อเขาตบเตียงเบาๆ ทั้งเด็กแก้มยุ้ยและเจ้าแมวขนปุยก็กระโดดขึ้นมานอนบนเตียง นิชคุณเปิดเพลงจากไอพอดซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดที่เขาได้รับตอนอายุครบ12ปี และแบ่งกันฟังกับอูยองด้วยหูฟังคนละข้าง อูยองจะร้องเพลงคลอเบาๆขณะที่นิ้วมือเล็กๆลูบเส้นขนบนลำตัวของทาโร่ที่นอนขดอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาสองคนเหมือนเป็นการกล่อมนอน เสียงบางใสที่อาจไม่ได้ไพเราะเหมือนกับนักร้องอาชีพคนใด แต่กลับเป็นน้ำเสียงที่ทำให้คนที่ได้ยินผ่อนคลายได้ ไม่ต่างจากเจ้าทาโร่ที่ถูกกล่อมนอนจนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ความรู้สึกสบายใจอย่างวันนั้นได้ย้อนกลับมาอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินเสียงร้องเพลงของคนที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน

นิชคุณเหลือบมองอูยอง ยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าอูยองโตขึ้นมากเพียงใด จากเด็กชายตัวเล็กๆที่เขาเคยรู้จัก  ชั่วขณะหนึ่งที่เขาปล่อยให้เสียงของอูยองขับกล่อม มันเกือบจะเหมือนว่าเขาได้ลืมความเจ็บปวด และความเหนื่อยล้าไปได้ทั้งหมดแล้วจริงๆ

อูยองหันมาหัวเราะกับเขาเบาๆ เมื่อรู้ตัวว่าถูกแอบมองอยู่ ใบหน้าเป็นสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะหันหนีออกไป นิชคุณอดจะหัวเราะไปกับท่าทางเขินอายของอูยองไม่ได้ เขารู้จักอูยองมาตั้งแต่เด็ก เด็กที่เคยพูดจาเจื้อยแจ้วกับเขาไปได้เรื่อยเปื่อย และไม่เคยหวั่นกลัวที่จะโต้เถียงกับเขาเลยสักครั้ง กำลังเขินอายจนแก้มแดงไปหมด

“อ๊ะ เพลงนั้นนี่นา…” อูยองพึมพำขึ้นมาเมื่อเสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นเพลงใหม่ นิชคุณเองก็จดจำท่วงทำนองของเพลงนี้ได้ดีเช่นกัน อูยองหันมามองสบตาของเขาอย่างเคอะเขิน ริมฝีปากเม้มปากเมื่อนึกถึงสัมผัสรุ่มร้อนบนกลีบปากอีกครั้ง

มันกลายเป็นเพลงที่มีความหมายพิเศษสำหรับอูยองไปแล้ว  เพราะมันเป็นเพลงที่พวกเขาจูบกันครั้งแรก..

“ฉันไม่อยากฟัง”

นิชคุณกดปิดเพลง ก่อนที่เสียงร้องในท่อนแรกจะดังขึ้น อูยองมองจ้องเขาอย่างสับสน

“ปิดเพลงดีกว่านะ ฉันอยาก… คุยกับนายมากกว่า” นิชคุณพูด ขณะที่มือหนาเอื้อมออกไปเพื่อจับมือของอูยองมากุมไว้ เขาบีบมันเบาๆ ขณะที่หันกลับไปมองถนน

“อ่า” อูยองหันไปมองรอยยิ้มบนริมฝีปากของนิชคุณ จู่ๆเขาก็ไม่ชอบที่แว่นดำซึ่งปิดบังใบหน้าครึ่งนึงของนิชคุณทำให้เขารู้สึกอึดอัด ทั้งๆที่นิชคุณกำลังยิ้ม แต่ทำไมเขากลับมองไม่เห็นดวงตาภายหลังเลนส์แว่นสีทึบนั้น

“เป็นยังไงบ้าง เรียนหนักมั้ยช่วงนี้” นิชคุณเอ่ยถามหลังจากความเงียบที่เกิดขึ้นสักพัก

อูยองพยายามสลัดความไม่สบายใจทิ้งไป เขาก้มลงมองมือของนิชคุณที่วางประสานมือของเขาไว้

“นิดหน่อยครับ ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว และก็ใกล้สอบเข้ามหาลัยแล้วด้วย”

“นายทำได้อยู่แล้ว” สัมผัสอุ่นบีบมือของเขาไปด้วยขณะที่พูด

อูยองยิ้มกว้าง ยอมรับความอบอุ่นที่เขาโหยหาให้แผ่ซ่านจากสัมผัสละมุนที่ปลายนิ้วมาสู่หัวใจ

“วันนี้ได้ออกมากับฮยอง ก็เหมือนได้เติมพลังแล้วล่ะครับ”

“จริงด้วยสินะ ฉันก็เหมือนกัน” นิชคุณหันมายิ้มให้อูยอง แต่คราวนี้อูยองลืมไปแล้วล่ะว่าแว่นที่นิชคุณสวมใส่มันทำให้เขาอึดอัดได้ยังไง

 

นิชคุณไม่ได้ปล่อยมือเขาเลย เว้นแต่การผละไปเปลี่ยนเกียร์หรือจับพวงมาลัยบ้างเป็นบางครั้ง แต่มือใหญ่ก็จะดึงมือเขาไปจับต่อเสมอ มันชวนเขินอาย แต่ก็ทำให้อูยองมีความสุขมากเช่นกัน พวกเขาไม่ได้เปิดเพลงอีก แต่ในรถก็ไม่ได้มีแต่ความเงียบจนน่าอึดอัด พวกเขาพูดคุยกันมาตลอดทาง อูยองเล่าเรื่องที่โรงเรียน เรื่องของทาโร่ เรื่องการตกปลาที่พวกเขากำลังจะเดินทางไป ก่อนจะกลับมาที่วีรกรรมของเจ้าทาโร่อีก แล้วก็การสอบของที่โรงเรียน จู่ๆเขาก็รู้สึกว่ามันมีเรื่องมากมายที่เขาอยากเล่าให้นิชคุณฟัง และเขาสามารถเล่ามันออกมาได้เรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาจอดแวะพักที่จุดพักรถ

“แล้วก็ข้อสอบของอาจารย์พัคโหดมากเลยล่ะครับ” อูยองบ่นโอดโอย ขณะที่นิชคุณกำลังหาที่จอดรถ เขากำลังพูดถึงการเตรียมสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามาแล้ว

“หิวมั้ย หาอะไรรองท้องกันก่อนดีกว่า”  นิชคุณหัวเราะเบาๆ ให้เด็กน้อยที่กำลังเบ้ปากเมื่อนึกถึงกระดาษข้อสอบ

“ก็ได้ครับ” อูยองเอ่ยเสียงอ่อย

“ไปเร็ว” นิชคุณเขย่ามือเล็กไปมาด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนจะลงจากรถ

มือของนิชคุณที่คลายออกไปแล้ว ทำให้อูยองต้องกำมือของตัวเองเอาไว้หลวมๆ เพราะความรู้สึกโหวงๆที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

อูยองก้าวตามนิชคุณเข้ามาที่ศูนย์อาหารของจุดพักรถ ภายในมีโต๊ะวางให้นั่งทานอาหารอยู่ราวสี่ห้าโต๊ะ ล้อมรอบด้วยร้านขายอาหารทานเล่นเล็กๆน้อยๆจนไปถึงอาหารมื้อหนัก เพื่อรองรับนักเดินทางที่ผ่านไปมาบนเส้นทางนี้ มีคนนั่งอยู่อย่างประปราย อาจเพราะมันยังเป็นเพียงช่วงสายๆ ผู้คนถึงไม่ได้มาทานอาหารกันเยอะนัก เขาเดินตามนิชคุณไปซื้อต๊อกปกกิ และของทอดกินเล่นที่ร้านซุ้มเล็กๆ สายตาก็อดจะแอบมองมือคนพี่ไม่ได้ เขาเอาแต่จะคิดว่าถ้านิชคุณจับมือของเขาไว้ก็คงดี นี่เขากลายเป็นคนโลภมากอย่างงี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ จางอูยองกลายเป็นคนเสพย์ติดการจับมือไปแล้วหรอไง

อาหารที่เตรียมเสร็จแล้วถูกยื่นมาให้ พร้อมๆกับเสียงโทรศัพท์มือถือของนิชคุณที่ดังขึ้น นิชคุณกดรับสาย และบุ้ยใบ้ให้อูยองถือจานอาหารไปนั่งก่อน

อูยองคิดว่านิชคุณกำลังจะเดินตามเขามาที่โต๊ะ แต่หลังจากคุยโทรศัพท์สักพักนิชคุณก็เดินออกไป เขาไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากนัก เขามองเห็นนิชคุณยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอกต่อสักพัก และเมื่อชายหนุ่มวางสายด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ร่างสูงก็เดินมุ่งกลับไปที่รถทันที อูยองลุกขึ้น และรีบวิ่งตามนิชคุณออกไป

“เกิดอะไรขึ้นครับ” อูยองเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา เมื่อเขากระชากประตูรถให้เปิดออก ก่อนที่นิชคุณจะถอยรถออกไป

“ขึ้นรถ” นิชคุณเอ่ยราวกับจะเป็นคำสั่ง “เร็วสิ!”

อูยองรู้สึกว่าร่างกายของเขาชาไปทั้งตัวเมื่อสบตาของนิชคุณ เขาขึ้นไปนั่งบนรถ และไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมา คำถามมากมายวิ่งวนในหัวไปหมด ในขณะที่อูยองสังเกตได้ว่าพวกเขากำลังขับรถกลับไปทางเดิม มันเกิดอะไรขึ้น นิชคุณคุยกับใคร เขาพยายามจะเข้าใจ แต่หัวใจของเขามันก็บีบรัดไปหมด นิ้วมือของเขาสั่นเทาจนเขาต้องบีบมันไว้ ถ้าเขาไม่วิ่งออกมา.. ถ้าเขาออกมาช้ากว่านี้.. ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญขนาดไหน แต่คนแบบไหนกันที่จะทิ้งคนรักของตัวเองเอาไว้ได้

เรื่องอะไรที่มันสำคัญนักหนา

อูยองกัดริมฝีปากแน่น ขณะที่ก้อนสะอื้นไม่อาจถูกกลั้นไว้ ไหล่บางสั่นไหว พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ทั้งๆที่เขากำลังร้องไห้ ทั้งๆที่ทำให้เขาตกใจกลัวแทบตาย แต่ตอนนี้เขาเหมือนกลับกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนในสายตาของนิชคุณอีกครั้ง

 

นิชคุณเร่งความเร็วและพาพวกเขากลับเข้ามาในโซลได้ในหนึ่งชั่วโมง นิชคุณไม่ได้ขับไปที่บ้าน ไม่ได้ไปที่ทำงาน แต่พวกเขากำลังเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง นิชคุณจอดรถ แล้วเดินออกไป ราวกับว่าลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนที่นั่งมาด้วย อูยองพยายามหายใจแต่มันปวดจนเหมือนว่าเขาหายใจไม่ออก เขามองตามร่างสูงที่เดินตรงไปที่อาคารโดยไม่หันกลับมามองแม้เพียงสักนิดเดียว

บางทีเขาควรจะกลับบ้านไปซะ ลุกขึ้น แล้วหนีไปจากตรงนี้ แต่อูยองยังคงมองเห็นสีหน้าร้อนรนของนิชคุณ ตลอดทางที่พวกเขามุ่งตรงมาที่โรงพยาบาล สีหน้าของนิชคุณเจ็บปวดจนอูยองไม่อาจทิ้งนิชคุณไว้คนเดียวได้ อูยองเปิดประตูเพื่อลงจากรถ เขาตัดสินใจเดินตามนิชคุณเข้าไป ทั้งๆที่รู้สึกเหมือนคนที่ใกล้จะหมดแรง เขาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ๆนิชคุณ ไม่กล้าที่จะมองหน้านิชคุณตรงๆด้วยซ้ำ เขาทำได้เพียงแค่เดินตามคนพี่มาเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อนิชคุณก้าวเข้าไปในลิฟท์โดยสาร เขาสบตาอูยองที่เดินตามเข้ามาอยู่ครู่หนึ่ง อูยองสังเกตเห็นดวงตาที่แดงช้ำของนิชคุณก่อนที่ร่างสูงจะหันหลบสายตา ลิฟท์ขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ และคนที่เข้ามาก็เริ่มทะยอยออกจากลิฟท์ไปจนเหลือเพียงแค่เขาสองคน ก่อนที่บรรยากาศที่เงียบกริบจะกดทับจนเขาหายใจไม่ออก ประตูลิฟท์ก็เปิดออก

มีชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่อูยองไม่รู้จักยืนอยู่ตรงนั้น และนิชคุณก็ปรี่เข้าไปขยุ้มคอเสื้อคนๆนั้นเอาไว้จนข้อนิ้วซีดขาวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้อูยองสะดุ้ง เขาไม่เคยเห็นนิชคุณโมโหอะไรเท่านี้มาก่อน

 

“นายดูแลเขายังไง ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”  นิชคุณตะคอกใส่ชานซองด้วยอารมณ์ร้อนที่ควบคุมไม่อยู่

“มันเป็นคำถามที่คุณควรจะถามผมหรอครับ มันไม่ได้เป็นเพราะคุณหรอครับ” ชานซองกลับตอบกลับนิชคุณด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างท้าทาย

“นายควรจะดูแลเขาไม่ใช่หรอ นายควรจะดูแลเขา..”  กรามของนิชคุณขบแน่น แต่เสียงของเขากลับสั่นไปหมด

ชานซองก้มลงมองนิ้วมือที่ขยุ้มเสื้อเขาอย่างอ่อนแรง เขาไม่รู้ว่าเขาควรสงสาร หรือเวทนาผู้ชายคนนี้กันแน่

“ปล่อยเถอะครับ ถ้าคุณเป็นห่วงจุนโฮ ก็รีบเข้าไปหาเขาเถอะครับ”

ชานซองมองตามนิชคุณที่เปิดประตูเข้าไปในห้อง เขากำลังจะตามเข้าไปตอนที่เห็นใครอีกคนยืนมองอยู่ห่างๆ เขาตกใจเล็กน้อยเพราะไม่ควรมีคนรับรู้เรื่องนี้ ไม่ว่าจะสื่อ หรือแฟนคลับ มันจะยิ่งทำให้เรื่องวุ่นวายไปหมด แต่ไม่นานเขาก็สังเกตได้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นคือใคร ภาพของเด็กหนุ่มที่เป็นแฟนของนิชคุณซึ่งถูกถ่ายรูปไปลงข่าวในอินเตอร์เน็ตเต็มไปหมด ทำให้เขาประหลาดใจ เขาคิดว่านิชคุณทำลงไปเพื่อประชดจุนโฮเท่านั้น การกระทำโง่ๆที่ส่งผลให้จุนโฮเป็นอย่างนี้ เขาถึงโทรหานิชคุณ ไม่ใช่เพราะว่าเขารู้ว่ามีเพียงนิชคุณเท่านั้นที่จะเยียวยาจุนโฮได้ แต่เพราะนิชคุณควรได้รับผลของการกระทำของตัวเอง แต่ทำไมพวกเขาทั้งคู่ถึงมาด้วยกันล่ะ ทำไมเด็กคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ พวกเขาคบกันจริงๆงั้นหรือ

เขายกแขนขึ้นห้ามอูยองที่กำลังจะเดินตามนิชคุณไปที่ห้องพักของจุนโฮ

“ขอโทษด้วยนะ ฉันคงให้นายเข้าไปไม่ได้”

 

 

 

 

Note: อัพช้าอะ ไหนบอกจะมาทุกเดือน แฮะๆ แต่ก็อัพแล้วนะ
เรื่องนี้ไม่ได้ชื่อ Let the rain fall แบบไร้ความหมาย ทุกคนจะได้เห็นความสตรองของน้องยองมากขึ้นเรื่อยๆ
ฝนตกแดดออก น้องก็ไม่หวั่น ไม่ต้องเป็นห่วงน้องนะ น้องแข็งแกร่งที่สุดในเรื่องแล้วล่ะ 55

อย่าลืมคอมเม้น หรือ #RainFallKW ในทวิตก็ได้นะคะ
หรืออยากคุยกันแบบสองต่อสอง เมนชั่นมาได้ที่ @HoneyLimes

ขอบคุณค่า

 

[Fiction] Let The Rain Fall 12/?

letitrain

 

“นายจะไม่ไปเรียนพิเศษต่อหรอ” จินอุนเอ่ยถามอยากประหลาดใจ เมื่อเห็นอูยองรีบร้อนเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างผิดสังเกตหลังเลิกเรียบคาบสุดท้าย ทั้งๆที่ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงเศษกว่าจะถึงเวลาเรียนพิเศษ พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องรีบร้อนออกจากห้องเรียน

“วันนี้เป็นวันครบรอบน่ะ”

“ครบรอบ?”

“ครบรอบที่ฉันกับพี่คุณคบกันร้อยวัน” อูยองเอ่ย แก้มกลมๆอมยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ

“นี่ตกลงพวกนายเป็นแฟนกันจริงๆหรอ” จินอุนก็รู้ว่าอูยองเคยบอกเขาแล้วว่าทั้งสองคนคบกัน แถมทั้งเหตุการณ์วันนั้นเพราะเป็นงานใหญ่พอสมควร ข่าวของนิชคุณทายาทธุรกิจนำเข้ายาและอุปกรณ์การแพทย์รายใหญ่ของประเทศเกาหลีใต้ จูบกับเด็กหนุ่มหน้าหวานกลางงานคอนเสิร์ตการกุศลก็เป็นข่าวใหญ่ในอินเตอร์เน็ตอยู่หลายวัน แต่น่าแปลกที่เขากลับไม่เคยเห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเลย

“ฉันไม่เคยเห็นพวกนายไปเดทกันด้วยซ้ำ ฉันว่าฉันยังอยู่กับนายเยอะกว่าแฟนนายอีกมั้ง”

“ก็พี่เขาไม่ค่อยว่างนี่นา”

“แต่คนเป็นแฟนกันก็ต้องหาเวลามาเจอกันบ้างไม่ใช่หรอ”

“ก็กำลังจะไปหานี่ไง ไปละนะ”

จินอุนได้แต่มองตามอูยองไป เขาหมายถึงพี่คุณของอูยองต่างหาก ที่ไม่เคยมาหาอูยองเลย เขาไม่เคยเห็นอูยองคุยโทรศัพท์บ่อยๆ หรือคอยนั่งแชทกับใครเหมือนที่คนมีแฟนคนอื่นๆเขาทำกัน เอาจริงๆ ถ้าไม่ใช่คำที่เจ้าตัวบอกว่ามีแฟนแล้ว เขาแทบดูไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าอูยองกำลังคบใครอยู่

 

อูยองไม่เคยมาที่นี่หรอก เขาประหม่าเล็กน้อยตอนลงจากรถเมล์มาที่ย่านธุรกิจอย่างนี้ มันเต็มไปด้วยผู้คนวัยทำงานที่แต่งตัวดูภูมิฐาน ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มในชุดมัธยมปลายซึ่งกำลังหอบของพะรุงพะรังอย่างเขาดูผิดที่ผิดทางไปเสียหมด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินตรงไปที่ตึกซึ่งตั้งสูงตระหง่านอยู่หัวมุมถนน เขาไม่ค่อยได้เจอนิชคุณบ่อยนักหรอก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เจอกันเลย เขาเข้าใจว่านิชคุณไม่ใช่เด็กๆเหมือนเขา และคงต้องวุ่นวายกับการทำงาน ยิ่งตอนนี้นิชคุณรับงานช่วยผู้เป็นพ่ออย่างเต็มตัวแล้ว ย่อมไม่ค่อยมีเวลาเป็นธรรมดา นิชคุณทำงานหกและอาจจะถึงเจ็ดวันต่อสัปดาห์ และเลิกงานดึกๆดื่นๆเสียทุกวัน พวกเขาจะเจอกันบ้างก็ในช่วงวันหยุดที่เขาพาทาโร่ไปหานิชคุณที่บ้าน พวกเขาทานข้าวเย็นด้วยกันกับครอบครัว แม้จะไม่มีช่วงเวลาอยู่ด้วยกันสองคนอะไรมากนัก แต่อูยองก็ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กๆที่คอยแต่เรียกร้อง เขาไม่อยากรบกวนการทำงานของนิชคุณ แต่เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ เขาแค่อยากจะฉลองมันร่วมกัน

อูยองขี้โกงเล็กน้อย ตอนที่ไปขอให้แม่ของนิชคุณช่วย เขารู้ว่ากว่านิชคุณจะเลิกงานก็ดึกแล้ว ถ้าไม่มาหาที่ออฟฟิศ วันนี้พวกเขาก็คงไม่ได้เจอกัน แต่ห้องทำงานของลูกชายท่านประธานก็ใช่ว่าใครจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าขึ้นไปได้ เขาถึงขอให้คุณป้าช่วยแทรกนัดให้เขาเข้าพบนิชคุณไว้ให้ เขายื่นบัตรนักเรียนที่ล้อบบี้ และแจ้งชื่อว่าเขานัดพบนิชคุณเอาไว้

เห็นได้ชัดว่าแม่ของนิชคุณโทรมาบอกเลขาที่หน้าห้องนิชคุณไว้แล้ว เมื่อเขาขึ้นมาถึง เธอถึงบอกเขาว่านิชคุณติดประชุมอยู่ และเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่งรอในห้อง

อูยองวางห่อผ้าซึ่งผูกกล่องข้าวไว้บนโต๊ะรับแขกก่อนจะนั่งลงที่โซฟาสีดำตัวยาว ซึ่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะทำงานของนิชคุณ ด้านหลังเป็นกระจกหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นท้องฟ้าข้างนอกที่มืดคล้อยลงแล้ว ถึงเจ้าของโต๊ะจะไม่อยู่ แต่ภาพที่อูยองนึกถึงก็ทำให้เขายิ้มออกมา พี่ชายของเขาจะเป็นผู้ใหญ่ขนาดไหนกันนะเวลาที่นั่งอยู่บนโต๊ะตัวนี้

เขานั่งอยู่สักพักก่อนที่เลขาของนิชคุณจะกลับเข้ามาพร้อมแก้วน้ำเย็น

“คุณอยากให้ฉันแจ้งคุณนิชคุณมั้ยคะ ว่าคุณอูยองรออยู่ที่ห้อง” เธอเอ่ยถาม เพราะไม่แน่ใจว่าเจ้านายตัวเองจะกลับเข้ามาเมื่อไหร่

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ” อูยองปฏิเสธ เพราะเขาตั้งใจจะมาเซอร์ไพร้ส์นิชคุณนี่นา ถ้าบอกไปก่อนนิชคุณก็ไม่เซอร์ไพร้ส์น่ะสิ

“ถ้าคุณต้องการอะไร บอกฉันได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินกลับออกไป

อูยองมองแสงสลัวของท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปจนมืดสนิท เขามองเห็นไฟจากตึกตรงข้ามที่ค่อยๆปิดลงไปทีละดวงทำให้เห็นเป็นบานกระจกสีขาวดำสลับกัน ชั้นที่อยู่ถัดลงไปกลายเป็นสีดำทั้งชั้นแล้ว และชั้นที่อยู่ในระดับเดียวกันก็เหลือไฟอยู่เพียงห้องเดียว ในขณะที่เขากำลังสนใจกับแสงไฟเหล่านั้น เสียงเคาะประตูก็ทำให้เขาหันกลับไป รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นมาในทันทีเมื่อคิดถึงคนพี่ของตน แต่คนที่เดินเข้ามากลับกลายเป็นเลขาสาวของนิชคุณ

“ฉันต้องขออนุญาตกลับก่อนนะคะ” เธอเอ่ยอย่างเกรงใจ “ให้ฉันโทรบอกคุณนิชคุณมั้ยคะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ถ้าเขารู้ว่าคุณรออยู่ เขาคงรีบมาหา”

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอรอต่ออีกสักหน่อย พี่กลับก่อนเถอะครับ”

เสียงประตูปิดลงอีกครั้ง และห้องก็กลับมาเงียบสนิทจนน่าอึดอัด เขาจึงลุกขึ้นยืน และเดินไปที่หน้ากระจกหน้าต่างหลังโต๊ะทำงานของนิชคุณ อูยองจ้องมองออกไปข้างนอก ที่ห้องเดียวของตึกตรงข้ามซึ่งยังคงเปิดไฟอยู่จนกระทั่งแสงไฟในห้องนั้นดับลง เขามองนาฬิกา และพบว่ามันเป็นเวลาเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เขาหันกลับไปมองที่ประตูห้องอีกครั้งคาดหวังให้นิชคุณเดินเข้ามา แต่มันยังคงนิ่งสนิท สายตาของอูยองกวาดไปรอบห้อง จนสะดุดที่รูปบนโต๊ะของนิชคุณ เขาเคยเห็นรูปใบนั้นมาแล้ว รูปที่เสียบอยู่ในหนังสือของนิชคุณตอนที่กลับมาเกาหลี วันนี้ถูกนำใส่กรอบและวางไว้บนโต๊ะทำงาน อูยองมองเห็นรอยยิ้มของนิชคุณในรูป และทำให้เขายิ้มออกมาอีกครั้ง

“เอ๊..” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อรู้สึกคุ้นตากับชายหนุ่มอีกคนในภาพ ชายหนุ่มชาวเอเชียที่นิชคุณโอบไหล่อยู่ ผู้ชายคนนั้นดูคล้ายนักร้องที่ชื่อจุนโฮเลยไม่ใช่หรอ

อูยองกำลังจะเดินไปที่โต๊ะเพื่อดูภาพนั้นใกล้ๆ แต่ประตูก็เปิดออกเสียก่อน อูยองหยุดเดินและฉีกยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่ก้าวเข้ามา

“พี่คุณ”

“อูยอง..”

อูยองหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของนิชคุณ คนตัวเล็กเดินออกไปหาก่อนจะสวมกอดร่างสูงด้วยความคิดถึง มือเล็กโอบรอบเอวของคนพี่ ก่อนจะแนบแก้มกลมลงบนไหล่กว้าง

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง มีอะไรรึป่าว”

“สุขสันต์วันครบรอบร้อยวันนะครับ”

“หืมม ร้อยวัน?”

อูยองหัวเราะ เขาไม่แปลกใจหรอกที่นิชคุณจะจำไม่ได้ เล่นทำงานลืมวันลืมคืนซะขนาดนี้ เขาไม่ได้น้อยใจอะไร เพราะเขาไม่ได้คาดหวังให้นิชคุณต้องมาจดจำในเรื่องเล็กๆน้อยๆไปเสียหมด เขาเพียงแค่ต้องการให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันในวันนี้เท่านั้นก็พอ

“ร้อยวันที่เราคบกันไงครับ”

“งั้นหรอ” นิชคุณพึมพำ มือหนาวางลงบนแผ่นหลังของอูยองที่โอบกอดเขาไม่ยอมปล่อยอย่างแผ่วเบา สัมผัสเบาๆทำให้หัวใจของอูยองอบอุ่นขึ้นมา

“ฮยองทานอะไรรึยังครับ ผมทำอาหารมาให้ ทานด้วยกันนะครับ”

“นายล่ะ”

ร่างเล็กส่ายศีรษะอยู่ในอ้อมแขน

“ผมรอทานพร้อมกัน”

“อูยอง..”

อูยองเงยขึ้นสบตาของนิชคุณ ดวงตากลมสดใสเปล่งประกายที่เต็มไปด้วยความสุข

“ครับ”

นิชคุณลูบศีรษะของอูยองอย่างช้าๆ

“ไม่มีอะไรหรอก ทานข้าวกันเถอะ”

 

“มันไม่ร้อนแล้ว อาจจะไม่ค่อยอร่อยนะครับ” อูยองบ่นอุบอิบตอนที่จัดอาหารบนโต๊ะ

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันกินได้ นี่นายทำเองหมดเลยหรอ”

อูยองเม้มปากลงเล็กน้อย ก่อนจะสารภาพอย่างเคอะเขิน เพราะความจริงแล้วสิ่งที่เขาขอให้แม่ของนิชคุณช่วย ไม่ใช่แค่ทำให้เขาขึ้นมาบนตึกได้ แต่เขายังขอให้ช่วยสอนเขาทำอาหารอีกด้วย “ซุปนี้คุณป้าช่วยทำน่ะครับ แต่คิมบับ กับไข่ม้วนนี่ผมทำเองนะ”

อูยองยื่นข้าวห่อสาหร่าย กับไข่ม้วน ที่ตัวเองม้วนมากับมือให้นิชคุณชิม คนโตกว่าอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะหยิบมาเคี้ยวจนแก้มตุ่ย

“อร่อยมั้ยครับ ใช้ได้มั้ย”

“อร่อย” นิชคุณหัวเราะเมื่อเห็นดวงตาคู่เล็กพยายามเบิกโตเพื่อรอคำตอบ

“อร่อยใช่มั้ยครับ” อูยองยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“นายเองก็กินด้วยสิ หิวแย่แล้ว” นิชคุณคีบอาหารให้อูยองด้วยความเคยชินที่คอยดูแลมาตั้งแต่เด็กๆ โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำให้แก้มกลมแดงเรื่อขึ้นมา

 

“รอก่อนนะ เดี๋ยวกลับบ้านด้วยกันนะ” นิชคุณพูดเมื่อพวกเขาทานเสร็จ เขายังต้องเคลียร์งานและส่งเมล์อีกนิดหน่อย ชายหนุ่มลุกขึ้นและเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เขานั่งพิมพ์งานในคอมพิวเตอร์ได้สักพัก ก่อนจะเงยขึ้นมองอูยองที่นั่งรออยู่บนโซฟา ร่างเล็กเก็บโต๊ะ และเช็ดทำความสะอาดอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามันครบร้อยวันมาแล้ว เพราะเขามัวแต่ทำงานหรอ หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ใส่ใจ เพราว่าเขาไม่เคยมองเห็นอูยองในฐานะของคนรักเลย เขาแค่ทำเรื่องโง่ๆไปตามอารมณ์ที่อยากเอาชนะคนๆนั้นเท่านั้นเอง แล้วทำไมอูยองถึงต้องทนกับความเหงา ของการมีแฟนที่ไม่ใส่ใจอย่างเขา มาได้ถึงร้อยวัน โดยไม่ปริปากบ่นว่าอะไรเขาเลยสักคำ

“ขอโทษนะ” นิชคุณพูดออกไป

อูยองเอียงศีรษะเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

“ขอโทษที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ฮยองต้องทำงานนี่นา”

นิชคุณยิ้มอย่างเศร้าๆ

“ไว้เราไปเที่ยวกันมั้ย” นิชคุณยิ้มออกมากลบกลืนความเศร้าเมื่อครู่นี้

“ไปได้หรอครับ”

“ได้สิ วันเสาร์นี้มั้ย นายอยากไปไหนดีล่ะ”

อูยองยิ้ม

“เป็น..การเดทรึป่าวครับ”

“อืม ไปเดทกัน” นิชคุณพยักหน้าให้คนตัวเล็ก

 

รถสปอร์ตสีดำวิ่งเข้าไปในคอนโดหรูติดริมแม่น้ำฮัน ชายหนุ่มเจ้าของรถสวมชุดสีดำทั้งชุดพร้อมทั้งแว่นดำและหมวกสีดำสนิท มีเพียงผิวสีขาวซีดที่โผล่เป็นให้เห็นเป็นรอยขีดตรงรอยขาดของกางเกงยีนส์บริเวณหัวเข่า ชายหนุ่มจอดรถ และคว้าถุงซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของแบรนด์เนมจากเบาะหนังสีแดงออกจากรถ

“นายไปไหนมา ทำไมไม่รับสาย” เสียงของฮวังชานซองผู้จัดการส่วนตัวของเขาถามขึ้นมาในทันทีที่เขาเข้ามาในห้องพักของตัวเอง

“ไร้มารยาท” จุนโฮเหลือบมองชานซองที่เข้ามาเปิดทีวีเสียงดังในห้องเขา ทั้งๆที่เขาไม่อยู่

จุนโฮเดินผ่านชานซองอย่างไม่สนใจอะไร เขาเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วโยนของที่ซื้อมาลงบนเตียง วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือนที่เขาไม่มีงาน เขาขับรถออกไปเองแต่เช้า และซื้อของเหมือนคนบ้า จุนโฮถอดหมวกและแว่นออก ปล่อยให้มันร่วงลงไประเกะระกะบนพื้น

ชายหนุ่มจ้องมองกล่องใส่กระเป๋าราคากว่าห้าล้านวอนที่ตัวเองเพิ่งซื้อมา ก่อนจะรู้สึกขยะแขยงจนไม่อยากแตะต้อง เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนจะโยนมันใส่ผนัง กล่องสีส้มดำกระทบกับผนังห้องและเปิดออก กล่องกระดาษบุบยับหล่นคว่ำลงกับพื้น ของที่ถูกห่อไว้อย่างดีกระเด็นออกมาราวของที่ไร้ค่า ดวงตาของเขาร้อนผ่าว เมื่อเขาเริ่มรื้อข้าวของ และโยนมันทิ้งด้วยความรังเกียจ

เสียงโครมครามทำให้ชานซองวิ่งเข้ามาในห้อง

“จุนโฮ จุนโฮ เกิดอะไรขึ้น” ร่างสูงตระโกนอย่างตระหนก เขาวิ่งปรี่เข้าไปจับตัวจุนโฮไว้ ตอนที่จุนโฮพยายามจะฉีกเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาทิ้ง

“นายเป็นบ้าอะไร เกิดอะไรขึ้น”

เนื้อตัวของจุนโฮสั่นเทา

“ชานซอง ชานซองดูสิ” จุนโฮมองข้าวของมากมายที่กองระเนระนาดอยู่ในห้อง “ฉันมีทุกอย่างแล้วใช่มั้ย ฉันมีชื่อเสียง ฉันมีคนที่รักฉันตั้งมากมาย ฉันมีทุกอย่างที่ฉันอยากได้ แต่ชานซองอ่า.. ทำไม”

นัยตาแดงก่ำหันมาสบตาของเขา

“ทำไมฉันถึงไม่มีความสุขเลย”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาของจุนโฮ ก่อนที่หยาดหยดอื่นๆจะไหลพร่างพรูตามออกมา แต่จุนโฮกลับยิ้มออกมา ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมาจากมุมปาก

“ฉันมันก็ไม่ต่างกับปีศาจเลยใช่มั้ยล่ะ ฉันที่เหมือนกับว่าได้ขายวิญญาณให้ซาตานไปแล้ว เพื่อให้ความฝันของฉันเป็นจริง ฉันยอมแลกมันกับทุกอย่าง แม้แต่หัวใจของฉันเอง”

ชานซองหลับตาลงอย่างเจ็บปวด อาจจะเป็นเพราะเขาอยู่เคียงข้างจุนโฮมาตลอด ทำไมเขาจะไม่เข้าใจความรู้สึกของจุนโฮในตอนนี้ เขารับรู้ถึงความทุ่มเทต่อการเป็นนักร้องของจุนโฮมาตั้งแต่วันแรกที่จุนโฮก้าวเข้ามาในประเทศเกาหลี ความฝันหนึ่งเดียวที่จุนโฮยอมได้ทุกอย่าง ในขณะเดียวกันเขารับรู้ว่าหัวใจของจุนโฮกำลังแตกสลาย

“อย่าคิดอย่างนั้นสิ นายไม่ใช่ปีศาจ นายคือฮีโร่” ชานซองดึงตัวจุนโฮมากอดไว้ “นายเป็นฮีโร่ ที่มีความฝันเป็นพลังวิเศษ”

เพราะว่าจุนโฮตัวเล็กกว่าเขามาก ร่างเล็กในอ้อมแขนถึงจมเข้าไปแนบอก เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น เหมือนเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด

 

“นายจะทิ้งฉันไปได้ยังไง ชานซอง นายไม่มีสิทธิ์จะทิ้งฉันไปตอนนี้นะ” คนตัวเล็กโวยวาย ขณะที่กอดเขาไว้แน่น

“ไม่เอาสิ นายจะร้องไห้ทำไม นายกำลังจะได้เดบิ้วต์นะ”

“นายก็เหมือนกัน เราต้องได้เดบิ้วต์ด้วยกันสิ”

ชานซองยิ้ม พวกเขาเคยเป็นเด็กฝึกด้วยกัน พวกเขาถูกฟอร์มวงขึ้นมาหลายครั้ง แต่บริษัทก็ยังคงไม่พอใจ จนสุดท้ายเมื่อจุนโฮออดิชั่นเข้ามา เพราะความสามารถของจุนโฮที่โดดเด่น ทั้งๆที่เข้ามาทีหลัง จุนโฮกลายเป็นคนที่มีความน่าจะเป็นที่จะถูกเลือกให้เดบิ้วต์มากที่สุด มีการฟอร์มวงขึ้นใหม่ แต่เด็กฝึกเก่าๆหลายคนไม่พอใจและลาออกไป ทำให้สุดท้ายการเตรียมเดบิ้วต์เป็นวงบอยแบนด์ก็ล้มเหลว บริษัทมีแผนจะเดบิ้วต์ศิลปินเดี่ยวแทน และคนๆนั้นไม่ใช่เขา แต่คือจุนโฮ ซึ่งเป็นคนที่มีศักยภาพมากที่สุด

เขารู้ว่าเขาจะไม่ได้เดบิ้วต์ ถ้าหากว่าจุนโฮยอมเป็นศิลปินเดี่ยวแล้ว เขาไม่เก่งพอที่จะเป็นศิลปินเดี่ยว เขาแก่เกินกว่าจะร่วมวงกับเด็กฝึกใหม่ๆ แต่เขาก็รู้ว่าจุนโฮจะไม่ยอมเดบิ้วต์คนเดียวหรอก และคงต้องติดอยู่กับเขาจนกว่าบริษัทจะหาคนขึ้นมาฟอร์มวงขึ้นมาใหม่ได้ พวกเขากำลังจะจับมือกันเดินเข้าหากำแพงที่ไร้ทางออก นอกเสียจากว่าเขาจะเป็นคนยอมแพ้ไปเสียเอง

“ฉันไม่อยากเป็นนักร้องแล้ว” ชานซองพูดขึ้น เขาลาออกหลังจากการเป็นศิลปินฝึกหัดมาห้าปี มันน่าใจหาย แต่มันก็คงเป็นเพียงหนทางเดียวเท่านั้น

“นายจะมาทิ้งความฝันเอากลางทางอย่างนี้ได้ไง”

“เพราะว่ามีอย่างอื่นที่ฉันอยากรักษาเอาไว้มากกว่า” ชานซองตอบ

 

ชานซองปล่อยให้จุนโฮได้ร้องไห้ออกมา เขาไม่รู้ว่าจุนโฮทนอัดอั้นมานานขนาดนี้ได้ยังไง เด็กหนุ่มคนนี้ทำงานเหมือนเครื่องจักรที่ไม่รู้จักหยุดพัก หัวใจที่พยายามทำว่าเข็มแข็ง ก็คงเหนื่อยล้าลงเต็มที อ้อมแขนที่แข็งแรงโอบพยุงร่างที่สั่นโยนไว้ เขาไม่รู้ว่ามันนานเท่าไหร่ แต่ร่างที่สะอื้นไห้จนตัวโยนก็ค่อยๆนิ่งสงบลงในที่สุด จุนโฮมองเหม่อออกไปบนแม่น้ำซึ่งกำลังเคลื่อนไหว

“ชานซอง ถ้านายเจอฉันในอนาคต ฝากถามเขาทีได้มั้ย ว่าเขามีความสุขรึป่าว ชีวิตของเขาสุขสบายดีใช่มั้ย ถามเขาที ว่ามันคุ้มค่า กับสิ่งที่ฉันเสียไปในตอนนี้”

 

 

 

 

 

Note: มาอีกล้าว ช่วงนี้ขยัน พาร์ทนี้แต่งแบบท๊อปฟอร์มมากจริงๆ จบภายในคืนเดียว
ทีไอ้ตอนที่แล้วเขียนจนข้ามปีข้ามชาติไม่จบสักที 5555
จะพยายามอัพให้ได้เดือนละครั้ง – สองครั้งนะ ถ้าท๊อปฟอร์มมากๆก็จะอัพให้ทุกอาทิตย์นะคะ สู้ไปด้วยกันนะ

สำหรับ hashtag ที่เคยขอให้ช่วยคิด เราขอใช้ #RainFallKW นะคะ ขอบคุณที่คิดให้น้าา
อารมณ์แบบ skyfall 007 มาก ได้ยินเสียงนายแม่อเดลขึ้นมาเลย Let the rain fall, when it crumbles.. ผิดๆ
ใครอยากพูดคุย ก่นด่า ตัดพ้อในทวิต ก็ติดแท้กนี้ได้เลยจ้า

ส่วนคอมเม้นในบล้อก เผื่อบางคนยังไม่รู้
เราล็อกไว้นะคะ คือเม้นได้ เม้นติดแน่นอน แต่มันยังไม่โชว์ทันที
โดยเราจะเข้าไป approve ให้แสดงทีหลังค่ะ แต่ทันทีที่ทุกคนคอมเม้น มันจะส่งเมล์หาเราอยู่แล้ว

ถ้ากลับไปดูในบล้อกเอ็กทีน มันจะมีคอมเม้นภาษาแปลกๆอยู่น่ะ
เราไม่ค่อยชอบอะ ขอใช้วิธีนี้ละกันนะคะ ขอโทษที่ยุ่งยากไปนิสนะ

note จะยาวกว่าฟิคละ ไปละคะ แล้วเจอกันใหม่🙂

 

 

[Fiction] Let The Rain Fall 11/?

letitrain

 

อูยองถือแก้วน้ำส้มที่นิชคุณหยิบมาให้ตอนที่บริกรพยายามจะเสิร์ฟไวน์และแชมเปญให้กับเขา แก้วน้ำเย็นเริ่มมีหยดน้ำผุดพรายเมื่อความเย็นจับกับไออุ่นจากร่างกายของเขา เขาค่อยๆจิบมันแก้อาการเก้อเขิน ขณะที่ยืนอยู่ตามลำพัง เขาไม่รู้จักใครสักคน และรู้สึกไม่คุ้นชินกับบรรยากาศงานแบบนี้เลย นิชคุณผละไปรวมกลุ่มคุยกับคนอื่นๆที่ล้วนแต่เป็นทายาทนักธุรกิจ เท่าที่เขารู้มันเป็นงานคอนเสิร์ตการกุศล ที่ครอบครัวของนิชคุณเป็นผู้บริจาคคนสำคัญ และนิชคุณต้องการให้เขามาด้วย ในฐานะคนของหรเวชกุล

“ขอโทษนะ ที่มันน่าเบื่อไปหน่อย” นิชคุณเดินกลับมาหาเขา พร้อมกับถอนหายใจ ทำให้อูยองยิ้มออกมา ก็ดูสิ เมื่อกี้พี่ชายเขาคนนี้ยังยืนพูดคุยด้วยภาพลักษณ์ที่สมเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง แล้วพอเดินกลับมาหาเขาดันทำหน้าอยากจะงอแงใส่เขาซะได้ “ฉันเองก็ไม่ชอบงานแบบนี้เท่าไหร่”

“ไม่เป็นไรครับ” อูยองตอบ คนที่ดูจะเบื่อยิ่งกว่าเขา ก็คงจะเป็นนิชคุณนี่แหละ

“หิวมั้ย”

“ก็นิดหน่อย” อูยองอมยิ้มเล็กๆ รู้ว่าคนที่หิวน่ะ ไม่ใช่เขาหรอก แต่เป็นนิชคุณต่างหากล่ะ

“เรารีบๆเข้าไปข้างในเถอะ งานจบแล้วเราจะได้ออกไปหาอะไรกินกันฉันหิวจะแย่ อาหารที่นี่ไม่ได้ครึ่งกระเพาะเลย” นิชคุณพูดพลางมองอาหารแบบค็อกเทลที่ถูกจัดเป็นคำเล็กๆวางเรียงบนโต๊ะ

อูยองหัวเราะ เขาชอบที่นิชคุณเป็นอย่างนี้ เป็นแค่คุณฮยองที่ผ่อนคลายเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา อูยองก้าวตามนิชคุณ ที่เดินนำเขาเข้าไปในฮอลซึ่งเป็นสถานที่จัดการแสดง มือเล็กของเขาถูกมือใหญ่กุมไว้อย่างหลวมๆให้เดินไปพร้อมกัน มันทำให้เขาสงสัย คุณฮยองจะรู้บ้างมั้ย ว่าทำให้เขาตกหลุมรักได้อีกแล้ว และบางทีเขาอาจจะรักจนไม่รู้จะหยุดรักได้ยังไงอีกแล้วก็ได้

 

พวกเขาได้นั่งเกือบติดเวที เพราะเป็นแขกวีไอพี จากตรงนี้พวกเขาสามารถมองเห็นศิลปินที่ผลัดกันขึ้นมาร้องบนเวทีได้อย่างชัดเจน ศิลปินที่มาร่วมงานล้วนแต่เป็นศิลปินที่กำลังโด่งดังและมีชื่อเสียงอยู่ในขณะนี้ นักร้องสาวคนหนึ่งเพิ่งขับร้องจบไป เสียงปรบมือดังขึ้น ขณะที่ดวงไฟหรี่มืดลง อูยองเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย คนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้อย่างง่ายดาย เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรอที่บอกให้เขาถอยห่างไป คนๆนี้ไม่ใช่หรอ ที่บอกให้เขาไม่ให้รัก แต่วันนี้กลับชวนให้เขามาด้วยกัน นั่งอยู่เคียงข้างกัน นี่จางอูยองฝันอยู่รึเปล่านะ เขาควรจะตื่นรึยัง ไม่หรอก ถ้านี่เป็นความฝัน จางอูยองก็ควรจะหลับตาให้สนิท และยืดเวลาแห่งความฝันนี้ออกไปให้นานที่สุด

เสียงเปียโนบรรเลงทำนองที่คุ้นหู ทำให้อูยองหันกลับไปมองบนเวทีที่ค่อยๆสว่างขึ้น เขาจดจำทำนองของมันได้ดี เพราะตั้งแต่วันนั้น ที่เขาเห็นนิชคุณซื้ออัลบั้มกลับไป เขาเองก็หยิบอัลบั้มนี้มาฟังเป็นประจำ เพราะมันเป็นเพลงที่นิชคุณชอบไม่ใช่หรอ แสงสปอตไลท์สว่างขึ้นจับใบหน้าของคนที่นั่งหลังเปียโนให้เขาเห็นอย่างชัดเจน

“จุนโฮนี่..” อูยองเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่นั่งอยู่หลังเปียโนหลังใหญ่สีขาวนวล

นิชคุณปรบมือต้อนรับศิลปินที่ปรากฎตัวขึ้นบนเวที ไปพร้อมๆกับคนอื่นในฮอลล์

“เพลงๆนี้ เป็นเพลงพิเศษสำหรับผม” จุนโฮเอ่ย ขณะบรรเลงเปียโน “เป็นเพลงที่ผมอยากมอบให้แก่คนที่ผมรักที่สุด”

นิชคุณกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขาจดจำเพลงนี้ได้ดี จดจำได้ในทุกๆท่วงทำนองของมัน

 

“ลองฟังดูสิ” นิ้วมือขาว ใส่หูฟังให้เขา ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งบนตัก และเผชิญหน้ากับเขา จุนโฮฮัมเพลงเบาๆตามทำนองที่จับได้จากเสียงที่ลอดออกมาจากหูฟัง

“เป็นยังไง เป็นยังไงบ้าง” จุนโฮถามอย่างกระตือรือร้น

“น่ารัก” นิชคุณยิ้ม

“หมายถึงเพลงสิ ไม่ใช่ฉัน”

“ฉันก็หมายถึงเพลงไง อย่าหลงตัวเองคิดว่าฉันชมนายสิ”

จุนโฮส่งเสียงในลำคอ ดึงหูฟังข้างซ้ายหลุดออกมา นิชคุณเบี่ยงหลบทันก่อนที่จุนโฮจะสามารถดึงอีกข้างหนึ่งได้ ร่างเล็กทำหน้าแง่งอนยิ่งดูน่ารัก จนนิชคุณอดไม่ได้ที่จะรวบตัวมากอด กลิ่นกายหอมอ่อนๆยั่วยวนให้จูบลงบนลำคอขาวเนียน เขาดูดดึงเบาๆจนเป็นรอยแต้มสีกุหลาบ

“นิชคุณ..” กลีบปากสีแดงร้องครางออกมา ยิ่งฟังดูเย้ายวน ให้ทำมากกว่านี้ไปอีก

“เสียงของนายเพราะที่สุดเลยรู้มั้ย” แก้มเนียนคลอเคลียฝ่ามือหนา เมื่อนิชคุณใส่หูฟังอีกข้างให้ นิชคุณโน้มใบหน้าของคนบนตักลงเพื่อจูบริมฝีปากสีแดงฉ่ำ เคล้าคลึงเข้าไปในโพรงปากร้อนผะผ่าว เรียวลิ้นของพวกเขาโรมรันในขณะที่เสียงหวานของจุนโฮขับกล่อมผ่านบทเพลงในหูฟัง นิชคุณสอดมือเข้าไปในเสื้อของจุนโฮ เล้าโลมผิวกายนุ่มลื่นบนลำตัวเพรียวบาง ลมหายใจกระเส่าขาดห้วงเมื่อเขาผละออก

“ฉันแต่งเพลงนี้ให้นายนะ” จุนโฮกระซิบเสียงแตกพร่า “มันเป็นเพลงของนาย นิชคุณ”

“ทำให้ฉันนึกถึงนายทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้สิ” นิชคุณเอ่ยยั่วยวน มือหนาเลื่อนลงต่ำ จากแผ่นหลังไล้ตามสะโพกที่ผายออก ก่อนจะสอดเข้าไปในกางเกงบ็อกเซอร์ สัมผัสแก้มก้นกลมกลึง

คนบนตักกัดริมฝีปากล่าง ราวกับกำลังสกัดกลั้นอารมณ์วาบหวิวที่พลุ่งพล่านของตัวเอง เขาก้มลงเพื่อจูบนิชคุณ ปากอิ่มดูดดึงกลีบปากของนิชคุณราวเด็กเอาแต่ใจเพื่อขอทางเข้าไปภายใน จุนโฮรุกเร้าอย่างร้อนแรง ในขณะที่นิชคุณลูบไล้บนเรือนร่างโค้งเว้าอย่างหลงใหล ดวงตาของนิชคุณแทบพร่าเบลอ เมื่อเสียงร้องในหูฟังเป็นเสียงจุนโฮขึ้นเสียงร้องสูงที่ชวนให้หัวใจสั่น

มันช่วยไม่ได้ที่เสียงของจุนโฮจะรุนเร้าอารมณ์ของเขา เขาอยากได้ยินมันอีก เสียงร้องครางสูงอย่างนั้น นิ้วมือเรียวยาวยกสะโพกของจุนโฮขึ้น ก่อนจะสอดสัมผัสเหนือปากทางรัก

“อ๊า” จุนโฮถอนริมฝีปากออกแล้วร้องครางออกมาด้วยความตกใจ เมื่อนิชคุณเข้าไปในกายโดยไม่คาดคิด นิชคุณหลับตาอย่างพึงใจ ขณะที่เสียงหวานครางฮือเมื่อนิ้วเรียวเคลื่อนลึกเข้าไปภายใน นิชคุณแทบไม่ได้ฟังเสียงเพลงแล้ว เพราะเสียงของคนบนร่างตอนนี้มันน่ายวนเย้าเสียยิ่งกว่า ร่างที่บิดเร้าไปมาบอกให้นิชคุณรู้ว่าจุนโฮกำลังจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ

จุนโฮกรีดร้องไม่เป็นภาษา เมื่อนิชคุณหยุดและถอนนิ้วมือออก ดวงตาฉ่ำมีน้ำตาคลอหน่วย มองสบตาของเขาอย่างเว้าวอน นิชคุณปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลื่อนกางเกงของร่างบนตักให้หลุดต่ำ ผิวกายอ่อนนุ่มให้สัมผัสอุ่นวาบหวาม เมื่อแนบชิดบนเรือนร่าง ร่างบางสะดุ้งเกร็งเมื่อสวมรับกับแก่นกายที่ร้อนผ่าว ภาพของจุนโฮที่หลับตาพริ้มพร้อมกัดริมฝีปากเบาๆขณะขยับกายขึ้นลงอย่างช้าๆ ทำให้ดวงตาของนิชคุณพร่าเบลอ

“ฉันรักนายนะ” เสียงกระเส่าแหบพร่า มอบรักเคล้าคลอไปกับท่วงทำนองของบทเพลงรักที่จุนโฮมอบให้แก่นิชคุณ

 

เสียงแค่นหัวเราะเบาๆของนิชคุณเรียกสายตาของอูยองให้มองตอบกลับมาอย่างสับสน ชายหนุ่มจดจ้องใบหน้าที่ไร้เดียงสานั้น เขาใช้นิ้วมือเกลี่ยพวงแก้มนิ่มอย่างเบามือ เป็นเวลาเนิ่นนานสำหรับอูยองที่สัมผัสที่เหมือนกระแสไฟไล้บนพวงแก้ม อูยองหลับตาลง เมื่อนิชคุณเคลื่อนเข้าใกล้จนต่างฝ่ายต่างก็สามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกคน

“ขอโทษนะ” นิชคุณพูด ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากเรียวบาง ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่มือหนาที่ลูบไล้บนพวงแก้มทำให้ร่างบางผ่อนคลายลงอย่างช้าๆ เขาดูดดึงริมฝีปากฉ่ำหวานทีละนิด จนเรียวปากบางเผยอออก ขยับตอบรสสัมผัสที่เขามอบให้อย่างแผ่วเบา จางอูยองยังเด็ก ยังเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาเหลือเกิน ราวกลีบดอกไม้ที่เพิ่งแรกแย้ม บอบบาง จนน่าหวาดกลัวจะเป็นรอยช้ำได้ง่ายๆ ถ้าเขากดจูบแรงกว่านี้สักหน่อย เรียวปากที่สั่นเทาคงบวมช้ำ นิชคุณเลื่อนไล้ริมฝีปากบนกลีบปากสีกุหลาบอย่างอ่อนโยน เพราะดอกไม้ดอกนี้ยังเยาว์วัยนัก

ดวงตาฉ่ำปรือขึ้นจ้องมองเขา เมื่อนิชคุณถอนริมฝีปากออก เรียวปากฉ่ำเผยอออกเล็กน้อย ขณะที่ร่างเล็กหายใจหอบ พวงแก้มแดงก่ำสบสายตาของเขานิ่งงัน ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้กระทั่งเสียงบรรเลงเปียโนของคนบนเวทีที่อยู่ใกล้พอจะมองเห็นได้ทุกอย่างก็เงียบงันไปด้วยเช่นกัน นิชคุณเหยียดยิ้มบนริมฝีปาก เมื่อได้ยินเสียงของความเงียบดังขึ้นมาในฉับพลัน ท่ามกลางช่วงเวลาที่นิ่งสนิทนั้น มีเพียงรอยยิ้มของเขาที่เคลื่อนไหว ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงขบเม้มบนกลีบปากสีแดงระเรื่อ รสสนิมอ่อนๆ ทำให้เขารู้สึกตัวว่าเผลอทำให้กุหลาบดอกน้อยบอบช้ำไปเสียแล้ว แต่กลิ่นคาวที่คละคลุ้งในโพรงปากกลับทำให้ดอกไม้ดอกนี้ยิ่งหอมหวาน

ถ้ามันเป็นอย่างนี้…นายจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่ฉันต้องเจ็บปวดมั้ย อีจุนโฮ?’

 

หัวใจของอูยองยังคงเต้นแรงจนแทบจะหลุดตลอดทางกลับบ้าน เขารวบรวมความกล้าหลายต่อหลายครั้ง เพื่อจะหันไปมองคนที่ขับรถอย่างนิ่งสงบ พวกเขาเพิ่งจูบกัน ความคิดที่วิ่งวนไปวนมาอยู่ในหัวของเขากำลังจะทำให้เขาแทบบ้า นิชคุณจูบเขาทำไม นิชคุณชอบเขางั้นหรอ อูยองหันไปมองนิชคุณอีกครั้ง นิชคุณที่ไม่ได้มีทีท่าจะสนใจอะไรมากไปกว่าถนนข้างหน้า ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้นไปอีก

อูยองกัดริมฝีปากเมื่อรถหยุดลงที่หน้าบ้าน กลีบปากของเขายังคงแดงก่ำจากแรงเคล้นคลึงที่ชวนวาบหวาม มันเป็นจูบแรกของเขา จากรักแรกของเขา เพราะว่าเป็นจูบแรก เพราะว่าเป็นนิชคุณ มันถึงเป็นเรื่องสำคัญ ที่เขาไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

“พี่คุณ..” อูยองค่อยๆพูดออกมา เรียบเรียงไม่เป็นประโยค “จูบ..”

เขาได้ยินเสียงนิชคุณถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

“เข้าบ้านเถอะ ดึกแล้ว”

“มันหมายถึงอะไรครับ” อูยองแตะที่ริมฝีปาก รสสัมผัสร้อนผ่าวยังคงอยู่ เขาต้องการคำตอบ

นิชคุณสบตาเขา สายตาที่จ้องมองกันปะปนทั้งความอ่อนโยน ความเสียใจ และความรู้สึกผิด ชั่วขณะหนึ่งอูยองรู้สึกได้ว่านิชคุณเสียใจที่จูบเขา และหัวใจของเขาก็กระตุกวูบไปเพราะความคิดนั้น

“ฉันบอกนายแล้วว่าอย่ารักฉัน”

“ผมขอโทษครับ ผมรักไปแล้ว” อูยองกัดริมฝีปากของตัวเอง เขาไม่สามารถโกหกความรู้สึกของตัวเองได้ เขารักนิชคุณไปแล้ว และยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน ทั้งๆที่เคยคิดว่าจะหยุดรัก แต่มันไม่มีสักวันที่เขาหยุดคิดถึงนิชคุณได้เลย

นิชคุณยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดที่อูยองเคยเห็น นิชคุณดึงตัวเขาไปกอดไว้อีกครั้ง เหมือนวันที่กอดเขาบนชิงช้าสวรรค์ อ้อมกอดของคนเป็นพี่ที่พยายามจะปลอดประโลมหัวใจของเขา

“ถึงแม้ว่าฉันจะทำนายต้องเจ็บปวดน่ะหรอ”

“เพราะการเลิกรัก มันทำให้ผมเจ็บปวดมากกว่า” อูยองยิ้ม เขาหลับตาลงในอ้อมกอดของนิชคุณ สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่กำลังกล่อมจิตใจของเขาให้สงบ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้นิชคุณ ตั้งแต่วันที่เขาเป็นเด็ก ตั้งแต่วันที่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไร แต่การอยู่ใกล้ๆนิชคุณ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น และผ่อนคลายได้เสมอ ถ้ามีนิชคุณอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวอะไรอีก ถ้ามีนิชคุณอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวที่จะเจ็บปวด

“นายชอบฉันมากเลยหรอ”

อูยองอมยิ้ม เขาพูดออกไปได้ใช่มั้ย เขาบอกรักนิชคุณได้แล้วจริงๆใช่มั้ย

“มากๆเลยครับ”

“ไม่ว่ายังไงก็จะยังรักฉันงั้นหรอ”

อูยองสบตาของนิชคุณ เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะพูดมันออกไป

“ครับ ไม่ว่ายังไงก็จะรัก”

อูยองไม่เห็นว่าภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทของนิชคุณกำลังร้อนผ่าว ลำคอของนิชคุณขมปร่า นิ้วมือของเขาสั่นเทา เพราะเขากำลังบดขยี้ดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานด้วยมือของเขาเอง

“งั้นก็เอาสิ” นิชคุณลูบศีรษะของอูยอง เสียงทุ้มต่ำกระซิบอย่างแผ่วเบา “อยู่ข้างๆฉัน เป็นคนรักของฉัน… และเจ็บปวดไปด้วยกัน”

 

 

 

 

Note: ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยนะ

นี่เพิ่งจบช่วงอินโทร ยังเหลือเรื่องอีกยาววววเลย 5555555

ปล. เขียนฟิคมาตั้งแต่ยุคโบราณ เห็นเดี๋ยวนี้เขามีแฮชเท็กกันด้วยอะ คิดแท็กให้เรื่องนี้หน่อยสิ อยากมีบ้างอะค่ะ ><”

 

 

Tracking No. Sweet Sorrow Fiction

สมพร RK059408483TH
นิลาวัลย์ RK059408497TH
ปินะนัดดา RK059408506TH
พาชื่น RK059408510TH
วิภาวดี RK059408523TH
อรุณสินี RK059408537TH
เพ็ญพร RK059408545TH
วีร์ทิมา RK059408554TH
วารีทิพย์ RK059408568TH
เกสินี RK059408571TH
นัชชา RK059408585TH
นิราวดี RK059408599TH
ทัศนนันท์ RK059408608TH
เบญญาภา RK059408611TH
อังศวีร์ RK059408625TH
วรัญญู RK059408639TH
กัลยาณี RK059408642TH
กอบกนก RK059408656TH
ชัยวัตน์ RK059408660TH
ณัฐนรินทร์ RK059408673TH
อรการ RK059408687TH
นิสาลักษณ์ RK059408695TH
ปาลิดา RK059408700TH
สิริลักษณ์ RK059408713TH

*หากชื่อใครตกหล่น รบกวนติดต่อกลับทันทีเลยนะคะ